Hann veikist skyndilega. Kannski eftir fall, veikindi eða einfaldlega vegna þess að heilsan hefur smám saman versnað. Hann fer á spítala, fær þar góða þjónustu og kemst svo í endurhæfingu. Þar gengur honum betur. Hann nær sér að hluta og er sendur heim. Það gerist hratt og áður en hann veit af er honum húrrað heim.

Þegar heim er komið tekur við allt annað kerfi. Nú þarf að sækja um heimaþjónustu og heimahjúkrun. Mögulega akstursþjónustu eða aðstoð við daglegt líf. Hver þjónusta hefur sína umsókn, sína ferla og sína aðila.

Ef hann er heppinn á hann aðstandanda sem getur hjálpað honum að rata í gegnum þetta. Einhvern sem hringir, fyllir út umsóknir, fylgir málum eftir og tengir saman þá þjónustu sem á að virka sem ein heild. En þannig er svo sem ekki komið fyrir öllum.

Þetta er ekki algjörlega ímyndað dæmi. Þetta er eitthvað sem margir þekkja og tengja við.

Þetta var allt í lagi á meðan Kristján var inni á spítala og í endurhæfingu. Þar er þjónustan samhæfð og ábyrgðin nokkuð skýr. En um leið og heim er komið brotnar þjónustan upp í aðskilda hluta, milli kerfa, milli stjórnsýslustiga og milli ábyrgðaraðila. Heimaþjónusta er á vegum sveitarfélags og heimahjúkrun á vegum ríkisins.

Fyrir stjórnsýsluna er þetta skýr verkaskipting. En fyrir Kristján okkar, er þetta eitt og sama lífið.

Þegar þessi þjónusta talar ekki saman skapast hætta. Fólk fær ekki þá aðstoð sem það þarf á réttum tíma. Álagið eykst, heilsan versnar og í verstu tilfellum endar fólk aftur á spítala.

Þetta er dýr leið. Bæði fyrir einstaklinga og samfélagið.

Við vitum að þessi staða kemur oft upp. Við vitum líka að það er hægt að gera betur.

Höfum það hugfast að kerfin, skrifræðið sem er til staðar, er mannanna verk. Kerfin okkar eiga að virka fyrir notendur og þegar kerfið virkar ekki sem skyldi er það á ábyrgð stjórnmálamanna að bæta úr þeim. Það ætti ekki að vera hlutverk aðstandenda að brjótast í gegnum skrifræðið til þess að tryggja nauðsynlega þjónustu.

Í nýju útspili Samfylkingarinnar um daglegt líf er einmitt tekið á þessu. Samfylkingin leggur áherslu á að stórefla þjónustu við eldra fólk í heimahúsum með því að samþætta heimaþjónustu, heimahjúkrun og ráðgjöf í eina samfellda þjónustu sem fylgir þörfum hvers og eins. Þetta er nákvæmlega sú nálgun sem þarf til, að þjónustan sé ekki sundurleit, heldur ein heild í kringum fólkið sem þarf á henni að halda.

Í Reykjavík og Mosfellsbæ hefur verið farið í þessa átt, að samþætta heimaþjónustu og heimahjúkrun. Þar er þjónustan skipulögð sem ein heild í kringum einstaklinginn, með meiri samvinnu, betra upplýsingaflæði og skýrari ábyrgð.

Þetta skiptir máli. Raunveruleg þjónusta snýst ekki um það hvað er til á blaði. Hún snýst um það hvort að við náum utan um fólk á réttum tíma, jafnvel áður en vandinn verður of stór. Við eigum ekki að bíða eftir að fólk og aðstandendur villist í völundarhúsi stjórnsýslunnar til að fá hjálp. Þjónustan á að mæta fólki fyrr og án þess að það þurfi að berjast fyrir henni.

Með forvirkri nálgun og samþættri þjónustu er hægt að styðja fólk til að halda sjálfstæði sínu lengur, draga úr þörf fyrir innlagnir og bæta lífsgæði.

Í dag er ábyrgðin of oft á einstaklingnum sjálfum, eða aðstandendum hans, að tengja saman þjónustu sem ætti að vera samfelld. Það er hvorki sanngjarnt né skilvirkt.

Og kannski er það ástæðan fyrir þessu litla kvíðakasti mínu.

Eins og staðan er í dag er ég einstæð og barnlaus. Ég mun ekki endilega hafa aðstandendur sem geta gripið inn í þegar ég þarf á þjónustu að halda í ellinni. Þá þarf þjónustan að grípa mig. Í dag er ég ekki viss um að hún geri það.

Við erum að eldast sem samfélag. Fólki sem býr eitt fjölgar. Það þýðir að samfélagið þarf að taka meiri ábyrgð - ekki minni.

Í Kópavogi eigum við að stíga þetta skref. Samþætta heimaþjónustu og heimahjúkrun og byggja upp þjónustu sem virkar sem ein heild í kringum einstaklinginn. Þá þarf enginn að fá kvíðakast yfir því að eldast.

Höfundur skipar fjórða sæti á lista Samfylkingarinnar í Kópavogi.

Hugsum okkur gamlan mann í Kópavogi, köllum hann Kristján.

Svo einstök raunar að hún var síðastliðinn vetur tekin upp á lista UNESCO yfir óáþreifanlegan menningararf. Á listanum segir um sundmenningu okkar (í þýðingu undirritaðs): „Fólk sækir sundlaugarnar af ýmsum ástæðum, svo sem til hreyfingar, afslöppunar eða fyrir félagsskap. Sundlaugarnar eru reknar af samfélaginu, fyrir samfélagið.“ Sundlaugarnar eru einmitt staðir þar sem allar kynslóðir njóta sín og hittast, staður fyrir samfélag í heimabyggð. Ungmenni geta hist fjarri snjallsímum og öðrum truflunum, eldri borgarar haldast í líkamlegri og félagslegri virkni, og barnafjölskyldur hafa athvarf til leiks og tengslamyndunar. Allt á þetta sér stað í heilsubætandi umhverfi, bæði í formi slökunar og streitulosunar en einnig í formi mikilvægrar hreyfingar sem vöntun er á.

Íslendingar gera sér líka grein fyrir að þessi menning er einstök. Í samtölum við fólk hef ég orðið var við að undantekningarlaust vill fólk að vel sé staðið að þessum málum og á það líka við fólk sem er ekki stórnotendur sundlauganna. Við viljum að fólk fari sem allra oftast í sund. Það er einn af þessum örfáu hlutum sem virðast eingöngu hafa kosti.

Opnunartímar í Kópavogi eru stuttir og loka sundlaugar klukkan sex um helgar yfir veturinn og klukkan átta yfir vor- og sumarmánuðina. Helgarkvöld er einmitt sá tími sem við myndum allra helst vilja að ungmenni séu í sundi, þar sem þau geta átt heilsusamlega kvöldstund með jafningjum, fjarri vondum aðstæðum. Það er oft líka eini tíminn sem þreyttir foreldrar geta komist í afslappandi sund eftir langa viku.

Eins var tekin ákvörðun á kjörtímabilinu um að bara önnur af tveimur sundlaugum Kópavogs yrði opin á hátíðisdögum. Þegar öll fjölskyldan er í fríi og skólar og leikskólar lokaðir, og loksins gefst andrými frá önnum hversdagsins til að verja tíma saman sem fjölskylda. Hver sem hefur farið í sund á þessum dögum veit að það hefur myndast örtröð og vart verið þverfótað í búningsklefum.

Nú hugsa kannski einhverjir að þetta sé nú ekki svo slæmt, áfram komast flestir í sund ef viljinn er fyrir hendi þrátt fyrir stuttan opnunartíma og lokanir á hátíðisdögum. Sparnaðurinn af þessum aðgerðum er hins vegar takmarkaður. Vatnið þarf áfram að hita og mannvirkið stendur enn þótt tómt sé. Það eina sem sparast eru vinnustundir starfsmanna en þær endurheimtast að hluta í formi gjaldtöku. En burt séð frá því er sundmenningin okkar eitthvað sem á að efla - við eigum að hafa meiri metnað en svo.

Við viljum að fólk fari í sund og að það geri það sem oftast, sérstaklega nú þegar lýðheilsu er ógnað og gæðastundum fólks í samveru við hvert annað fer fækkandi. Það er þáttur í þeirri framtíðarsýn sem Samfylkingin hefur fyrir Kópavog. Við viljum lengri opnunartíma, meira sund. Samfylkingin vill að sundlaugarnar standi opnar til klukkan tíu öll kvöld og stefna að því að fyrir lok komandi kjörtímabils séu sundlaugar opnar til ellefu á föstudags- og laugardagskvöldum. Fleiri tækifæri til þess að spjalla í pottinum. Fleiri hlátursköll barna í rennibrautum. Fleiri hugleiðslustundir í gufubaðinu og andköf í kalda pottinum. Og við viljum fleiri sértilefni til að fara í sund; kvikmyndasýningar og dansleiki, miðnætursund og morgunsund. Bara svo lengi sem það er meira sund í Kópavogi.

Höfundur er oddviti Samfylkingarinnar í Kópavogi.

Íslensk sundmenning er einstök á heimsvísu.

Bæjarfulltrúi

1. Stefán Þór Eysteinsson

2. Hjördís Helga Seljan

Stjórnmálafræðingur

3. Valborg Ösp Árnadóttir Warén

Vélfræðingur

4. Adam Ingi Guðlaugsson

Aðstoðarskólastjóri

5. Arndís Bára Pétursdóttir

Kjarasérfræðingur

6. Ásdís Helga Jóhannsdóttir

Varaformaður AFLs

7. Birkir Snær Guðjónsson,

Hönnuður

8. Esther Ösp Gunnarsdóttir

Leiðbeinandi

9. Aðalbjörg Eva Sigurðardóttir

Bifvélavirki

10. Jaroslaw Grzegorz Zajaczkowski

Íþróttakennari

11. Salóme Rut Harðardóttir

Kennari

12. Joanna Katarzyna Mrowiec

Bóndi

13. Oddur Sigurðsson

Sagnfræðingur

14. Sveinn Fannar Sæmundsson

Öryrki og verslunareigandi

15. Anna Sigrún Jóhönnudóttir

Félagsliði

16. Kristrún Antonsdóttir

Fyrrv. bæjarverkstjóri

17. Benedikt Sigurjónsson

Eldri borgari

18. Björn Hafþór Guðmundsson

Mikilvægi skammtímadvalar fyrir fötluð börn á Akranesi

Hér á Akranesi er þörf fyrir meiri sérhæfða þjónustu við fötluð börn veruleg. Aukin meðvitund meðal almennings er um réttindi þeirra og fjölskyldna þeirra. Skammtímadvöl er þjónusta sem er afar mikilvæg. Þar fá börn að dvelja tímabundið utan heimilis við öruggar og faglegar aðstæður nálægt fyrirmyndar spítala. Á Akranesi hafa foreldrar fatlaðra barna og ungmenna lengi kallað eftir slíkri þjónustu. Nú þegar er búið að taka frá lóð við Laugarbraut fyrir slíkt úrræði. Það er tækifæri sem ekki má láta framhjá sér fara.

Skammtímadvöl gegnir lykilhlutverki í lífi bæði fatlaðra barna og fjölskyldna þeirra. Fyrir foreldra og aðstandendur fatlaðra barna getur umönnun verið bæði líkamlega og andlega krefjandi, oft allan sólarhringinn. Skammtímadvöl veitir þeim nauðsynlega hvíld og tækifæri til að endurnýja krafta sína. Slík hvíld er ekki munaður heldur forsenda þess að fjölskyldur geti haldið áfram að veita börnum sínum góða umönnun til lengri tíma. Án þessa stuðnings eykst álag, hætta er á kulnun og jafnvel brostnum fjölskylduaðstæðum.

Fyrir börnin sjálf hefur skammtímadvöl einnig jákvæð áhrif. Þar fá þau tækifæri til að vera í góðu umhverfi með öðrum börnum á jafningjagrundvelli, taka þátt í skipulögðum verkefnum og efla sjálfstæði sitt. Þetta getur haft jákvæð áhrif á þroska þeirra, sjálfsmynd og lífsgæði. Með réttum stuðningi frá fagfólki er hægt að skapa umhverfi þar sem hvert barn fær að njóta sín og þróa hæfileika sína á eigin forsendum. Á virkum dögum geta börnin jafnframt sótt sinn skóla frá skammtímadvölinni og haldið þannig tengslum við sitt daglega líf og rútínu í sinni heimabyggð, umhverfi sem þau þekkja.

Akranes er vaxandi samfélag. Þrátt fyrir það hefur þessi þjónusta ekki fylgt þeirri þróun. Fjölskyldur þurfa oft að sækja skammtímadvöl út fyrir bæinn, sem getur verið bæði tímafrekt og kostnaðarsamt. Það að hafa skammtímadvöl innan bæjarins myndi létta verulega á þessum fjölskyldum og styrkja samfélagið í heild sinni. Það sendir einnig skýr skilaboð um að Akranes sé samfélag sem leggur áherslu á jöfnuð, velferð og þátttöku allra.

Lóðin við Laugarbraut er sérstaklega vel til þess fallin til að reisa þar hús fyrir skammtímadvöl. Þar stendur gamalt áhaldahús bæjarins sem er mikið skemmt vegna myglu og þeirri starfsemi hefur verið fundinn annar staður. Þarna er skynsamlegt að nýta svæðið undir nýtt og mikilvægt úrræði sem þjónar raunverulegri þörf íbúa. Með því að byggja upp nútímalega aðstöðu frá grunni er hægt að tryggja að öll aðstaða uppfylli ströngustu kröfur um öryggi, aðgengi og vellíðan.

Einnig er mikilvægt að horfa til langtímaáhrifa slíkrar uppbyggingar. Skammtímadvöl getur dregið úr þörf fyrir kostnaðarsamari úrræði síðar meir, til dæmis vegna aukins álags á fjölskyldur eða skorts á stuðningi. Með því að fjárfesta í snemmtækri og fyrirbyggjandi þjónustu er hægt að spara samfélaginu kostnað til lengri tíma, auk þess sem lífsgæði þeirra sem þjónustunnar njóta batna til muna.

Samfélagsleg ábyrgð sveitarfélaga felst meðal annars í því að tryggja að allir íbúar hafi aðgang að viðeigandi þjónustu. Fötluð börn og fjölskyldur þeirra eiga rétt á þeirri þjónustu í nærsamfélaginu á Akranesi. Með því að byggja upp skammtímadvöl á Akranesi munum við stíga mikilvægt skref í átt að réttlátara og mannúðlegra samfélagi. Tækifærið er til staðar – nú þarf viljann til að láta það verða að veruleika. Styðjum við fjölskyldur, eflum börn og styrkjum samfélagið.

Höf. er bæjarfulltrúi og skipar 3. sæti á lista Samfylkingarinnar á Akranesi

Hér á Akranesi er þörf fyrir meiri sérhæfða þjónustu við fötluð börn veruleg. 

Skammtímadvöl á Akranesi –  byggjum upp til framtíðar

Þar er margt ágætt en það er einkum eitt sem stingur í augu og það er að gert er ráð fyrir því að færa þjóðveginn lítillega til suðurs. Þá verður hægt að byggja íbúðir á núverandi vegstæði hans auk þess sem skipulögð er íbúðabyggð sunnan við hann. Með þessu móti verður íbúðabyggð báðum megin við nýjan þjóðveg, sem mun liggja þvert í gegnum bæinn. Erfitt er að koma auga á það hvernig hagsmunum Hveragerðis er best borgið með því að leggja þjóðveg 1 ásamt háspennulínum í gegnum bæinn. Sú íbúðabyggð sem gert er ráð fyrir sunnan við þjóðveginn mun varla ná að verða hluti af Hveragerði. Til þess verður samgangur og nánd milli þessara bæjarhluta of lítill. Gert er ráð fyrir þrennum undirgöngum til að tengja bæjarhlutana saman. Það er óásættanlegt með öllu. Með þessu lagi munu margar íbúðir verða staðsettar mjög nærri nýjum þjóðvegi, beggja vegna hans. Það er alls ekki í samræmi við þau lífsgæði og gildi sem S-listinn leggur áherslu á og sér fyrir sér.

Bæjaryfirvöldum hefur ítrekað verið bent á þetta og ýmsar tillögur að betri lausnum lagðar fram. Þær hafa því miður ekki fengið hljómgrunn.

Stækkun bæjarins á ekki að vera forgangsverkefni

Það liggur ekkert á að stækka Hveragerði. Skuldastaða bæjarins er erfið og fyrirliggjandi er m.a. að klára íþróttamannvirki og dýra framkvæmd við skólphreinsistöð. Það á alls ekki að fara í að stækka bæinn á meðan þau mál eru ekki komin í höfn. Þá þarf að koma ýmsum innviðum í betra horf fyrir núverandi íbúafjölda. Ástand þeirra batnar síður en svo með stækkandi bæ.

Óseldar íbúðir í Hveragerði eru nú um 160. Ef þær seljast má búast við að um 400 manns flytji inn í þær. Íbúafjöldi bæjarins í dag er um 3500 þannig að hér er um rúmlega 11% fjölgun íbúa að ræða. Þessu til viðbótar er gert ráð fyrir þéttingu byggðar og í deiglunni eru byggingaráform fjölda smærri íbúða á reitum sem að okkar mati verða margir hverjir ofsetnir við það.

S-listinn hefur engan áhuga á að vinna samkvæmt nýju aðalskipulagi, vill heldur ráðast strax í breytingar eftir kosningar með hagsmuni bæjarins að leiðarljósi. Við viljum láta færa þjóðveginn til suðurs, en mun lengra en aðalskipulagið gerir ráð fyrir. Þannig væri hægt í framtíðinni að koma fyrir samfelldri byggð í bænum, án þess að þjóðvegur og háspennulínur kljúfi byggðina í tvennt.

S-listinn vill leggja sitt af mörkum í því að þrýsta á ríkisvaldið um færslu þjóðvegarins. Nýrri hugmyndir benda til að vegurinn geti legið við eða utan við bæjarmörkin sem hefði jákvæð áhrif á skipulag bæjarins, landnýtingu, staðsetningu íbúða- og atvinnusvæða og hljóðvist.

Höfundar eru frambjóðendur á S-listanum í Hveragerði

Arnar H. Halldórsson, byggingarverkfræðingur, er í 6. sæti.

Hjálmar Trausti Kristjánsson, bílstjóri, er í 12. sæti.

Núverandi sveitarstjórn í Hveragerði hefur látið vinna nýtt aðalskipulag og mun það að öllu óbreyttu taka gildi fljótlega eftir kosningar.

Samfélagsmiðlar

Kosningastefna Samfylkingarinnar á Akureyri 2026-2030

Sunnuhlíð 12, 1. hæð

Samfylkingin Akureyri

Kosningastjóri

Kristín Helga Schiöth

Formaður Samfylkingarfélagsins á Akureyri

Unnar Jónsson

Oddviti

Sindri Kristjánsson

Hafðu samband

Sérfræðingur hjá Vegagerðinni og bæjarfulltrúi

1. Sigurjón Vídalín Guðmundsson

Hjúkrunarstjóri

2. Margrét Björk Ólafsdóttir

Stjórnsýslufræðingur

3. Brynjar Þór Elvarsson

Skemmtanastjóri, samfélagsmiðlastjóri og þjálfari

4. Elísabet Björgvinsdóttir,

Verkefnastjóri

5. Árni Magnússon

Lögfræðingur

6. Elísabet Davíðsdóttir

Íslenskufræðingur

7. Margrét K. Sverrisdóttir

Skjalastjóri

8. Eva Gunnarsdóttir

Jarðfræðingur

9. Einar Sindri Ólafsson

Kennari og hjúkrunarfræðingur

10. Herdís Sif Ásmundsdóttir

Sérfræðingur á Byggðasafni Árnesinga

11. Linda Ásdísardóttir

Líffræðingur, sérfræðingur á Hafrannsóknastofnun og stöðvastjóri

12. Benoný Jónsson

Starfsmaður í grunnskóla

13. Renuka Chareyre

Leikskólakennari

14. Tinna Berg Rúnarsdóttir

Lífskúnstner.

15. Svala Norðdahl

Rafvirki

16. Kristinn Hermannsson

Vélvirki

17. Davíð Kristjánsson

Fyrrverandi framkvæmdastjóri SASS

18. Þorvarður Hjaltason

Ryrrverandi alþingiskona

19. Margrét Frímannsdóttir

Gæðastjóri

20. Ástríður M. Sigurðardóttir

Fyrrverandi alþingismaður og ráðherra

21. Björgvin G. Sigurðsson

Verkefnastjóri og bæjarfulltrúi

22. Arna Ír Gunnarsdóttir

Þegar maður flytur í efri byggðir þarf maður að vera viðbúinn því að sækja sér vinnu og ýmsa þjónustu annars staðar. Það eru nefnilega ýmis lífsgæði sem fylgja því að búa í efri byggðum Kópavogs, svo sem nálægð við náttúru, rólegra umhverfi og gott aðgengi að útivistarsvæðum. Jafnframt eru tækifæri til að byggja upp þjónustu í takt við þessa þróun fjölmörg.

Eitt þessara sóknarfæra er uppbygging menningarhúss eða bókasafns, sem efri byggðum hefur margoft verið lofað, nú síðast í 100 loforða lista í málefnasáttmála núverandi bæjarstjórnar. Þar stendur í loforði númer 87 að finna þurfti hentugri staðsetningu fyrir menningarmiðstöð í efri byggðum. Þetta loforð telur meirihlutinn sig hafa efnt. Raunin er þó önnur.

Þetta var efnt þannig að almenningsbókasafni í Lindum verður lokað og það fært í Smáralind sem er enn fjær efri byggðum. Í staðinn fá íbúar efri byggðar Kópavogs menningarmiðstöð í 160 fermetra húsnæði inni í Kór, sem verður að teljast lítið rými miðað við þann fjölda íbúa sem þjónustan á að ná til og óviss hvort slíkt húsnæði muni nægja þeim fjölda íbúa sem býr í efri byggðum. Efri byggðir eiga einnig að vera án bókasafns til 2029 sem er sá tími sem bæjaryfirvöld ætla að gefa sér til að gera þessa 160 fermetra menningarmiðstöð tilbúna.

Uppbygging slökkvistöðvar í efri byggðum hefur tafist um árabil vegna deilna um lóðir. Hver mínúta getur skipt sköpum þegar um alvarleg veikindi er að ræða og því geta þessar tafir á uppbyggingu verið dýrkeyptar fyrir fólk í efri byggðum.

Sem betur fer hefur bærinn samþykkt að ný slökkvistöð rísi í Tónahvarfi. Þessar deilur um lóðamál og greiðslur fyrir þær hafa tafið fyrir uppbyggingu í þessu stóra hverfi. Það er fagnaðarefni að meirihlutinn hafi hlustað á gagnrýni okkar í Samfylkingunni og drifið í að samþykkja þessa beiðni frá slökkviliðinu.

Uppbygging leikskólalóða í efri byggðum hefur setið á hakanum. Í verkefninu Skemmtilegri leikskólalóðir voru Baugur og Rjúpnahæð teknir fyrir síðastir í fyrsta fasa. Staðan er þung á leikskólalóðum Austurkórs, Aðalþings og Sólhvörfum varðandi uppbyggingu en samt sem áður hafa þær ekki hlotið náð fyrir augum bæjarins um uppbyggingu og verið færðar aftar í röðina vegna forgangs neðri byggða. Í skýrslu frá Umhverfissviði bæjarins má sjá að lóðir í efri byggðum eru litlar, leiktækin fá og leiktækifæri almennt minni en á lóðum í neðri byggðum. Þá er staðan sérstaklega slæm á einkareknu leikskólunum tveim, Aðalþingi og Kór, þar sem aðbúnaður og leiksvæði hafa ekki fengið nauðsynlega uppbyggingu.

Efri byggðir Kópavogs eru góður staður til að búa á. Við þurfum hins vegar ekki að sætta okkur við að þjónusta sé verri en í öðrum hverfum og að neðri byggðir njóti ítrekað forgangs fram yfir okkur þegar kemur að uppbyggingarverkefnum.

Samfylkingin í Kópavogi er óhrædd við að forgangsraða í þágu þjónustu; þar með talið uppbyggingu þjónustu í efri byggðum. Það er nefnilega ekki feimnismál að veita þjónustu og bæjarstjórn Samfylkingar mun kappkosta við að veita þjónustu í nærumhverfi íbúa. Samfylkingin boðar breytta forgangsröðun í rekstri bæjarins, ekki bara í þágu verkefna heldur líka að þjónusta sé veitt með sanngjarnari hætti fyrir alla Kópavogsbúa.

Höfundur er kennari, íbúi í efri byggð Kópavogs og skipar 7. sæti á lista Samfylkingar í Kópavogi.

ífið í efri byggð Kópavogs er almennt gott.

Sumarið kemur alltaf á ó­vart í Kópa­vogi

Valborg Ösp Warén

Hafa samband

Stóri plokkdagurinn verður haldinn með pompi og prakt um allt land sunnudaginn 26. apríl næstkomandi.

Samfylkingin og annað félagshyggjufólk býður öllum að koma og taka þátt í deginum á Fáskrúðsfirði þar við ætlum að plokka, grilla og gera okkur glaðan dag. Öll velkomin.

Hvar? Fjölskyldugarðurinn á Fáskrúðsfirði
 Hvenær? Kl. 13:00–15:00

Leit um „��"

3174 niðurstöður fundust við leit að „��"

Póstlisti Samfylkingarinnar

Samfylkingin

Flokkurinn

Flýtileiðir

Um Samfylkinguna

Vertu í bandi:

Leit um „������������������������������������������������������������"

3174 niðurstöður fundust við leit að „������������������������������������������������������������"