Samfylkingin í Borgarbyggð heldur opinn félagsfund fimmtudaginn 29. september kl 20:00 í húsnæði Símenntunar, Bjarnarbraut 8 - Borgarnesi. Fundarefni er kjör fulltrúa á landsfund Samfylkingarinnar. 

Landsfundur Samfylkingarinnar verður haldinn dagana 28. & 29. október á Grand Hótel Reykjavík. 

Félögum er bent á að nú þarf fólk að skrá sig sjálft til að óska efir að verða landsfundarfulltrúar og félagsfundur þarf síðan að staðfesta kjörið.

Dear members

The National Assembly will be held on October 28 & 29 at the Grand Hotel Reykjavík.

The Samfylking in Borgarbyggð invites you to a social meeting on Monday, September 29 at 20:00 in Símenntun, Bjarnarbraut 8 - Borgarnes. The subject of the meeting is the election of a representative to the Confederation's national meeting.

Associations are advised that people now have to register themselves to apply to become national assembly representatives, and the association meeting must then confirm the election.

Request to be a representative at the National Assembly.

Þann 22. júní verða málefnanefndir með opna umræðufundi í Sóltúni 26, þar verður stefnan til umræðu og breytingatillögur.

Fundirnir eru ætlaðir til samtals um stefnu Samfylkingarinnar og þær breytingartillögur og hugmyndir sem þið ásamt nefndum leggið til.

Við hvetjum öll til að senda tillögur til nefnda fyrir umræðufundina, en einnig er hægt að koma með hugmyndir og tillögur á fundunum. Tillögur má senda á sigrun@samfylking.is. 

Félagar eru hvött til að mæta og taka þátt í stefnumótun. 

Hér er stefnan öll í heild sinni.

Skipting nefnda 22. júní:
Umhverfismál kl. 17 - 18
Byggða og samgöngumál kl. 17 - 18
Atvinnu og efnahagmál kl. 17 - 18
Stjórnkerfi, mannréttindi og lýðræði kl. 18 - 19
Velferðamál kl. 18 - 19
Menning og listir kl. 18 -19
Menntamál kl. 19 - 20
Alþjóðamál kl. 19 - 20

Fyrir þau sem ekki eiga heimangegnt í Sóltúnið getið tekið þátt í fundum rafrænt. 


Þann 18. ágúst skila svo málefnanefndir breytingatillögum. Félagar geta fram að því sent inn tillögur. 

Mikilvægar dagsetningar fram undan í málefnastarfi.

18. ágúst - Málefnanefndir skila tillögum 
8. sept. - Stjórn skilar breytingatillögum til aðildarfélaga
9. - 28. sept. - Aðildarfélög kynna breytingatillögur fyrir félögum 
29. sept. - Aðildarfélög skila athugasedmdum og tillögum frá sér

Eftir fjörugan kosningavetur og miklar umræður um hvernig við getum gert samfélag okkar betra er nú komið að því að skerpa stefnu okkar fyrir komandi landsfund.

Málefnafundur: Stjórnkerfi, mannréttindi og lýðræði

Í dag fögnum við lýðveldisafmæli Íslands og minnumst Jóns Sigurðssonar, sem manna mest og best barðist fyrir því að Íslendingar fengju stjórn eigin mála í eigin hendur. Við getum verið stolt af þessari sjálfstæðishetju okkar. Hann barðist ekki með aðferðum ofbeldis heldur með orðum og rökum og tilvísunum í gamla samninga. Hann var óþreytandi að telja viðsemjendur á sitt mál og stappa stálinu í þjóðina sína sem hann sá fyrir sér að myndi vaxa og dafna ef hún fengi frjálsa verslun og viðskipti næðu að blómstra við önnur lönd og atvinnuvegir þróast með eðlilegri þéttbýlismyndun. Hann taldi heldur ekki eftir sér alls konar fyrirgreiðslu við kjósendur sína, var á þönum að útrétta fyrir fólk, kaupa nælur og annað dót sem það vantaði og rak önnur erindi í höfuðborginni dönsku.

Ekki fór allt eins og hann sá fyrir sér en hitt er enginn vafi að fullveldið 1918 og síðar lýðveldisstofnunin 1944 var Íslendingum mikið gæfuspor.

Og þessu fögnum við í dag 17. júní. Við jafnaðarmenn höfum kannski ekki náð öllum þeim markmiðum á árinu sem við settum okkur, enda viljum við koma að stjórn landsins. Við höfum hins vegar verið skelegg og sjálfum okkur samkvæm á þingi og barist fyrir réttlætismálum. Sumu höfum við náð fram, eins og málinu sem Helga Vala Helgadóttir var fyrsti flutningsmaður að og snýst um lögbundna gjafsókn þolenda kynferðisofbeldis og heimilisofbeldis til að sækja skaðabætur. Hins vegar vitum við að núverandi stjórnarmynstur kemur í veg fyrir að jafnaðarstefnan ráði för við stjórn landsins. Í sveitastjórnarkosningunum í vor náðum við prýðilegum árangri víða og erum sem fyrr burðarstoðin í bæjarstjórnum þar sem félagslegar áherslur ríkja.  

Við horfum keik fram á veginn og hlökkum til að takast á við komandi verkefni, innlend og alþjóðleg –  því jafnaðarstefnan á svörin við þeim gríðarlegu áskorunum sem mannkynið stendur frammi fyrir. 

Gleðilega þjóðhátíð, kæru félagar!

Síldarvinnslan keypti nýlega fjölskyldufyrirtækið Vísi í Grindavík. Með þeim kaupum var kvótinn metinn til fjár. Markaðsverðið rennur í vasa fyrrum eigenda Vísis, sex systkina úr Grindavík. Áttu þau þá kvótann eftir allt saman? 

Samkvæmt 1. grein laga um stjórn fiskveiða er alveg skýrt að fiskveiðiauðlindin er eign íslensku þjóðarinnar. Greinin hljóðar svona: „Nytjastofnar á Íslandsmiðum eru sameign íslensku þjóðarinnar. Markmið laga þessara er að stuðla að verndun og hagkvæmri nýtingu þeirra og tryggja með því trausta atvinnu og byggð í landinu. Úthlutun veiðiheimilda samkvæmt lögum þessum myndar ekki eignarrétt eða óafturkallanlegt forræði einstakra aðila yfir veiðiheimildum.“

Ofsagróði stóru útgerðanna hefur ruðningsáhrif. Örfáir aðilar hafa orðið allt of valdamiklir í samfélaginu og teygja arma sína um allt viðskiptalífið með fjárfestingum utan greinarinnar. Veiðigjöldin sem þessar útgerðir greiða eru skammarlega lág og það blasir við að þjóðin fær ekki réttlátan hlut í arðinum. 

Nú þegar almenningur þarf að bera kostnaðinn af hærri verðbólgu með hækkandi verði á matvörum, hærra húsnæðisverði, hærri leigu og hærri vöxtum á lánum er eðlilegt að fólk spyrji hvers vegna stjórnvöld sjái ekki til þess að stærri hluti arðsins af auðlindinni renni í ríkissjóð og þaðan til að greiða fyrir mótvægisaðgerðir til að jafna leikinn. 

Tíu stærstu útgerðirnar fara með meira en helming kvótans. Ofan á þetta bætist svo eignarhald þessara útgerðarrisa í öðrum útgerðum. Lagagreinarnar um kvótaþak og tengda aðila eru svo óskýrar að Fiskistofu er ómögulegt að fara með skilvirkt eftirlit með skaðlegri samþjöppun í greininni.

Nýliðun innan greinarinnar er nánast ómöguleg nema með kvótaleigu á okurverði af þeim sömu sem sjálfir greiða slikk fyrir úthlutaðan kvóta. Það er algjörlega óásættanlegt hversu lítill hluti hagnaðar af fiskveiðiauðlindinni rennur í ríkissjóð. Og fráleit staða að markaðsverð á kvótanum renni úr vasa útgerðarmannanna í vasa barna þeirra og auður safnist á fárra hendur. En ríkissjóður fái örfáar krónur fyrir auðlindina, svo fáar að þær standa ekki einu sinni undir þjónustu við greinina.

Það er réttlætismál að fólkið í landinu fái fullt verð fyrir veiðileyfin. Að sanngjarnt veiðigjald renni til samfélagsins, til allra íslenskra barna.

Nýr matvælaráðherra hefur sett sjávarútvegsmálin í nefnd. Málið er á meðan dautt. Eru þá ekki allir sáttir? 

Nei það eru ekki allir sáttir. Við þurfum nýja ríkisstjórn sem tekur á sjávarútvegsmálunum af festu. Við þurfum fullt verð fyrir kvótann, tækifæti til nýliðunar, skilvirkt eftirlit með auðlindinni og jafnræði á milli kvótalausra útgerða og hinna sem stunda bæði veiðar og vinnslu.

Greinin birtisti í Morgunblaðinu 18. júlí 2022. 

Með reglulegu millibili upphefst umræða um hver eigi fiskveiðiauðlindina. Hver eigi kvótann. 

Heiða Björg tekur við embætti af Aldísi Hafsteinsdóttur á landsþingi sambandsins sem verður haldið á Akureyri 28. til 30. september næstkomandi. 

Þetta er í fyrsta skipti sem stjórnmálamaður úr öðrum flokki en Sjálfstæðisflokknum fer með formennsku í sambandinu.

Heiða Björg er fædd og uppalin í Eyjafirði, en hefur búið í Reykjavík nær öll hennar fullorðinsár. Heiða Björg var kjörin varaformaður Samfylkingarinnar í febrúar 2017, hún hefur setið í borgarstjórn Reykjavíkur í níu ár og verið varaformaður stjórnar Sambands íslenskra sveitarfélaga síðustu fjögur ár.

Varaformaður Samfylkingarinnar og borgarfulltrúi

Heiða Björg Hilmisdóttir, varaformaður Samfylkingarinnar og borgarfulltrúi, er nýr formaður Sambands íslenskra sveitarfélaga. Kosningu lauk núna í hádeginu.

Heiða Björg Hilmisdóttir nýr formaður Sambands íslenskra sveitarfélaga

Ástæður stjórnarskiptana eru flestum minnisstæðar; Ísland var nær gjaldþrota vegna ákvarðana sem Framsóknarflokkurinn og Sjálfstæðisflokkurinn tóku á árunum 1999 til 2003 þegar helmingaskipti ríkiseigna áttu sér stað. Aðilar tengdir þessum tveimur stjórnmálaflokkum högnuðust gríðarlega þegar ríkisfyrirtæki voru seld í misgagnsæjum söluferlum. Bankarnir tveir Landsbankinn og Búnaðarbankinn tróna svo á toppnum þegar meta á spilltustu aðgerðir stjórnmálaafla á Íslandi fyrr og síðar eins og lesa má um í rannsóknarskýrslu Alþingis um bankahrunið. Skýrslu, sem vert er að rýna í með jöfnu millibili. Í upphafi árs 2009 var ríkissjóður tómur, hallinn gríðarlegur og lánshæfi ríkissjóðs í sögulegum botni. Í ofanálag hafði herská hugmyndafræði í bland við dramb seðlabankastjóra kallað yfir okkur ýkt og að mörgu leyti ósanngjörn viðbrögð margra vinaþjóða. 

Við þessar aðstæður tók ný félagshyggjustjórn við. Víða í löndunum í kringum okkur var niðurskurðarhnífnum óspart beitt með alvarlegum afleiðingum fyrir millistétt og þau sem höllustum fæti stóðu í samfélögunum. Ríkisstjórn Íslands var þröngur stakkur sniðinn en tókst með ákveðnu þrekvirki að koma þjóðinni í gegnum erfiðustu krísu lýðveldistímans á þeim fjórum árum sem hún var við völd. Farin var leið skattahækkana í bland við niðurskurð, en allt gert til að verja viðkvæmustu hópana, draga úr atvinnuleysi og stöðnun samfélagsins. Þetta var gert þrátt fyrir hreint ótrúlega ómerkilega stjórnarandstöðu sem samanstóð af brennuvörgunum sem kunnu ekki að skammast sín og hugsuðu um það eitt að komast aftur til valda. Kröfðust jafnvel afhendingar lyklanna í miðju slökkvistarfi þrátt fyrir augljósa vangetu til slíks verks. 

Allt var gert til að lágmarka skerðingar hjá þeim hópum sem reiða sig á almannatryggingar. Halli ríkissjóðs var talinn í hundruðum milljarða á þessum tíma og lánshæfi skilyrt við raunhæfar áætlanir stjórnvalda. Það sem var á hreinu um leið og gripið var til þeirra aðgerða að skerða lífeyri var að þær áttu að vera tímabundnar rétt á meðan ríkissjóður kæmist fyrir vind. Vorið 2013 var kosið og ríkisstjórn gömlu einkavæðingarflokkanna tók við. Lofað var í stjórnarsáttmála að afnema þessar tímabundnu skerðingar en nú níu árum og fimm ríkisstjórnum síðar hefur ekkert gerst. Tölurnar sýna svart á hvítu að kjaragliðnun er viðvarandi milli þeirra sem fá tekjur sínar frá almannatryggjum og annarra. Bilið milli lífeyris og lágmarkslauna breikkar sífellt. 

Viðbrögð núverandi ríkisstjórnar, þeirrar fimmtu frá 2013, hefur nú tekið af allan vafa um það hvað hún ætlar að gera varðandi kjör öryrkja og ellilífeyrisþega á kjörtímabilinu, aftur á að skipa starfshóp. Starfshópur sem á að skila af sér niðurstöðum eftir tvö ár! Mánuði fyrir kosningar haustið 2017 sagði Katrín Jakobsdóttir í umræðum um stefnuræðu Bjarna Benediktssonar þáverandi forsætisráðherra: „Stjórnvöld eiga ekki að biðja fátækt fólk á Íslandi að bíða eftir réttlætinu.“ Það eru fimm ár liðin og Katrín hefur verið forsætisráðherra frá því í nóvember sama ár. Starfshópurinn er skipaður núna og á að skila af sér eftir tvö ár. Fátækt fólk verður þá búið að bíða í sjö ár! Höfum það í huga sem Katrín sagði við sama tækifæri: „Það er pólitískt val, pólitísk ákvörðun.“ Sjálf hef ég ítrekað bent á það í ræðu og riti að það er ekki náttúrulögmál að fólk búi hér við sárafátækt heldur einmitt pólitísk ákvörðun ríkisstjórna Katrínar Jakobsdóttur. 

Samfylkingin hefur ítrekað lagt það til frá 2013 að hlutur þeirra tekju- og eignaminnstu í landinu yrði leiðréttur. Samfélagið var á gríðarlegri siglingu allt til vorsins 2020 þegar Covid skall á en viðbrögð stjórnvalda fyrir Covid snerust ekki um að bæta kjör þessa hóps. Aðgerðir í Covid voru heldur ekki þeim fátækustu í vil. Skattar hafa markvisst verið lækkaðir á þá ríkustu í samfélaginu og nú þegar verðbólgan er farin á fleygiferð eru það þeir sem minnst hafa á milli handanna sem bera þyngstu byrðarnar. Ákall okkar í Samfylkingunni um tímabundnar aðgerðir til að létta á tekjulægstu hópunum hefur verið mætt af fullkomnu fálæti af hálfu ríkisstjórnarinnar. Þegar svo við bætist að skipaður er starfshópur sem ekki á að bretta upp ermar heldur teygja lopann fram að næstu kosningum þá er áhugaleysið alltumlykjandi. Þegar nýi starfshópurin, sem svo sannarlega er enginn spretthópur,  skilar niðurstöðum sínum verða 11 ár liðin frá því að Framsóknarflokkur og Sjálfstæðisflokkur lofuðu að afnema skerðingarnar og sjö ár frá því að Katrín sagði stjórnvöld ekki eiga að biðja fátækt fólk um að bíða. Við þurfum alvöru breytingar og réttlæti samfara þeim en ekki fleiri skýrslur og engar efndir. 

Greinin birtist á visi.is 28. júní 2022. 

Þann 1. febrúar 2009, á miðju kjörtímabili, tók ný ríkisstjórn Samfylkingar og VG við stjórnartaumunum á Íslandi.

Á þessari stundu er óljóst hversu margir þeirra hljóta afgreiðslu eftir skoðun en það er nokkuð ljóst að vindmyllur verða hluti af orkulandslaginu á þessari öld.

Afgreiðsla þriðja áfanga áætlunar um vernd og orkunýtingu landsvæða á Alþingi í sumar markaði tímamót að því leyti að þar var samþykkt að setja tvo vindorkukosti í nýtingarflokk: Blöndulund (100 MW) og Búrfellslund (120 MW). Þar er mikilvægt skref stigið í átt til þess að nýta fleiri náttúruauðlindir til raforkuframleiðslu hér á landi en vatnsafl og jarðvarma. En það sama gildir um virkjun vindorku og virkjun jarðvarma og vatnsafls. Það er ekki sama hvernig það er gert og heldur ekki hvar. Um það vitna viðbrögð fólks á Vesturlandi, t.d., við virkjanahugmyndum þar. Hér þarf að vanda til verka, því að öflun raforku með vindorku er hvorki óumdeild né án vandkvæða. 

Samfylkingin telur miklu skipta að vindorkukostirnir tveir í nýtingarflokki séu á hendi Landsvirkjunar vegna þess að fyrirtækið er í ríkiseigu og greiðir arð af starfsemi sinni í ríkissjóð. Það er lykilatriði í þessu tilliti að fólkið í landinu njóti ávaxtanna af slíkri orkuvinnslu og því eðlilegt að fyrirtæki í ríkiseigu fari fremst í virkjun vindorku. Einnig liggur fyrir að samspil vatnsafls og vinds getur gert raforkuframleiðslu hagkvæmari og bætt afhendingaröryggi. 

Samkvæmt hugmyndunum í 4. áfanga rammaáætlunar bíða einkaaðilar í röðum eftir því að geta virkjað íslenska rokið. Við það er í sjálfu sér ekkert að athuga en staðan setur stjórnmálunum skýrt og afar mikilvægt verkefni; að marka lagaumgjörð um orkuöflun einkaaðila með þeim hætti að auðlindarentan renni í sameiginlega sjóði en ekki í prívatvasa.  Þetta er forgangsmál sem jafnaðarmannaflokkur Íslands mun beita sér fyrir á Alþingi í vetur.

Öflun vindorku er hvorki óumdeild né án vandkvæða.

Greinin birtist í Fréttablaðinu 26. júlí 2022. 

Kapphlaup um virkjun vindsins er hafið á Íslandi. Hjá verkefnisstjórn rammaáætlunar liggja rúmlega þrjátíu hugmyndir um vindorkukosti víðs vegar um land. 

Fyrir réttu ári féll Afganistan aftur í hendur talibana og 20 ára veru NATO og stofnana Sameinuðu þjóðanna í landinu lauk. Forsetinn, Ashraf Ghani, flúði land og fullyrt er að hann hafi haft með sér illa fengin auðæfi. Afganski herinn veitti talibönum litla mótspyrnu og sóknin inn í Kabúl var hröð. Heimsbyggðin fylgdist með í forundran þegar talibanar stilltu sér upp til myndatöku í forsetahöllinni og eðlilega var spurt: Hvernig gat þetta gerst?
 
Bandaríkin réðust inn í Afganistan haustið 2001, með stuðningi bandamanna sinna, til þess að uppræta starfsemi hryðjuverkasamtakanna al-Kaída eftir árás þeirra á tvíburaturnana í New York og varnarmálaráðuneytið í höfuðborg Bandaríkjanna 11. september 2001. Aðgerðin fékk nafnið Operation Enduring Freedom. Leiðtogar al-Kaída höfðu fundið skjól hjá talibönum í Afganistan og reyndar víðar því að Osama bin Laden hugmyndafræðingur hryðjuverkaárásanna hafðist við í Pakistan þar til hann var ráðinn af dögum árið 2011.
 
 En talibanar höfðu ekki gefist upp. 
 
 Barack Obama fjölgaði í herliði Bandaríkjanna í Afganistan eftir að hann tók við embætti 2009 með það að markmiði að ráða niðurlögum talibana. Stríðinu lauk formlega árið 2014 og varð þar með lengsta stríð í sögu Bandaríkjanna. Ljóst var að Donald Trump vildi draga allt herlið Bandaríkjanna til baka og árið 2020 gerði hann samning við forystumenn talibana um að vorið 2020 hyrfi Bandaríkjaher á brott. Joe Biden tók við forsetaembætti í ársbyrjun 2021 og ákvað að standa við samninginn, þó þannig að fresta brottförinni um nokkra mánuði.
 
Viðskilnaðurinn var skelfilegur. Fall Kabúl minnti helst á fall Saigon árið 1975. Ástandið sem skapaðist við flugvöllinn í Kabúl gleymist seint. 

Rúmlega 60% Afgana er undir 25 ára aldri. Meiri hluti þeirra er fæddur eftir innrásina 2001 og hefur alist upp við loforð Vesturveldanna um frið, betri réttindi og lífsgæði. Ný kynslóð afganskra kvenna hefur hlotið menntun og fengið að starfa utan heimilis. Nú er staða þeirra ömurleg. Stúlkur eldri en 12 ára fá ekki að ganga í skóla og athafna- og ferðafrelsi kvenna er afar takmarkað. Hryllilegar frásagnir berast af barnabrúðkaupum og mansali. Hvert sem litið er blasir neyðin við. Helmingur Afgana hefur ekki hugmynd um hvaðan næsta máltíðin kemur og enn fleiri þurfa á mannúðaraðstoð að halda. 

Þegar á reyndi kom á daginn að alþjóðastofnanir höfðu í raun starfrækt afganska ríkið, lögregluna og herinn, sem féll eins og spilaborg í ágúst 2021. Bandaríkin höfðu á tveimur áratugum varið 2,3 trilljónum bandaríkjadollara í hernaðinn og uppbygginguna í Afganistan. Upphæð sem erfitt er að skilja og kannski ekki að furða að spurt sé um árangur.
 
 Eftir stendur svikin þjóð í sárum.

Greinin birtist í Mgunblaðinu 25. ágúst 2022

Leit um „��“

2897 niðurstöður fundust við leit að „��“

Póstlisti Samfylkingarinnar

Samfylkingin

Flokkurinn

Flýtileiðir

Um Samfylkinguna

Vertu í bandi:

Leit um „������������������������������������������������������������“

2897 niðurstöður fundust við leit að „������������������������������������������������������������“