Reglubundnu viðhaldi á mörgum þessara fasteigna hefur verið ábótavant undanfarin ár og jafnvel áratugi en sem dæmi má nefna stjórnsýsluhúsin á Húsavík og Raufarhöfn, skólahúsnæði á Húsavík, Lundi og á Raufarhöfn, íþróttahöll á Húsavík, gervigrasvelli og sundlaug á Húsavík. Höfundur telur þó rétt að nefna að nýverið fengust samþykkt útskipti á þakjárni á stjórnsýsluhúsinu og klæðning á norðurhlið skólahúss á Raufarhöfn.

Með gagnsæi, vissu aðhaldi og eftirfylgni í rekstri undanfarin kjörtímabil hefur, með góðum árangri, tekist að lækka skuldaviðmið sveitarfélagsins úr 160% árið 2014 niður í 77% árið 2021. Á þeim tíma hefur nýbyggingum fjölgað og á kjörtímabilinu sem er að líða voru byggðar 60 nýjar íbúðir. Á kostnað nýframkvæmda hefur þó of lítið verið lagt í viðhald núverandi eigna að mati höfundar og því ærið verkefni verðandi kjörinna fulltrúa að koma eignum Norðurþings í stand á nýjan leik. S-listinn vill að fyrsta verk nýkjörinna fulltrúa verði að fara yfir núverandi viðhaldslista en til er nokkuð góð þarfagreining á viðhaldi og búið að kostnaðarmeta margt. Fulltrúar skuli þá forgangsraða eftir mikilvægi og mynda heildstæða stefnu utan um reglubundið viðhald og framkvæmdir í sveitarfélaginu. Þegar horft er til framtíðar þarf að huga að fjölnýtingu húsnæðis í samhengi við stærð sveitarfélagsins og þeirra mörgu hópa sem því er ætlað að þjónusta og fara varlega og vel undirbúin í frekari uppbyggingu á húsnæði. Um leið þurfi að endurhanna skólabyggingar sveitarfélagsins til framtíðar og taka mið af breyttum þörfum samfélagsins og væntanlegri fólksfjölgun. 

Segja má að viðhald bygginga tengist lýðheilsu þar sem vinnustaður fólks verður að vera bæði heilsusamlegur og aðgengilegur. Þó er ekki nóg að huga að byggingum í þessu samhengi og horfa verður til uppbyggingar göngu- og hjólastíga og því að gera gönguleiðir barna öruggar með upphækkuðum göngubrautum. Við hjá S-lista viljum sjá slíkar aðgerðir settar í forgang og efla skuli styrkjasókn hvað þetta varðar. Í því samhengi viljum við sérstaklega sjá göngustíg alla leið frá Sjóböðum, niður með Þorvaldsstaðará og að golfvellinum. 

Á næstu árum má búast við fólksfjölgun á Kópaskeri og möguleg uppbygging á Raufarhöfn einnig í farvatninu. Húsnæðisskortur er á Kópaskeri og því mikilvægt að úr því verði leyst, en einnig þarf að hugsa til framtíðar á Raufarhöfn og Kópaskeri er kemur að samgöngum innan þéttbýlis með lagfæringum gangstétta til að greiða aðgengi gangandi og hjólandi vegfarenda um þorpin.

Aðstaða frístundar grunnskólabarna á Húsavík hefur einnig mikið verið í umræðu undanfarin ár. Sem bráðabirgðalausn hefur frístund verið komið fyrir í samkomusal íþróttahallarinnar á Húsavík, en sú aðstaða er hvorki iðkendum né starfsfólki bjóðandi til lengri tíma. Þar fyrir utan er samkomusalur íþróttahallarinnar mikilvæg aðstaða ef halda á hvers kyns íþróttatengda viðburði innanhúss. Því er mikilvægt, þegar horfa á til framtíðar frístundar eða hvers kyns tómstunda að skoða fjölnýtingu húsnæðis til lengri tíma, áætla hvað getur farið saman og á kjörtímabillinu vera með uppbyggingarplan fyrir það næsta. Fjögur ár eru þó langur tími og því verður að skoða í þaula allar aðrar hugmyndir sem gætu nýst frístund í lengri eða skemmri tíma. 

Horfum til framtíðar, verum skynsöm og Samfó.

Höfundur er íþrótta- og heilsufræðingur og skipar 4. sæti á S-lista í Norðurþingi

Norðurþing rekur óhemju margar fasteignir sem hýsa margvíslega starfsemi sveitarfélagsins. 

Greinin kemur réttilega inn á mikilvægi skipulagðs íþróttastarfs innan sveitarfélaga og áhrif íþróttastarfs á nærsamfélagið en í lok greinarinnar veltir höfundurinn upp spurningum sem beinast að frambjóðendum.

Í lok þessarar greinar vonast ég til að vera búinn að svara þeim frá mínum sjónarhóli sem frambjóðandi fyrir hönd S-listans. 

Hreyfing og líkamsrækt hefur fylgt mannskepnunni frá upphafi. Með auknum lífsgæðum og breyttum lífsháttum hefur hreyfing meðalmannsins þó minnkað og breyst mjög undanfarna áratugi, bæði magn hennar og ástæðan fyrir henni. Með hraðri framþróun síðustu áratugi hefur líkamlega erfiðum störfum fækkað, lífshættir og lífsvenjur breyst og vélar tekið yfir stærstan hluta þeirra verkefna sem áður voru unnin af fólki.

Í dag stöndum við frammi fyrir þeirri staðreynd að þriðjungur fullorðinna einstaklinga á Íslandi hreyfir sig ekki í samræmi við ráðleggingar um lágmarkshreyfingu, sem gefin er út af Landlæknisembættinu. Á sama tíma eykst ákefð hreyfingar þeirra sem kjósa að stunda hvers kyns líkamsrækt í sínum frítíma, en hlutfall þeirra er þó mun minna en þeirra sem hreyfa sig lítið. Hver ástæðan fyrir því er þarf hver að dæma fyrir sig.

Hvort heldur sem er í afreksíþróttamennsku eða hjá áhugafólki eru áhrif hreyfingar ótvíðræð. Bætt líkamleg- heilsa og geta, bætt líðan, betri einbeiting og aukin lífsgæði. Þeir sem stunda hreyfingu af einhverju tagi tengja eflaust við vellíðunartilfinningu eftir góða áreynslu, jafnvel í góðum hópi af fólki þar sem félagslegri þörf er einnig að einhverju leyti fullnægt. Þessi vellíðan vekur hjá okkur jákvætt viðhorf gagnvart hreyfingunni og eykur hjá okkur áhugann á frekari ástundun. 

“Börnin læra það sem fyrir þeim er haft” er máltæki sem á sérlega vel við þegar kemur að hvers kyns íþróttum og hreyfingu í frítíma. Afstaða barna og unglinga til hreyfingar tekur mið af samfélaginu í kringum þau og því mjög mikilvægt að umhverfið sem þau að alast upp í styðji við hvers kyns íþróttastarf og nýti þau tækifæri sem í boði eru til að efla og hvetja unga fólkið okkar til heilbrigðs lífsstíls. Íþróttafélagið Völsungur og ungmennafélögin Austri og Þingeyingur spila þar mikilvægt hlutverk hvað varðar líkamlega-, andlega- og félagslega heilsu barna og unglinga. Börn og unglingar sem stunda íþróttir af hvers kyns tagi standa betur að vígi félagslega í samanburði við aðra jafnaldra, sem eru líklegri til að upplifa félagslegan ójöfnuð. Afleiðing hreyfingar eru einnig aukið sjálfstraust og valdefling, sem er mikilvægur liður í þroskaferli einstaklings. Því ber að fagna þeirri vinnu sem farin er af stað hjá Norðurþingi sem felst í samþættingu skóla, frístunda og tómstunda og leggja verður áherslu á að hún verði kláruð. 

Þegar fjárfesta á til framtíðar er yfirleitt talað um aukinn íbúafjölda, fleiri atvinnutækifæri og aukna þjónustu. Fjárfesting í heilsu og líðan íbúa er verkefni til langs tíma og því miður ekki ofarlega á baugi þegar horft er til að auka þurfi tekjur og lækka skuldir. Því þarf þó að halda til haga að undanfarin ár hefur verið fjárfest í mannvirkjum í sveitarfélaginu eins og gervigrasvelli á Húsavík og uppsetningu á skíðalyftu við Reyðarárhnjúk. Auk þessa hefur verið lagt meira til samstarfsins við Völsung og hækkaðir styrkir sem ætlaðir voru í afreksstarf. Þessar framkvæmdir og aukna samstarf hafa skilað sínu þegar kemur að iðkendafjölda og árangri í knattspyrnu og blaki sem og aukinni hreyfingu og samverustunda fjölskyldna. Á kjörtímabilinu sem er að líða voru frístundastyrkir hækkaðir og viljum við hjá S-listanum hækka þá í 30 þúsund á þessu kjörtímabili og skoða möguleikann á útvíkkun styrksins til að auka möguleika á að hver finni hreyfingu við sitt hæfi. 

Bið eftir fyrsta útborgunardegi heilsubættara samfélags er talinn í árum eða áratugum en skilar sér margfalt til baka til samfélagsins alls, í bættri líkamlegri og andlegri heilsu. Við hjá S-lista viljum aukið stöðugildi fjölmenningarfulltrúa sem fælist í frekari aðstoð og fræðslu til nýrra íbúa sveitarfélagsins um hvers kyns íþrótta- og menningartengda starfsemi í sveitarfélaginu sem einnig myndi stuðla að bættri þátttöku og vitund allra á því sem er í boði. Með því að styðja við og virkja íbúa sem þátttakendur í heilsueflandi samfélagi getum við viðhaldið og aukið framboð íþrótta- útivistar- og annarra menningartengdrar afþreyingar.

Því telur höfundur mjög mikilvægt að kjörnir fulltrúar og aðilar á svæðinu setjist niður eftir kosningar og leggi drög að stefnu í íþrótta- og æskulýðsmálum til framtíðar og komi á tímasettri viðhalds- og uppbyggingaráætlun íþróttamannvirkja í Norðurþingi.

Í nýliðinni viku birtist grein í Vikublaðinu sem sneri að íþróttaiðkun, stefnumótun og framtíðarsýn Norðurþings í skipulögðu íþróttastarfi.

Lýðheilsa landans – vangaveltur íþrótta- og heilsufræðings til framtíðar

Reykjavík er í örum vexti sem skapar ótal spennandi verkefni og brýn viðfangsefni. Við þurfum að tryggja græna borgarþróun og að samfélagið skapi öllum borgarbúum jöfn tækifæri. Framundan eru brýn verkefni en í mínum huga er það ótvírætt að Reykjavík er á réttri leið.

Á undanförnum árum hefur borgin fjárfest í því sem skiptir máli í Reykjavík. Við höfum sett mikið fjármagn í leik- og grunnskólana okkar, íþróttamannvirki, húsnæðismál og búsetukjarna fyrir fatlað fólk. Við höfum lagt áherslu á meiri velferð þannig að engin sé skilin eftir – og við viljum borg þar sem gott er að eldast.

Fimm þúsund Reykjavíkingar hafa fengið öruggt húsaskjól á vegum óhagnaðardrifinna húsnæðisfélaga undanfarin ár. Biðlistar eftir félagslegu húsnæði hafa minnkað um helming. Þessari uppbyggingu þarf að halda áfram og önnur sveitarfélög þurfa að fylgja með. Þannig sköpum við heilbrigðari húsnæðismarkað. Það hafa aldrei byggst eins margar íbúðir í sögu Reykjavíkur og á undanförnum fjórum árum og nú eru tilbúnar vel staðsettar lóðir til að tvöfalda uppbygginguna á næstu árum. Dreifing byggðar væri tafsamari og dýrari.

Með þéttingu byggðar erum við að nýta innviðina betur, bæta þjónustu og skapa skemmtilegri og betri borg. Við erum líka að bæta umferðarmálin, umhverfið og loftslagið. Við höfum lagt hjólastíga út um allt og ætlum að gera meira af því. Á næsta kjörtímabili mun Borgarlínan komast til framkvæmda og Miklabraut fer í stokk – ef núverandi stefna heldur áfram. Annars verður stóra stopp og umferðin, umhverfið og loftslagsmálin líða fyrir.

Kæri kjósandi. Samfylkingin er öflugt og jákvætt umbreytingarafl sem vill græna borg og jöfnuð. Til þess þarf skýra framtíðarsýn og útsjónarsemi en líka úthald, festu og seiglu. Ég bið um þinn stuðning og skýrt umboð til að halda áfram.

Virðulegur forseti – góðir landsmenn

 Það er vor og þá fyllumst við bjartsýni um framtíðina. Stúdentskollarnir fara á loft, yngstu börnin færast upp í grunnskóla, sumarleyfin á næsta leyti og síðast en ekki síst er leyfilegt að hittast, faðmast og hafa gaman. 

 Já, við erum að læra upp á nýtt að hitta fólk utan kúlunnar og mikið er það skemmtilegt að finna fyrir hvert öðru, því þrátt fyrir allt þá er litróf mannlífsins bara býsna skemmtilegt. 

 Við sem störfum á vettvangi stjórnmálanna megum aldrei missa sjónar á einmitt þessu. Litrófi mannlífsins og tilgangi starfa okkar við að rækta þann jarðveg sem mannlífið vex upp úr. Talað er um að hafa græna fingur þegar rækta á plöntur en ég er ekki frá því að rauðir fingur séu best til þess fallnir að rækta gróskufullt mannlífið því þeir taka lit sinn frá hjartanu. Þar finna þeir umhyggju og samkennd. 

 Það þarf að hafa hjarta í stjórnmálum. Virkt og opið hjarta til að gera það besta mögulega fyrir íbúa þessa lands og jarðarinnar allrar og þrátt fyrir átökin sem birtast almenningi héðan úr þingsal þá bera störf okkar í sameiningu oft árangur og þá er gott að sjá að það var til einhvers að vinna hér langt fram eftir kvöldum við að reyna að leysa úr verkefnum líðandi stundar. Í upphafi síðasta kjörtímabils var kjörorðið „innviðir“. Því miður stöndum við enn frammi fyrir því að margir eru þeir orðnir býsna laskaðir. 

 Heilbrigðiskerfið er hjartað sem verður að fá næringu. Hæstvirtur fjármálaráðherra, sem gegnt hefur því embætti nánast án hlés frá árinu 2013 ber mikla ábyrgð á því hvernig fjármunum skattgreiðenda hefur verið ráðstafað á þeim tæpum tíu árum og hverjir það eru sem þyngstu byrðarnar bera. 

 Það eru ekki bara við í Samfylkingunni sem höfum ávarpað vanfjármögnun heilbrigðiskerfisins heldur sést það svart á hvítu í fjölda skýrslna; samanburðarskýrslu OECD ríkja, skýrslum McKinsey eða skýrslu ríkisendurskoðunar um geðheilbrigðismál, hjúkrunarheimili eða annað. 

 Heilbrigðiskerfið okkar er vanfjármagnað og hefur verið um langt árabil. Nú erum við að missa okkar besta starfsfólk út úr kerfinu, starfsfólk sem við höfum tekið þátt í að mennta, á sama tíma og viðvarandi mönnunarvandi er í heilbrigðiskerfinu. Heilbrigðisstarfsfólk getur einfaldlega ekki búið lengur við það skilningsleysi sem stjórnvöld hafa sýnt. Það er í alvöru ekki hægt að halda því fram hér fullum fetum að nóg sé gert þegar vandinn blasir við á hverjum degi. 

 Það vantar hjúkrunarrými. Það vantar geðheilbrigðisúrræði. Það eru áralangir biðlistar eftir nauðsynlegri heilbrigðisþjónustu barna og fullorðinna og ráðherrar leyfa sér að halda því fram að fjármagn muni ekki leysa allan vanda. 

 Virðulegur forseti – það er ekki náttúrulögmál að það ríki neyðarástand í heilbrigðiskerfinu. Það er pólísk ákvörðun að setja árum saman umtalsvert lægra hlutfall landsframleiðslu í heilbrigðiskerfið en frændríki okkar á Norðulöndum gera – en það að halda því fram að það bitni ekki á nauðsynlegri þjónustu við almenning - ber vott um afskaplega lítinn skilning á verkefninu. Við megum heldur ekki gleyma því að sökum smæðar okkar þá ætti að kosta hlutfallslega meira að reka þjónustu hér en á Norðurlöndunum.  

 Fjármálaáætlun næstu fimm ára sýnir að ríkisstjórnin hefur ekki í hyggju að sækja fjármagn þangað sem nóg er af því. Ofurarðgreiðslur stórfyrirtækja verða áfram ósnertar á meðan grunnþjónustan skerðist dag frá degi. Breiðu bökin gildna á sama tíma og mönnunarvandi, sem rekja má til vanfjármögnunar og skilningsleysis stjórnvalda á verkefninu, eykst. Framboð heilbrigðisþjónustu er ónógt, biðlistar of langir, verkefnin verða fyrir vikið þyngri og neyðin meiri. Þetta ástand snertir hvert einasta heimili í landinu og hverfur ekkert á meðan við bregðumst ekki við með verulega auknu fjárframlagi, ekki einu sinni heldur til næstu ára. Þegar ríkissjóður er svo í vanda eftir heimsfaraldur þurfum við að hafa ríkisstjórn sem þorir að sækja fé þangað sem það er að finna. 

Virðulegur forseti. Ég vil ræða annað hjarta sem er sjálft lýðræðið og það hvernig við eflum það. Hæstvirtur forsætisráðherra talaði fyrir gagnsæi, trausti og samvinnu við upphaf síðasta kjörtímabils og um að byggja brú til að skapa samstöðu um hvernig leiða megi mál til lykta. 

 Ég er henni sammála um að við þurfum í sameiningu að auka traust á stjórnmálum með meiri samvinnu en hún þarf þá að ganga í báðar áttir. Góðar tillögur stjórnarandstöðunnar hér á þingi þarf ekki að fella bara í þeim tilgangi að sýna vald sitt. Okkur gengur raunverulega gott eitt til þegar við sem dæmi leggjum fram tillögu um að sjúklingar eigi áheyrnarfulltrúa í stjórn Landspítala. Hvernig gat það verið vond hugmynd að leyfa slíkri rödd að heyrast við stjórnarborðið? Hvernig gat það verið vond hugmynd að samþykkja Rannsóknarnefnd Alþingis um sölu á Íslandsbanka? Hvernig gat það verið vond hugmynd að fjármagna sálfræðisþjónustu eða að tryggja að lífeyrir hækki í takt við lífskjarasamninga? Okkur gengur raunverulega gott eitt til. Ég held að þetta skaði okkar pólitísku menningu og minnki traust á okkar störf. En það er fleira sem minnkar traust á stjórnmálum. 

 Henry Alexander Henrysson siðfræðingur fjallaði á dögunum um þá staðhæfingu hæstvirts forsætisráðherra að gagnsæi auki traust.  Sagði hann, með leyfi forseta að gagnsæi væri raunar andstæðan við traust. Við treystum ekki fólki þegar við krefjumst þess að hafa ítarlegar upplýsingar um allar athafnir þess og ákvarðanatöku. Gagnsæi getur vissulega komið við sögu þegar fólk reynir að efla trúverðugleika sinn, en traustið byggir - eftir sem áður - fyrst og fremst á því að fólk sýni skilning á eðli þess hlutverks sem það gegnir og hrökkvi ekki í kút þegar því er bent á þær takmarkanir sem hlutverkið kann að leiða af sér. 

Þar sem ríkir traust, þarf ekki ótakmarkað gagnsæi. Við þurfum hins vegar átak í að auka traust á stjórnmálum. Það hefur ítrekað beðið hnekki eftir að ríkisstjórn Katrínar Jakobsdóttur hóf sinn leiðangur og það breytist ekki nema með því að fólk sem fer með völd viðurkenni og skilji eðli þess hlutverks sem það gegnir. 

Ræða Helgu Völu Helgadóttur í eldhúsdagsumræðu sem fram fóru á Alþingi þann 8. júní 2022.

Í Brekkukotsannál Halldórs Laxness sem er látinn gerast undir lok 19. aldarinnar segir: „Í það mund sem ég var að verða til, þá var þar í kotinu mikil örtröð af því fólki sem nú á dögum heitir flóttamenn; það er að flýa land; það leggur á stað með tárum úr heimkynnum sínum og ættbygð af því svo illa er að því búið að börn þess ná ekki þroska heldur deya.“

Að rífa sig og sína upp og fara á vergang

Þessi klausa minnir okkur á sögu okkar Íslendinga sem einkennist af flótta undan náttúruhamförum, örbirgð og vonlausum aðstæðum. Sum okkar flýðu landshluta á milli – önnur alla leið til Ameríku þar sem margvísleg örlög biðu fólks. Við vitum að ærnar ástæður þarf til að fólk rífi sig og sína upp með rótum til að fara á vergang í heiminum og það er skylda okkar að búa fólki sem hingað leitar þær aðstæður að það geti komið undir sig fótunum og byggt upp tilveruna á ný.

Útlendingastefna stjórnvalda miðar að því að gera fólki eins erfitt um vik og mögulegt er að setjast hér að. Fólk sem hingað leitar frá stríðshrjáðum svæðum og óbyggilegum er sent strax og hægt er til þess Evrópuríkis sem fyrst veitti því hæli, iðulega Grikklands, jafnvel þó að aðstæður þar séu með öllu óboðlegar. Þessi stefna er meðal þess sem hörðust gerist á Norðurlöndunum, og er í engu samræmi við reynslu okkar af móttöku flóttamanna, sem hefur verið góð og hefur auðgað íslenskt þjóðlíf verulega.

Með orðagaldri sínum tekst Halldóri Laxness að draga fram kjarnann í hlutskipti þeirra sem leita hælis í okkar landi. Þetta snýst um að gera börnum mögulegt að ná þroska. Það á að vera ljúf skylda okkar að taka sómasamlega á móti fólki í neyð, ekki bara til að það komist í heila höfn og nái að byggja upp líf sitt heldur líka til að standa undir nafni sem samfélag.

Það á að vera ljúf skylda okkar að taka sómasamlega á móti fólki í neyð, ekki bara til að það komist í heila höfn og nái að byggja upp líf sitt heldur líka til að standa undir nafni sem samfélag.

Þá  hafa atkvæðin verið talin og rykið sest eftir snarpa kosningabaráttu. Við í Samfylkingunni sýndum það og sönnuðum að við erum áfram burðarafl í sveitastjórnum bæði undir eigin nafni og í samvinnu við önnur framboð. Við festum okkur í sessi sem mótvægið við Sjálfstæðisflokkinn sem heldur áfram að skreppa saman. Þótt við værum ekki fyllilega ánægð með úrslitin sums staðar héldum við víða okkar hlut og á nokkrum stöðum unnum við glæsta sigra.

Við þökkum af öllum hug þeim fjölmörgu frábæru sjálfboðaliðum sem hringdu, gengu í hús með rósir og bros, bökuðu, helltu upp á könnuna, stöppuðu stálinu í framlínusveitina og gerðu þessa kosningabaráttu bæði málefnalega og skemmtilega.

Við tilheyrum stórum flokki sem er ekki myndaður kringum einstakar persónur eða dægurmál heldur hina stóru hugsjón jafnaðarstefnunnar, sem verður okkur leiðarljós áfram. Og áfram verður Samfylkingin kjölfestan í fjölmörgum bæjum og sveitastjórnum um allt land.

Kær kveðja,
Logi Einarsson og Heiða Björg Hilmisdóttir.  

Við sem lítum út fyrr að geta rakið ættir okkar til miðalda í Íslendingabók þurfum að aðlagast nýjum veruleika. Eins og dæmin sanna gengur sú aðlögun upp og ofan. Forsenda þess að við getum byggt upp lýðræðislegt fjölmenningarsamfélag er að við öll horfumst í augu við eigin fordóma, afneitum þeim ekki heldur göngumst við þeim og vinnum með þá. 

Hversdagslegur rasismi sem birtist í alls kyns öráreitum er daglegt hlutskipti margra samborgara okkar. Hann getur birst á tiltölulegan meinlausan en afar þreytandi hátt, t.d. með því að einstaklingar eru ávarpaði á ensku í verslunum og á vinnustöðum. Hann getur birst sem áreiti, beint og óbeint: 

Hvaðan ertu? Úr Breiðholtinu? Nei, ég meina HVAÐAN ertu?

Hann birtist í því að heyra ekki hvað fólk er að segja heldur hvernig það segir það. 

Í athugasemdakerfum fjölmiðlanna virðist markaleysið algert. Þar fær hatursorðræðan að bólgna út í ógeðfelldri blöndu af íslamófóbíu, rasisma og kvenfyrirlitningu. Ég velti því fyrir mér hvort skrifarar mundu láta það sem þar má lesa út úr sér augliti til augliti við manneskjuna sem um ræðir. 

Hinum kerfislæga rasisma verður ekki heldur afneitað. Nýlegt dæmi um framgöngu lögreglunnar við leit að strokufanga afhjúpaði hann með sársaukafullum hætti. Við erum öll jöfn fyrir lögunum – eða hvað? 

Íslenskt samfélag stendur á tímamótum og nú reynir á að stjórnmálafólk skynji og skilji hlutverk sitt og ábyrgð og taki forystu í baráttunni gegn mismunun og rasisma hér á landi. Eigi það að takast skulum við ekki afneita veruleikanum, heldur viðurkenna eigin fordóma, vanda okkur í daglegum samskiptum og ráðast af öllu afli gegn kerfislægum rasisma.

Útdráttur:  Horfumst í augu við eigin fordóma, afneitum þeim ekki.

Ísland er að breytast hratt og til hins betra. Einsleitni er ekki lengur ráðandi og Íslendingar eru alls konar. 

Þetta getur ekki gengið mikið lengur svona. Og ég held að þetta ágæta fólk sem skipar ríkisstjórnina viti það nú alveg innst inni. 

Verkefnin sem við stöndum frammi fyrir, þau kalla á pólitík. Velferðarpólitík. En þau kalla líka á hæfni til þess að fylgja henni eftir og reka hérna velferðarsamfélag sem virkar. 

Hinn pólitíski vandi þessarar ríkisstjórnar er vel þekktur. Þau hafa ekki það sem þarf, sem er skýr sameiginleg sýn á stærstu viðfangsefnin. Og þess vegna fresta þau erfiðum ákvörðunum og setja kerfið á sjálfstýringu.

En því miður, eins og þetta er nú ágætt fólk, þá er að koma betur og betur í ljós að það ríkir líka stjórnunarvandi hér í þessu húsi. Eða hvað er það annars sem stendur upp úr þegar við lítum yfir þennan þingvetur sem nú er að ljúka? 

Fyrst var það hringlið. Þau þurftu endilega að fjölga ráðherrastólum og rugla í ráðuneytunum, með óheyrilegum tilkostnaði og engum ávinningi fyrir fólkið í landinu. 

Hitt stóra málið sem stendur upp úr er auðvitað bankasalan sem var svo hroðvirknislega framkvæmd að jafnvel hörðustu hægrimönnum og hörðustu einkavæðingarsinnum á Íslandi, blöskrar. 

En þetta er nú ekki það sem ég hef mestar áhyggjur af. Það sem ég hef mestar áhyggjur af, og við í Samfylkingu, er að þessi sami vandi, þessi sami skortur á sýn og skortur á hæfni, er farinn að grafa undan því sem gerir okkur að velferðarsamfélagi.

Sífellt fleiri finna það. Venjulegt fólk um land allt finnur það að velferðarþjónustan virkar ekki eins og hún á að gera. 

Eða hvernig er það fyrir foreldra með slasað barna að mæta á sjúkrahús og þurfa að bíða í átta klukkustundir eftir aðhlynningu? 

Hvernig er það fyrir aldraða manneskju að þurfa að dúsa dögum frammi á spítalagangi vegna þess að það vantar hjúkrunarrými?

Og hvernig haldiði að það sé fyrir barn með þroskaskerðingu að komast bara ekki að, að þurfa að bíða í eitt og hálft jafnvel tvö ár, eftir nauðsynlegri greiningu og þjónustu? Það er langur tími í lífi barns. Þetta gerist í einu ríkast samfélagi í heimi.

En þeir sem eru á lengsta biðlistanum á Íslandi ef ekki þeim lengsta í öllum heiminum, það er fólk með skerta starfsgetu, það eru öryrkjar Íslands. 

Þeir bíða ennþá eftir réttlæti Katrínar Jakobsdóttur sem á að koma í formi heildarendurskoðunar einhvern tímann í framtíðinni, þangað til má ekki gera neitt. 

Kæru landsmenn. Nú er það óumdeilt að það ríkir meiriháttar vandi í heilbrigðiskerfinu okkar. Fjármálaráðherra segir að þessi vandi verði ekki leystur með auknum fjármunum, alls ekki, en hvað er hann þá í raun og veru að segja eftir tíu ára setu í ríkisstjórn? 

Hann er að segja að þjónustan sé fullfjármögnuð og um leið að viðurkenna alvarlegan stjórnunarvanda; viðurkenna að ríkisstjórnin og ráðherrar hafa brugðist í að tryggja skilvirka nýtingu fjármuna til að byggja upp heilbrigðiskerfi sem virkar. 

En auðvitað skortir líka fjármagn. Á þetta benda sérfræðingar ár eftir ár, og enginn veit þetta betur heldur en fólkið á gólfinu, fólkið sem veitir þessa þjónustu – og kannski er ekki við öðru að búast við öðru en einmitt fjársvelti þegar ríkissjóður hefur verið holaður að innan, þegar tekjustofnar hins opinbera hafa verið rýrðir um tugi milljarða og þannig grafið undan getunni til þess að reka velferðaríki á Íslandi. Það er pólitísk ákvörðun og það er svo sannarlega ekki velferðarpólitík. 

Kæru landsmenn. Þetta er orðið heldur súrt. Þetta getur ekki gengið mikið lengur svona. Verkin kalla, við þurfum að stokka upp í stjórnmálunum, við þurfum hæfni, við þurfum nýja forystu og skýra sýn, sterka velferðarpólitík. 

Ræða Jóhanns Páls Jóhannssonar í eldhúsdagsumræðu sem fram fóru á Alþingi þann 8. júní 2022.

Viðbrögð ríkisstjórnar Katrínar Jakobsdóttur, sem er á sínu fimmta starfsári, eru engin og hafa engin verið til að stöðva þessa óheillaþróun.

Stjórnvöld verða að bregðast við svo heilbrigðisstarfsfólk haldist í vinnu og hinir sem hafa yfirgefið heilbrigðisvettvanginn vilji snúa þangað aftur. Heilbrigðiskerfið verður ekki bætt nema ráðist sé í markvissar aðgerðir og það verður að byrja strax. Strax! Við vitum hvað þarf að gera,

Aðgerðirnar sem þarf að ráðast í  eru annars vegnar að hækka laun heilbrigðisstarfsfólks , bæta vinnuaðstöðu, bæta líðan starfsfólksins og minnka álagið, minnka líkurnar á kulnun í starfi og mistökum vegna streitu og álags. Hins vegar verður byggja upp mun fleiri hjúkrunarrými þannig að pláss losni á spítalanum. 

Ríkisstjórnin hefur ítrekað fellt tillögur Samfylkingarinnar um uppbyggingu hjúkrunarrýma og um aukið fjármagn til Landspítalans og heilbrigðiskerfisins almennt.

Við samþykkt fjárlaga ársins 2022 var öllum ljóst að spítalinn yrði að skera niður þjónustu til að halda sér innan fjárlaga. Niðurskurðurinn á þessu ári verður tæpir tveir milljarðar króna vegna þess að fjármagn skortir til að halda uppi sama þjónustustigi í ár og var í fyrra, til að halda uppi óbreyttum rekstri, og við það bætist álag vegna fólksfjölgunar á árinu 2022 og öldrun þjóðarinnar. 

Mönnunarvandi í heilbrigðiskerfinu hefur verið að magnast ár frá ári. Heilbrigðisstarfsfólk var undir miklu álagi fyrir heimsfaraldurinn en nú hefur keyrt um þverbak. Starfsfólkið sér ekki fram á að komast í sumarfrí, það hefur verið kallað til vinnu á jólum, á stórhátíðum og úr fæðingarorlofi, svo dæmi séu tekin. Þeir sem þurfa að leita sér lækninga vilja að heilbrigðisstarfsfólk hafi fengið góðan nætursvefn, náð að hvílast, og sé árvökult við sín störf. 

Það er ekki nóg að klappa fyrir framlínustarfsfólki vegna starfa þeirra í heimsfaraldi heldur verður að sýna í verki að heilbrigðismálin séu í forgangi.

Heilbrigðisráðherrann hefur engar hugmyndir um hvað megi og eigi undan að láta í þjónustu við sjúklinga miðað við núgildandi fjárlög sem hann samþykkti. Vandinn magnast og nú hefur starfsfólk bráðamóttökunnar fengið nóg.

Málflutningur flestra stjórnarliða um stöðu Landspítalans og heilbrigðiskerfisins í heild er með öllu óboðlegur. Þau láta eins og ríkisstjórnin hafi bara gert nóg. Það gera þau jafnvel þótt neyðarkall heyrist frá fólkinu sem starfar á Landspítalanum og annars staðar í heilbrigðiskerfinu með reglulegu millibili. 

Stjórnvöld verða að bregðast við með öðru en upptalningu á meintum eigin afrekum. Ef ekki mun heilbrigðisstarfsfólk leita í önnur störf og jafnvel til annarra landa þar sem starfsaðstæður, vinnutími og launakjör eru betri en hér. Það er nefnilega auðvelt fyrir fagfólkið okkar að fá góð störf í útlöndum.

Við fögnum því öll að verið sé að byggja nýjan Landspítala. Það er sannarlega löngu tímabært að ráðast í þá mikilvægu fjárfestingu. En þeir sem tína til kostnað við nýbygginguna og láta sem þeir fjármunir gagnist þeim sem glíma við sjúkdóma og þarfnast lækninga og aðhlynningar strax stunda blekkingaleik.

Það verður að stöðva keyrslu ríkisstjórnarinnar eftir sveltistefnu í heilbrigðiskerfinu. Íslenskur almenningur á betra skilið og íslenskt velferðarsamfélag á betra skilið.

Uppsagnir eru hafnar á bráðamóttöku Landspítalans vegna langvarandi álags. Ítrekað hefur verið bent á að einmitt þetta gæti gerst. 

Þar má nefna Kelduna sem er snemmtæk íhlutun fyrir börn og ungmenni. Þar fer fram þverfagleg teymisvinna fagfólks á hverju sviði fyrir sig. Verkefnið Keldan og mörg önnur sem félagsþjónustan sinnir sýnir svart á hvítu hversu mikilvægt er að við stöndum vörð um þessi störf. 

Við hjá S-listanum viljum efla félagsþjónustuna enn frekar og þá verði horft í meira mæli til aldraðra, langveikra og fullorðinna. Það eru spennandi tímar framundan í málefnum aldraðra þegar nýja hjúkrunarheimilið rís og hefur starfsemi. Það er þó ekki nóg að reisa nýtt hjúkrunarheimili. Við þurfum öll að vera meðvituð um að samfélagið er að eldast og vera tilbúin að bregðast við. Markmið ríkisins er að fólk dvelji á heimilum sínum eins lengi og hægt er og fái heimaþjónustu ef þörf er á. Í ljósi þess mun heimaþjónusta, þar á meðal kvöldþjónusta til eldri hópa og langveikra í samfélaginu, komar til með að aukast. Við hjá S-listanum viljum stíga skref til frekari samþættingar á þjónustu við þennan hóp í góðri samvinnu við heilsugæslu og hjúkrunarþjónustu sveitarfélagsins. Við viljum aukið upplýsingaflæði og að þjónustuþegar séu virkir þátttakendur í þróun og mótun starfsins og þjónustunar sem í boði er. 

Þá er mikil umræða í samfélaginu um langa biðlista vegna þjónustuíbúða. Við hjá S- listanum ætlum að rýna í þau gögn sem til eru, meta þörfina hvað þetta varðar og bregðast við í samræmi við slíka þarfagreiningu. Eldri hópar samfélagsins hafa rutt brautina fyrir okkur hin og því mikilvægt að við horfum til þessa hóps með virðingu og gerum skynsamlegar framtíðaráætlanir í samráði við þjónustuþega. 

Við viljum koma á laggirnar félagsstarfi fyrir fullorðna. Það er félagsstarf fyrir alla 18 ára og eldri sem ekki geta sótt vinnumarkaðinn að einhverju eða öllu leyti sama hver ástæðan er. Hugmyndin er að þar geti fólk sótt afþreyingu og félagsskap. Það getur verið erfitt að detta út af vinnumarkaði. Vinnustaðurinn þjónar félagslegum tilgangi fyrir marga. Því er eitt af markmiðum þessa félagsstarf að koma í veg fyrir félagslega einangrun, en félagsleg einangrun hefur margvísleg slæm áhrif á heilsu Fólks. Á þessum vettvangi er hægt að ná fram þekkingu, reynslu og hæfileikum fólks, aukið menningu og samskipti okkur öllum og samfélaginu til góða. 

Við viljum útvíkka starfssvið og hækka starfshlutfall fjölmenningarfulltrúa með tilliti til móttöku allra nýbúa í Norðurþingi. Við viljum að fólk sem ákveður að flytja í Norðurþing viti um alla þá virku félagsstarfsemi sem í boði er svo það geti tekið virkan þátt í samfélaginu. Í Norðurþingi búa einstaklingar af mörgum þjóðernum eða frá 35 upprunalöndum. Við hjá S-listanum fögnum því að fjölmenningafulltrúi hafi ráðin til starfa í sveitarfélaginu. Það er mikilvægt að allir nýir íbúar aðlagist og hafi jöfn tækifæri. Fólk hafi greiða leið að upplýsingum um alla grunnþjónustu og geti þannig orðið virkir í samfélaginu. þekking þeirra og hæfileikar fái að blómstra okkur öllum til heilla.            

Það er okkur mikilvægt að allir hópar samfélagsins hvar sem þeir eru staddir innan sveitarfélagsins hafi jöfn tækifæri. Fjölbreytileikinn auðgar samfélagið. Það stöndum við hjá S lista fyrir.

Höfundur er starfandi hjúkrunarfræðingur hjá HSN og skipar 2. sæti S-lista Samfylkingar og annars frjálshyggjufólks

Hjá félagsþjónustu Norðurþings er rekið öflugt og metnaðarfullt starf. 

Leit um „��"

3340 niðurstöður fundust við leit að „��"

Póstlisti Samfylkingarinnar

Samfylkingin

Flokkurinn

Flýtileiðir

Um Samfylkinguna

Vertu í bandi:

Leit um „������������������������������������������������������������"

3340 niðurstöður fundust við leit að „������������������������������������������������������������"