Spjallkaffi 60+ verður á sínum stað miðvikudaginn 11. mars kl. 10:00 - 12:00 í sal Samfylkingarinnar, Hallveigarstíg 1, 101 Reykjavík.

Gestur fundarins er Pétur Marteinsson oddviti framboðslista Samfylkingarinnar í Reykjavík.

Það verður heitt á könnunni og eitthvað með því.
Verið öll velkomin!

Framboðslisti Samfylkingarinnar og annars félagshyggjufólks í Fjarðabyggð fyrir komandi sveitarstjórnarkosningar var samþykktur samhljóða á félagsfundi í Neskaupstað í kvöld.

Framboðið hvílir á grunni klassískrar jafnaðarstefnu og félagshyggju. Listinn er skipaður öflugu fólki með fjölbreytta reynslu og þekkingu sem mun leggja áherslu á að hlusta á kjósendur, eiga milliliðalaust samtal við þá, bera virðingu fyrir upplifunum þeirra og gera allt sem í þeirra valdi stendur til að bæta lífsgæði allra íbúa í sveitarfélaginu.

Oddviti listans er Stefán Þór Eysteinsson, bæjarfulltrúi.

„Það er mikill heiður að fá að leiða þennan öfluga hóp fólks í komandi sveitarstjórnarkosningum. Á listanum er fjölbreyttur hópur einstaklinga með ólíkan bakgrunn og sterka tengingu við samfélagið. Það sem við eigum hins vegar öll sameiginlegt er skýr vilji til að leggja okkar af mörkum til að efla Fjarðabyggð. Ég er þakklátur fyrir það traust sem mér er sýnt og er virkilega spenntur fyrir því að vinna með þessum hópi að því að kynna málefnin okkar og eiga gott samtal við íbúa um þau verkefni sem eru framundan.“

1. Stefán Þór Eysteinsson, bæjarfulltrúi

2. Hjördís Helga Seljan, bæjarfulltrúi

3. Valborg Ösp Árnadóttir Warén, stjórnmálafræðingur

4. Adam Ingi Guðlaugsson, vélfræðingur

5. Arndís Bára Pétursdóttir, aðstoðarskólastjóri

6. Ásdís Helga Jóhannsdóttir, kjarasérfræðingur

7. Birkir Snær Guðjónsson, varaformaður AFLs

8. Esther Ösp Gunnarsdóttir, hönnuður

9. Aðalbjörg Eva Sigurðardóttir, leiðbeinandi

10. Jaroslaw Grzegorz Zajaczkowski, bifvélavirki

11. Salóme Rut Harðardóttir, íþróttakennari

14. Sveinn Fannar Sæmundsson, sagnfræðingur

15. Anna Sigrún Jóhönnudóttir, öryrki og verslunareigandi

16. Kristrún Antonsdóttir, félagsliði

17. Benedikt Sigurjónsson, fyrrv. bæjarverkstjóri

18. Björn Hafþór Guðmundsson, eldri borgari

Stefán Þór Eysteinsson, bæjarfulltrúi leiðir lista Samfylkingarinnar og annars félagshyggjufólks í Fjarðabyggð.

Framboðslisti Samfylkingarinnar og annars félagshyggjufólks í Fjarðabyggð

Næsta laugardag kjósa Danir nýja ríkisstjórn. Eitt af stóru málunum í kosningabaráttunni er staða folkeskolen, grunnskólans, og geðheilbrigði barna. Þegar forsætisráðherra Danmerkur boðaði til kosninga sagði hún meðal annars: „Það eru of mörg börn og ungmenni sem líður ekki vel.“ Hún benti jafnframt á að innleiðing skóla án aðgreiningar hefði víða mistekist og að skólakerfið stæði frammi fyrir vaxandi áskorunum. Skýrslur hafa varpað ljósi á alvarlega stöðu þegar kemur að líðan nemenda og starfsfólks og stjórnmálaflokkar keppast nú um lausnir. Skólamál eru orðin þjóðmál. Það er ekki sjálfgefið í þjóðþingskosningum en ég skil vel hvers vegna.

Í Danmörku hefur verið bent á að skólar takist í vaxandi mæli á við flóknari áskoranir. Nemendahópurinn er fjölbreyttari, áhrif samfélagsmiðla meiri og einmanaleiki og vanlíðan algengari. Á sama tíma hefur sérfræðiþjónustan ekki verið styrkt í takt við aukna þörf og fleiri börn bíða eftir greiningu og meðferð. Sífellt fleiri foreldrar velja einkarekna skóla og spurt er hvort hinn almenni grunnskóli sé að verða undir.

Þetta er ekki sérdönsk þróun. Við sjáum hana líka hér heima.

Í starfi mínu sem sálfræðingur hitti ég börn sem bíða eftir aðstoð sem kemur of seint. Foreldra sem vita ekki hvert þeir eiga að leita. Kennara sem standa frammi fyrir sífellt flóknari verkefnum án þess að fá nægan stuðning. Þegar við bregðumst ekki snemma við vex vandinn. Barn sem hefði þurft stuðning í þriðja bekk þarf oft á mun umfangsmeiri aðstoð að halda í áttunda bekk. Kostnaðurinn verður meiri, ekki aðeins í krónum heldur einnig í þáttum sem verða ekki metnir til fjár.

Ætti þetta ekki að vera eitt af stóru kosningamálunum á Íslandi?

Grunnskólar eru á ábyrgð sveitarfélaga og þjónusta við börn og fjölskyldur er að stórum hluta skipulögð og fjármögnuð á sveitarstjórnarstigi. Sveitarfélög hafa því raunverulegt svigrúm til að hafa áhrif á líðan barna, námsframvindu og starfsumhverfi kennara.

Sveitarstjórnarkosningarnar 16. maí gefa kjósendum tækifæri til að velja þá stefnu sem þeir vilja sjá í þessum málaflokki. Við jafnaðarmenn í Hafnarfirði viljum byggja upp sterkari stoðir í kringum börn og skólastarf, efla snemmtækan stuðning og bæta aðgengi að ráðgjöf og þjónustu fyrir fjölskyldur og starfsfólk skóla. Slík áhersla eykur líkur á betri námsárangri, bættri líðan og sterkara samfélagi til lengri tíma.

Við jafnaðarmenn í Hafnarfirði viljum byggja upp sterkari stoðir í kringum börn og skólastarf, efla snemmtækan stuðning og bæta aðgengi að ráðgjöf og þjónustu fyrir fjölskyldur og starfsfólk skóla.

Danir kjósa um hag barna. Ættum við ekki að gera það líka?

Nýr oddviti Samfylkingarinnar á Akureyri er Sindri S. Kristjánsson, skrifstofustjóri, sem setið hefur sem varabæjarfulltrúi á kjörtímabilinu sem senn er á enda. 

Hilda Jana Gísladóttir, sem var oddviti flokksins í síðustu kosningum og bæjarfulltrúi framboðsins á líðandi kjörtímabili, sat í uppstillingarnefnd sem lagði fram tillögu að lista. Á fundinum voru Hildu þökkuð afar vel unnin störf sl. átta ár í bæjarstjórn Akureyrar. 

,,Það er mér ofboðslegur heiður að hljóta traust félaga minna í Samfylkingunni á Akureyri til að leiða lista framboðsins í bæjarstjórnarkosningunum í vor. Listinn er ótrúlega öflugur, bæði fjölbreyttur en traustur í senn. Með þessum lista sendum við skýr skilaboð til bæjarbúa. Við ætlum að setja menntamál og velferðarmál rækilega á oddinn ásamt að ungum Akureyringum er treyst til ábyrgðar og verka. Verkefnið framundan er stórt en það er jafnframt spennandi og skemmtilegt. Jafnaðarfólk á Akureyri er mætt til leiks” segir Sindri S. Kristjánsson, nýr oddviti Samfylkingarinnar á Akureyri.

1. Sindri S. Kristjánsson, skrifstofustjóri og varabæjarfulltrúi 

2. Hanna Dóra Markúsdóttir, grunnskólakennari 

3. Sigrún Steinarsdóttir, stofnandi Matargjafir Akureyri og nágrenni 

4. Jóhannes Már Pétursson, háskólanemi 

5. Zane Brikovska, starfsmaður á Bjargey meðferðarheimili 

6. Baldur Sverrisson, framhaldsskólakennari 

7. Elsa María Guðmundsdóttir, sjónlistakennari 

9. Kristín Helga Schiöth, alþjóðafræðingur og blómakona 

11. Aðalheiður Anna Ragnarsdóttir, nemi og íshokkíkona 

12. Kristinn Berg Gunnarsson, framhaldsskólakennari 

13. Heiðrún Hafdal Björgvinsdóttir, háskólanemi 

14. Hallur Gunnarsson, framkvæmdastjóri Saga Travel 

15. Anna Sigga Jökuls Ragnheiðard., sálfræðingur 

17. Kristín Sóley Björnsdóttir, viðburðastjóri

18. Eiður Stefánsson, formaður Félags verslunar- og skrifstofufólks á Akureyri 

19. Sigríður Huld Jónsdóttir, verkefnastjóri og hjúkrunarfræðingur 

20. Þorsteinn Þorsteinsson, fuglaskoðunarmaður 

21. Guðrún Gunnarsdóttir, eldri borgari 

Framboðslisti Samfylkingarinnar í Akureyri fyrir komandi bæjarstjórnarkosningar var samþykktur samhljóða á félagsfundi í hádeginu í dag í húsakynnum félagsins.

Framboðslisti Samfylkingarinnar á Akureyri

þið sem hafið tekið slaginn og sigrað með okkur síðustu ár; nýir flokksfélagar og allir Íslendingar með jafnaðartaug.

Við tökum ábyrgð á Íslandi. Og við tökum ábyrgð á nærsamfélaginu. 

Því að Íslandi vegnar best þegar við tökum ábyrgð hvert á öðru — þegar réttur og skylda fara hönd í hönd, og allir leggja sitt af mörkum.

Þetta er okkar hugmyndafræði: Það sem aðgreinir Samfylkingu og sósíaldemókrata frá öllum öðrum flokkum.

Alltaf til þjónustu reiðubúin, fyrir fólkið í landinu.

Því saman erum við svo miklu meira en bara einstaklingar með eigin hagsmuni:

Og við eigum eitthvað alveg sérstakt saman hérna á Íslandi, sem er dýrmætt; sem okkur ber skylda til að vernda og varðveita, fyrir framtíðarkynslóðir.

Stolt þjóð, sem setur markið hátt fyrir alla sem hér búa; náin — og of fámenn fyrir mikinn ójöfnuð og öfgar í pólitík.

Þess vegna býður Samfylkingin fram til Alþingis og sveitarstjórna: Við stöndum þétt með þjóðinni. Við tökum ábyrgð á Íslandi og við tökum ábyrgð á nærsamfélagi okkar, hringinn í kringum landið.

Enda vitum við að hugsjónir jafnaðarmennsku eru sameinandi afl – sigrandi afl – og langsterkasta svarið gegn þeim stjórnmálaflokkum sem ala á sérhagsmunum og sundrungu.

Þetta sýnum við í verki: Í ríkisstjórn og í sveitarstjórnum. Og áður en lengra er haldið vil ég segja:

Takk öll fyrir ykkar framlag. Almennir flokksmenn og jafnaðarfólk vítt um land, þið sem hafið verið kjörnir fulltrúar í sveitarstjórnum síðustu árin og nýir frambjóðendur sem taka nú við keflinu. Takk fyrir að standa vaktina og takk fyrir að taka þessa ábyrgð á samfélaginu. Gefum þeim öllum gott klapp!

Næsta verkefni okkar verður að ganga til sveitarstjórnarkosninga. Og þar bjóðum við fram valkost fyrir vinnandi fólk. Venjulegt fólk. Með klassískri jafnaðarmennsku sem hefur, eins og flestir vita, lagt grunninn að farsælustu samfélögum heims, hér á Norðurlöndum. 

Á næstu vikum munum við kynna áherslur okkar í þessum kosningum. Þvert á landið, verkefni sem kalla á samstillt átak ríkis og sveitarfélaga, og sömuleiðis stefnumál á hverjum stað fyrir sig.

En fyrst vil ég stikla á stóru og taka stöðuna á landsvísu:

Við stjórn landsmála hefur Samfylkingin látið verkin tala: Við gerum það sem við sögðumst ætla að gera og erum óhrædd við að taka erfiðar ákvarðanir, og standa með þeim. Klára málin. Við hreyfum okkur hratt. Hristum upp í kerfinu. Og þetta mun ekki breytast, því til þess vorum við kosin. Þó að það þýði að stundum þurfum við að gera eitthvað sem er óþægilegt og kröftuglega mótmælt vegna þess að verkstjórn sem leiðir breytingar getur ekki alltaf gert öllum til geðs.

Á síðasta kjörtímabili kynntum við útspil í ýmsum veigamiklum málaflokkum sem við framkvæmum nú í ríkisstjórn:

•                   Örugg skref í heilbrigðis- og öldrunarmálum

•                   Kröfu um árangur í atvinnu- og samgöngumálum

•                   Framkvæmdaplan í húsnæðis- og kjaramálum

Þar lögðum við fram áherslur, forgangsröðun og ítarlegar útfærslur á stefnu Samfylkingar. Og hvert útspil fyrir sig var unnið af stýrihópi eftir náið samtal við þjóðina á fjölda opinna funda um land allt. 

Þessi vinna lagði grunninn að kosningastefnu, kosningasigri og loks verkum okkar í ríkisstjórn. Þetta gerðist ekki af sjálfu sér, heldur tókum við höndum saman, skipulögðum okkur og mættum til leiks vel undirbúin.

Sem gerir það að verkum að á rúmlega einu ári í ríkisstjórn höfum við:

lögfest stöðugleikareglu, ráðist í tiltekt og hagræðingu í ríkisrekstri, lækkað skuldir ríkisins um 7,5% af landsframleiðslu, lagt fram fjármálaáætlun um hallalaus fjárlög 2027 — í fyrsta skipti í að verða áratug — eins og við sögðumst ætla að gera.

Já, við erum að laga ríkisfjármálin eftir óstjórn síðustu ára. Og já, það tekur á. Það kallar á erfiðar ákvarðanir. En aðeins þannig náum við árangri og betra jafnvægi til lengri tíma.

Um leið erum við að tryggja að fleiri íbúðir nýtist sem heimili fólks, með fyrsta húsnæðispakkanum.

Og á einu ári í ríkisstjórn höfum við:

dregið úr hvatanum til að safna íbúðum á fáar hendur, lagað hlutdeildarlánakerfið, tekið á Airbnb, tryggt betri nýtingu stofnframlaga og þar með uppbyggingu fleiri almennra íbúða, hafið stórfellda einföldun á byggingarreglugerð og ráðist í umbætur á stjórnsýslu húsnæðismála — svo dæmi séu tekin.

Við erum að kæla kerfið þannig að það virki betur fyrir venjulegt fólk. Við drögum úr vægi verðtryggingar frá og með næstu áramótum. Og annar húsnæðispakkinn er handan við hornið.

Fest lífeyri við laun fyrir öryrkja og eldra fólk, til að stöðva kjaragliðnun launa og lífeyris. Nákvæmlega eins og við sögðumst ætla að gera. Hækkað frítekjumark ellilífeyris. Hækkað fæðingarstyrki.

Ráðist í lagfæringar á fæðingarorlofskerfinu, þar sem enn má gera betur, ásamt því að gera betrumbætur á Menntasjóði námsmanna.

Allt þetta sögðumst við ætla að gera. Það stendur skýrum stöfum í Framkvæmdaplaninu, útspilinu okkar um húsnæðis- og kjaramál. Stjórnarandstaðan hefði ekki þurft að vera svona hissa.

Það sem hefur breyst er að nú er komin ríkisstjórn sem framkvæmir — og gerir það sem hún segist ætla að gera.

Við settum fram kröfu um árangur í orku- og samgöngumálum, sem við höfum sannarlega staðið undir. Því á rúmu ári í ríkisstjórn höfum við: höggvið á hnúta í orkumálum um land allt, einfaldað leyfisveitingar, afgreitt rammaáætlun, samþykkt lög um orkuöflunarmarkmið, aukið styrki til jarðhitaleitar og grænmetisræktar og unnið að jöfnun orkukostnaðar milli dreifbýlis og þéttbýlis.

Við erum á góðri leið með að tvöfalda fjárfestingu í samgöngum nú þegar, höfum stóraukið framlög til viðhalds vega, mælt fyrir frumvarpi um stofnun innviðafélags til að hefja stórframkvæmdir á ný og lagt fram fullfjármagnaða samgönguáætlun, í fyrsta skipti í fjölda ára. Loksins. Meðal annars til að byrja aftur að bora jarðgöng á Íslandi, eftir jarðgangastopp fyrri ríkisstjórnar.

Kemur þetta á óvart? Ja, þetta stendur allavega allt í útspilinu okkar um atvinnu- og samgöngumál, Kröfu um árangur. Og allt hefur þetta gengið eftir, meðal annars undir forystu okkar góða ráðherra umhverfis-, orku- og loftslagsmála, Jóhanns Páls Jóhannssonar. En hvern hefði grunað að það yrði gengið svona hratt í verkin?  

Í útspilinu var líka fjallað um almenn auðlindagjöld, skynsamleg og réttlát, sem renna til þjóðar og nærsamfélags að hluta þegar við á. Þess vegna leiðréttum við veiðigjöldin á síðasta ári. Við erum að klára lagareldisfrumvarpið í vor, sem tryggir meðal annars að tekjur renni beint til nærsamfélags. Og frumvarp um að afnema undanþágu frá gjaldtöku af orkumannvirkjum, og skila hluta af arðinum heim í hérað, er komið úr samráði. Sömuleiðis er á leiðinni frumvarp atvinnuvegaráðherra um gjaldtöku af aðgangi ferðamanna að náttúruperlum Íslands, sem hefur verið talað um svo árum skiptir.

Við sögðumst ætla að móta fyrstu atvinnustefnu Íslands og það höfum við gert: Atvinnustefnan er tilbúin og verður kynnt á allra næstu vikum. Og þar leggjum við líka áherslu á að efla hugverkaiðnað og nýsköpun í landinu með skýrum aðgerðum þar sem Logi Einarsson menningar-, nýsköpunar- og háskólaráðherra lætur til sín taka. Það eru jákvæð tíðindi framundan í þessum efnum.

Við höfðum áhyggjur af innviðaálagi. Engum hagvexti á mann í nærri 10 ár. Ósjálfbærri fólksfjölgun sem nú er loksins að hægja á. Nú höfum við gripið til aðgerða til að ná betri stjórn og styrkja Ísland. Vegna þess að við ætlum að snúa vörn í sókn, á nýjum og sterkari grunni.

Í Öruggum skrefum boðuðum við þjóðarátak í umönnun eldra fólks. Sem birtist okkur meðal annars í stórfelldri uppbyggingu hjúkrunarheimila um land allt, sem á sér engin fordæmi. Við erum loksins að tækla biðlistann eftir hjúkrunarrýmum sem tvöfaldaðist frá 2017 til 2024, þegar allt var stopp í uppbyggingu hjúkrunarheimila. Á rúmu ári höfum við gert samninga um eða hafið framkvæmdir við sjö hjúkrunarheimili um land allt. Við ætlum að helminga þennan biðlista strax á árinu 2027 og eyða honum alveg árið 2030, samkvæmt nýrri framkvæmdaáætlun.

Við settum fram þjóðarmarkmið um fastan heimilislækni og heimilisteymi fyrir alla 60 ára og eldri á fyrsta kjörtímabili. Það voru ekki einu sinni til almennileg gögn um þetta utan höfuðborgarsvæðis, þannig að við getum ekki gert samanburð aftur í tímann þar en á rúmu ári í ríkisstjórn erum við nú farin úr 85% upp í 95% hjá elsta hópnum á höfuðborgarsvæðinu, og úr 75% í 80% hjá 60 ára og eldri. Nú grípum við til aðgerða til að styrkja sérnám í heimilislækningum og skapa hvata til fastráðninga úti á landi. Til að tryggja fólki fastan tengipunkt í heilbrigðisþjónustu.

Á sama tíma hefur Alma Möller heilbrigðisráðherra gengið í að taka á skriffinnsku í heilbrigðiskerfinu til að fólkið á gólfinu hafi meiri tíma með sjúklingnum. Þar er ennþá verk að vinna. Um leið og við eflum heilbrigðisþjónustu á öllum sviðum og meðferðarúrræði. Staðan á bráðamóttöku Landspítala er vissulega ennþá þröng en nú sjáum við loks í land með viðbyggingu og nýrri matsdeild auk þess að staðan mun batna stórlega með fyrirsjáanlegri uppbyggingu hjúkrunarheimila.

Þetta eru öruggu skrefin, með Ölmu í fararbroddi og fleiri verkmiklum ráðherrum í ríkisstjórninni.

Ræða Kristrúnar Frostadóttur formanns Samfylkingar á flokksstjórnarfundi í Reykjavík 21. mars 2026.

Rannsóknir benda til þess að algengi einhverfurófsraskana sé um 1–3% meðal barna, eða um það bil 1 af hverjum 30–50 börnum. Fylgiraskanir hjá börnum á einhverfurófi eru algengar og jafnvel frekar reglan en undantekningin. Þar má nefna tilfinningaraskanir eins og kvíða, þunglyndi eða aðrar taugaþroskaraskanir eins og ADHD, málþroskaraskanir og þroskahömlun. Börn á einhverfurófi er því stór hópur í okkar samfélagi sem oft á tíðum glímir við margar áskoranir. Börn á einhverfurófi eru margfalt líklegri til að þróa með sér skólaforðun en önnur börn.

Í Kveik í gærkvöldi var varpað ljósi á þann ójöfnuð sem fólk á einhverfurófi getur mætt í geðheilbrigðisþjónustu, þar sem einstaklingum er stundum vísað frá eða þeir fá ekki þá meðferð sem þeir þurfa á að halda. Það er alvarlegt þegar kerfið sem á að styðja fólk bregst.

Oft er sagt að ef þú hefur hitt einn einstakling með einhverfu þá hafir þú hitt einn einstakling með einhverfu. Fólk á einhverfurófi er jafn misjafnt og við hin. Að vera á einhverfurófi setur fólk ekki í ákveðna staðalímynd eða box. Hver einstaklingur er einstakur, alveg eins og þú og ég.

Ég þekki þetta vel úr starfi mínu þar sem ég vinn meðal annars með fólki á einhverfurófi. Það sem skiptir mestu máli er að mæta einstaklingnum þar sem hann er staddur. Í grunninn sitjum við saman, ein manneskja að hjálpa annarri manneskju. Það skiptir miklu máli að við aukum þekkingu okkar á einhverfu og þeim áskorunum sem henni geta fylgt, en ekki síður á styrkleikum sem margir á einhverfurófi búa yfir. Auðvitað geta fylgt ákveðnar hindranir sem tengjast taugaþroskafrávikum og krefjast aðlögunar í umhverfi eða meðferð. En einhverfa ætti ekki að vera ástæða fyrir því að einstaklingur fái ekki viðeigandi meðferð.

Rannsóknir sýna til dæmis að hugræn atferlismeðferð getur borið góðan árangur við kvíða hjá börnum á einhverfurófi. Meðferðin getur þó þurft aðlögun, til dæmis með meiri þátttöku foreldra, sjónrænt skipulag eða lengri meðferð. Sem dæmi reynir oft á í mínu starfi með einstaklingum á einhverfurófi að greina á milli þess sem veldur vanlíðan. Stundum er um að ræða kvíða, en stundum tengist vanlíðanin frekar skynúrvinnsluvanda sem oft fylgir einhverfu, til dæmis þegar ákveðin hljóð, birta eða fjölmenni valda miklu álagi. Það sem skiptir mestu máli er að við greinum vandann vel og kortleggjum hann út frá einstaklingnum, svo við getum fundið réttar leiðir til að styðja við hann.

Fólk á einhverfurófi á rétt á sömu geðheilbrigðisþjónustu og aðrir. Verkefni okkar sem samfélags er að tryggja að kerfið loki ekki dyrum heldur finni leiðir til að mæta fólki með skilningi, þekkingu og lausnum hvort sem það er með viðeigandi meðferð eða aðlögun umhverfis. Við getum öll gert betur og byrjað strax í dag með því að gefa okkur tíma til þess að kynna okkur einhverfu. Mikið af góðum upplýsingum er t.d. að finna á heimasíðu einhverfusamtakana: https://www.einhverfa.is.

Í Kveik í gærkvöldi var varpað ljósi á þann ójöfnuð sem fólk á einhverfurófi getur mætt í geðheilbrigðisþjónustu.

Framboðslistinn var kynntur á opnum kynningarfundi í húsi leikfélagsins við Austurmörk 23, laugardaginn 14. mars.

Listinn er skipaður öflugu fólki með fjölbreytta reynslu og þekkingu sem vill leggja sitt af mörkum til þróunar og áframhaldandi uppbyggingar Hveragerðisbæjar. 

Í starfinu framundan hjá S-listanum verður lögð áhersla á að fólk með ólíkar skoðanir og ólíkan bakgrunn geti fundið sér farveg og staðið saman með félagshyggju og jafnaðarstefnu að leiðarljósi.

S-listinn í Hveragerði er þannig skipaður:
1. Birgitta Ragnarsdóttir, tollamiðlari
2. Þorsteinn Hjartarson, eldri borgari og fv. fræðslustjóri
3. Maria Araceli, dans- og leiklistarkennari
4. Guðmundur Benóný Baldvinsson, lagerstjóri
5. Berglind Ósk Guttormsdóttir, leiðsögumaður og ferðaskipuleggjandi
6. Arnar H. Halldórsson, verkfræðingur
7. Árný Fjóla Ásmundsdóttir, leiðbeinandi í leikskóla og listakona
8. Tómas Kristjánsson, sálfræðingur og lektor
9. Kristín Lilja Thorlacius, bókasafns- og upplýsingafræðingur
10. Halldór Grétar Einarsson, tæknistjóri
11. Harpa Björnsdóttir, deildarstjóri og leikskólakennari
12. Hjálmar Trausti Kristjánsson, bílstjóri
13. María Arnardóttir, myndlistarkona
14. Ingibjörg Sigmundsdóttir, eldri borgari og fv. garðyrkjubóndi

Samfylkingin og óflokksbundnir (X-S) bjóða nú fram í Hveragerði til sveitarstjórnarkosninganna í vor. 

Framboðslisti Samfylkingar og óflokksbundra í Hveragerði

Hafnfirðingar vita að samgönguinnviðir í bænum eru víða komnir að þolmörkum og að þörf er á tafarlausum aðgerðum. Fulltrúar Samfylkingarinnar hafa margoft bent á þessar staðreyndir á kjörtímabilinu en oftar en ekki er talað fyrir daufum eyrum meirihluta Framsóknar- og Sjálfstæðisflokks. Fáum við umboð kjósenda í sveitarstjórnarkosningum 16. maí nk. þá munum við sjá til þess að stefna og sýn bæjarstjórnar verði skýr þannig að enginn velkist í vafa um hver vilji bæjarstjórnar er í þessum efnum og við munum láta verkin tala.

Sama hvar borið er niður þá er Hafnarfjörður aftarlega á merinni þegar kemur að framkvæmdum í Samgöngusáttmála höfuðborgarsvæðisins. Þar gildir einu hvort um er að ræða framkvæmdir sem lúta að almenningssamgöngum og uppbyggingu borgarlínu eða stórum samgöngubótum eins og á Reykjanesbrautinni frá N1 hringtorginu og áfram í átt að Kaplakrika. Hér hafa bæjaryfirvöld einfaldlega sofið á verðinum og ekki tekist að halda sjónarmiðum og hagsmunum Hafnarfjarðar nægjanlega vel á lofti.

Stefnir í ófremdarástand við Suðurhöfn

Suðurhöfn er eitt þeirra svæða í bænum þar sem við blasir að aðgerða er þörf strax. Umferðargreining sem unnin var fyrir Hafnarfjarðarbæ í tengslum við fyrirhugaða uppbyggingu á hafnarsvæðinu leiðir í ljós að gatnakerfið er þegar komið að þolmörkum. Þegar svo við bætast áform um uppbyggingu íbúða fyrir um 3000 manns og nýs Tækniskóla fyrir um 3000 nemendur og starfsfólk þá er ljóst að það stefnir í algjört ófremdarástand ef ekki verður gripið til aðgerða. Þess vegna hefur Samfylkingin endurtekið kallað eftir því að bærinn hefji formlegar viðræður við Betri Samgöngur m.a. vegna þess að í ljós hefur komið að uppfæra verður Samgöngusáttmála höfuðborgarsvæðisins þar sem ekki er gert ráð fyrir sérrými fyrir borgarlínu frá verslunarmiðstöðinni Firði að Suðurhöfn. Hvað þá lengra í átt að Völlunum. Í ljósi fyrrnefndrar uppbyggingar er gríðarlega mikilvægt að tryggja góðar tengingar almenningssamgangna við svæðið. Í þessum efnum verður bæjarstjórn að tala með skýrum og afgerandi hætti í þágu bæjarbúa en því miður hefur verulega skort á það hjá núverandi meirihluta Framsóknar- og Sjálfstæðisflokks í þessu máli og það verið látið reka á reiðanum.

Reykjanesbraut að N1 hringtorgi og í átt að Kaplakrika - flöskuháls sem kallar á tafarlausar framkvæmdir

Annar flöskuháls í umferðinni sem Hafnfirðingar þekkja vel er Reykjanesbrautin að N1 hringtorginu og svo áfram í átt að Kaplakrika. Á vissum tímum sólarhringsins er umferðarþunginn slíkur að illmögulegt er fyrir þá sem koma úr Setberginu eða af Lækjargötunni að komast inn á Reykjanesbrautina. Slíkur er vandinn að lengi hefur verið rætt um að koma á einhvers konar ljósastýringu á umræddu hringtorgi en það hefur ekki gerst ennþá. Á gríðarlega fjölmennum opnum fundi sem Samfylkingin í Hafnarfirði hélt í síðasta mánuði með Vegagerðinni um samgöngumál sem tengjast bænum, var einmitt mesti þunginn í umræðu um vegabætur á þessum kafla Reykjanesbrautarinnar. Beðið er niðurstaðna úr valkostagreiningu Vegagerðarinnar vegna umrædds vegakafla en líklegt er að bæjarstjórn muni þurfa að taka afstöðu til tveggja kosta; annars vegar mislægra gatnamóta eða stokks/jarðgangna. Samkvæmt Samgöngusáttmála höfuðborgarsvæðisins eiga framkvæmdir þar að hefjast á allra næstu árum og því brýnt að valkostirnir liggi fyrir sem fyrst enda mikilvægt að hefja framkvæmdir því umferðarhnútarnir á þessum kafla kalla á tafarlausar framkvæmdir.

Flóttamannavegur loksins kominn á dagskrá

Á fyrrnefndum fundi okkar með Vegagerðinni var einnig talsvert rætt um stöðu Flóttamannavegarins svokallaða. Samfylkingin hefur á undanförnum árum haldið málefnum Flóttamannavegarins á lofti á vettvangi bæjarstjórnar og í kjölfar málflutnings okkar jafnaðarfólks í bæjarstjórn Hafnarfjarðar og með nýrri ríkisstjórn er Flóttamannavegurinn loksins kominn á dagskrá. Í framlagðri samgönguáætlun ríkisstjórnar Kristrúnar Frostadóttur er ekki lengur gert ráð fyrir því að Vegagerðin skili veginum til þeirra bæjarfélaga sem hann liggur í gegnum, Hafnarfjarðar, Garðabæjar og Kópavogs, heldur er nú þvert á móti stefnt að því að Vegagerðin verði veghaldari og muni því sinna rekstri og viðhaldi Flóttamannavegar. Ný samgönguáætlun gerir einnig ráð fyrir 50 milljón kr. framlagi í tengslum við hönnun á veginum á næstu tveimur árum. Þetta er ekki einungis mikilvægt vegna þess að vegurinn þjónar mikilvægu hlutverki til framtíðar sem ígildi ofanbyggðarvegar heldur einnig vegna þess að þegar framkvæmdir hefjast við Reykjanesbrautina við N1 hringtorgið þá mun Flóttamannavegurinn spila stóran þátt í því að taka við hluta umferðarinnar sem annars hefði farið um Reykjanesbrautina.

Öryggi gangandi og hjólandi vegfarenda við Reykjavíkurveg

Enn annað mál sem fulltrúar Samfylkingarinnar hafa látið sig varða í samgöngumálum á kjörtímabilinu snýr að bættu umferðaröryggi gangandi og hjólandi vegfarenda yfir Reykjavíkurveg. Á næstu árum mun byggjast upp ný íbúðabyggð í hverfi sem nefnist Hraun vestur þar sem stefnt er að blandaðri byggð. Sú uppbygging kallar á aukna umferð á svæðinu og börn á grunnskólaaldri koma til með að þurfa að þvera veginn í meira mæli en nú er til þess að sækja skóla, íþróttir og tómstundir. Þrátt fyrir að gert sé ráð fyrir undirgöngum á tveimur stöðum í skipulagi og aðrir kostir eins og mislægar gönguþveranir verið lagðir til, þá er ekki gert ráð fyrir þessum endurbótum í áformum Betri samgangna og Vegagerðarinnar í Samgöngusáttmála höfuðborgarsvæðisins. Engir fjármunir lagðir til hliðar í tengslum við væntanlegar framkvæmdir á þessu svæði vegna sérrýmis fyrir borgarlínu. Það er því ánægjulegt að bæjarstjórn hafi í síðasta mánuði samþykkt ítrekaða tillögu Samfylkingarinnar um að fela bæjarstjóra að fara í formlegar viðræður við þessa aðila um málið. Það var orðið löngu tímabært.

Samfylkingin ætlar að láta verkin tala

Af þessari upptalningu má sjá að það er af mörgu taka í samgöngumálum í Hafnarfirði. Tök meirihluta Framsóknar- og Sjálfstæðisflokks á þessum mikilvægu málum hafa því miður einkennst af deyfð og doða. Það er nauðsynlegt að breyting verði þar á sem fyrst því samgöngumál og úrbætur í þeim hvíla þungt á Hafnfirðingum og bæjarbúar kalla eftir lausnum og aðgerðum.

Verkin sýna merkin! Á kjörtímabilinu, sem senn lýkur, hefur Samfylkingin í minnihluta lagt áherslu á úrbætur í samgöngumálum í málflutningi sínum og reynt að þoka þeim áfram. Það er ljóst að samgöngumálin verða veigamikil á komandi kjörtímabili og þarf að taka þau föstum tökum eftir aðgerðarleysi síðustu ára. Og það munum við gera í nýjum meirihluta undir forystu okkar jafnaðarmanna á næsta kjörtímabili hljótum við til þess brautargengi í kosningunum 16. maí nk. Við ætlum að láta verkin tala!

Samfylkingin í Hafnarfirði hefur á yfirstandandi kjörtímabili ítrekað sett samgöngumál í bænum á dagskrá og barist fyrir úrbótum í þeim.

Þörf á tafarlausum fram­kvæmdum í sam­göngu­málum Hafn­firðinga

Kópavogur er frábær bær, það veit ég sem hef búið þar alla mína ævi. Þar er góð aðstaða til hreyfingar og félagslífs og bærinn hefur alla möguleika til að vera fyrirmyndarsveitarfélag. Samt hefur stjórnsýslan brugðist íbúum. Á síðustu fjórum árum hefur ítrekað verið gengið gegn gefnum loforðum og ákvarðanir teknar án raunverulegs samráðs. Traust íbúa hefur beðið hnekki og mikilvæg mál hafa setið eftir. Þetta er óásættanlegt. Nú er tími kominn á breytingar og stjórnsýslu sem stendur með íbúum, ekki gegn þeim. Tími fyrir nýja forgangsröðun í þágu allra bæjarbúa, ekki hluta af þeim. Ég treysti Samfylkingunni best til þeirra verka.

Aðgengi fatlaðra að íþróttum og tómstundum er mjög ábótavant svo dæmi sé tekið. Í dag standa fötluðum einstaklingum í Kópavogi fá eða engin raunveruleg úrræði til boða þegar kemur að skipulagðri íþróttaiðkun. Afleiðingin er sú að fjölskyldur neyðast til að sækja þjónustu í önnur sveitarfélög, sem leiðir til aukins kostnaðar, mikils álags og óréttlætis. Þetta er sérlega umhugsunarvert í ljósi þess að í bænum starfa tvö af stærstu íþróttafélögum landsins, sem ættu að geta verið burðarstoðir í uppbyggingu aðgengilegs íþróttastarfs fyrir alla. Ég hef áður fjallað um það að fötluð systir mín hefur þurft að sækja sínar íþróttir í þrjú mismunandi sveitarfélög. Sund í Hafnarfjörð, fótbolta í Garðabæ og skautaiðkun í Reykjavík.

Til þess að sveitarfélag virki þarf grunnþjónustan að vera í lagi. Annað mikilvægt mál er staða barnafjölskyldna, sérstaklega þegar horft er til leikskólamála. Leikskólagjöld í Kópavogi eru meðal þeirra hæstu á landinu og skortur á fyrirsjáanleika hvað varðar pláss eykur óöryggi hjá fjölskyldum. Þetta hefur bein áhrif á möguleika foreldra til að samræma atvinnuþátttöku og fjölskyldulíf. Ef sveitarfélagið nær ekki að bjóða upp á hagkvæm og áreiðanleg leikskólaúrræði er hætt við að fólk leiti í önnur sveitarfélög, sem veikir stöðu Kópavogs til lengri tíma litið.

Lausnin felst ekki aðeins í gagnrýni heldur í markvissum aðgerðum. Sveitarfélagið þarf að setja skýra stefnu um aðgengi að íþróttum og tómstundum fyrir fatlaða, í samstarfi við íþróttafélög, foreldra og notendur þjónustunnar sjálfa. Það þarf að tryggja fjármögnun, menntun þjálfara og skipulag sem gerir öllum kleift að taka þátt án þess að þurfa að leita út fyrir bæjarmörkin.

Jafnframt þarf að endurskoða leikskólamál í Kópavogi með það að leiðarljósi að lækka gjöld, auka fyrirsjáanleika og stytta biðlista. Slík fjárfesting er ekki kostnaður heldur fyrst og fremst grunnforsenda þess að fjölskyldur geti búið í bænum til framtíðar.

Í grunninn snýst þetta um jafnræði í þjónustu. Þegar úrræði eru til staðar fyrir suma en ekki aðra skapast misrétti sem grefur undan samfélagslegri samheldni. Kópavogur hefur burði til að vera sveitarfélag sem stendur jafnfætis öðrum þegar kemur að velferð, aðgengi og stuðningi við íbúa sína. Til þess þarf að horfa heildstætt á þjónustu bæjarins og tryggja að hún nái til allra, óháð stöðu, aðstæðum eða fötlun. Ég treysti Samfylkingunni best til þeirra verka.

Höfundur er námsmaður, búsettur í Kópavogi og situr í miðstjórn ungs jafnaðarfólks og í stjórn Katrínar, ungliðahreyfingar Samfylkingarinnar í Kraganum.

Á síðustu fjórum árum hefur ítrekað verið gengið gegn gefnum loforðum og ákvarðanir teknar án raunverulegs samráðs við íbúa í Kópavogi.

Undirritaður skrifaði á dögunum grein á Vísi sem bar titilinn „Af hverju er engin slökkvistöð í Kópavogi“ sem virðist hafa valdið titringi hjá pólitískri forystu Kópavogsbæjar. Greinin fjallaði um fordæmalausa kröfu meirihlutans um að greitt verði byggingarréttargjald fyrir lóð undir slökkviliðsstöð í Tónahvarfi og tafir á uppbyggingu stöðvarinnar vegna þess. Það er augljóslega bæjarbúum ekki í hag, heldur er verið að forgangsraða skammtímaniðurstöðum fram fyrir velferð og öryggi íbúa efri byggða Kópavogs sem búa við einn lengsta viðbragðstíma neyðarþjónustu á öllu höfuðborgarsvæðinu. Fulltrúar téðrar pólitískrar forystu, einkum úr röðum Sjálfstæðisflokksins, upplifa mikið óréttlæti að fjallað sé um þetta mál og vilja alls ekkert kannast við forsögu þess. Ég þakka þeim fyrir tilefni til að fjalla nánar um málið og er mér bæði ljúft og skylt að fara yfir feril þess á vettvangi stjórnar Slökkviliðs höfuðborgarsvæðisins, hvers fundargerðir eru birtar opinberlega.

Krafa um byggingarréttargjald eitt og hálft ár í meðferð stjórnar

Á fundi þann 18. október 2024 var dagskrárliðurinn Framtíðaruppbygging SHS, lóð við Tónahvarf til umræðu. Við dagskrárliðinn er bókað: Umræður um gjöld vegna lóða undir slökkvistöðvar vegna fyrirhugaðrar uppbyggingar. Samkvæmt fundargerð var niðurstaðan sú að farið yrði í að meta lóðaverð undir slökkvistöðvar í Tónahvarfi. Skyldi umræðum haldið áfram á næsta fundi. Undir liðnum var lagt fram minnisblað þáverandi bæjarlögmanns Kópavogs dagsett 4. október 2024. Í niðurstöðukaflanum segir: „[...]er að mati undirritaðrar rétt að úthlutun Tónahvarfs 4 sé litið til markaðsverð lóðarinnar og lóðarverð greiðist af byggðasamlagi skv. fjárhagsáætlun þess, sem aðildarsveitarfélög fjármagna sameiginlega“.

Á næsta fundi, þann 22. nóvember 2024, var málið aftur á dagskrá. Var bókað um dagskrárliðinn: „Framhald umræðna um gjöld vegna lóða undir slökkvistöðvar og mat á lóðaverði í Tónahvarfi“ . Var niðurstaðan bókuð að lögmenn sveitarfélaganna skyldu vinna drög að samkomulagi um verklag við mat á lóðum undir slökkvistöðvar og að umræðum um málið skyldi haldið áfram að lokinni þeirri vinnu.

Drög að slíku samkomulagi lágu fyrst fyrir til kynningar á fundi þann 28. febrúar 2025. Ákveðið var að stjórnarmenn skyldu fara yfir drögin milli funda og taka til afgreiðslu á fundi stjórnar í mars sama ár. Á næsta stjórnarfundi, þann 21. mars 2025 var málið á dagskrá en var frestað án frekari bókunar um hvenær málið skyldi næst tekið fyrir. Aftur var málið á dagskrá þann 25. apríl 2025 og var enn á ný frestað.

Loks var málið tekið fyrir á fundi stjórnar þann 13. júní 2025. Á fundinum var lagt fram minnisblað frá borgarlögmanni og annað frá bæjarlögmanni Mosfellsbæjar. Í þeim er m.a. fjallað um rótgróna venju um úthlutun lóða án byggingarréttargjalda fyrir lóðir undir slökkvistöðvar og að tillaga Kópavogsbæjar feli í sér verulegt frávik frá fyrri uppbyggingu. Þar er fjallað um að sveitarfélögin á höfuðborgarsvæðinu beri sameiginlega ábyrgð á uppbyggingu slökkviliðsins og verkefnum þess og segir að það skekki samstöðu samstarfsins og grafi undan trausti í samskiptum sveitarfélaganna að eitt þeirra krefjist greiðslu vegna lóðar sem er nýtt í þágu allra. Er gerður fyrirvari um afturvirka greiðslu fyrir lóðir annarra slökkviliðsstöðva á höfuðborgarsvæðinu verði reyndin sú að greitt verði fyrir stöðina í Tónahvarfi enda leiddi önnur niðurstaða til mismunar á framlagi sveitarfélaganna til slökkviliðsins.

Var niðurstaða málsins á fundi stjórnar að skoða skyldi áfram tvær sviðsmyndir varðandi gjaldtöku af slökkvistöð í Tónahvarfi, annars vegar út frá einni lóð og hins vegar út frá tveimur lóðum.

Síðan af fundi þann 13. júní 2025 bólar ekkert á niðurstöðu í málinu á vettvangi stjórnar, tæplega einu og hálfu ári frá því að krafa um greiðslu gjalda var fyrst sett fram. Síðan þá eru einu tíðindin af slökkvistöðinni í Tónahvarfi af fundi stjórnarinnar þann 15. ágúst 2025. Þar voru til umfjöllunar meginforsendur fjárhagsáætlunar slökkviliðsins 2026 til 2030. Var bókað á fundinum: „Lagt til að fjölgun í varðliði 2026 vegna nýrrar slökkvistöðvar við Tónahvarf [...] verði frestað vegna seinkunar á áætlunum varðandi stöðina“. Var tillagan samþykkt samhljóða, þar með talið með atkvæði bæjarstjóra Kópavogs.

Forgangsröðum þjónustu en ekki skammtímaniðurstöðum

Bæjarstjóri hefur einna helst forðast að ræða kröfu bæjarins um byggingarréttargjöld fyrir lóðina. Aðspurð í viðtali við Vísi þann 24. febrúar sl. vildi hún þó meina að aðeins væri verið að ræða „hvort að sveitarfélög yfir höfuð eigi að fá eitthvað greitt fyrir lóð sem rennur inn í byggðasamlög“. Það væri hins vegar alveg ótengt ákvörðun um slökkvistöð í Tónahvarfi. Þetta svar hefur bæjarstjórinn endurtekið í skrifum sínum á samfélagsmiðlum. Aðrir fulltrúar Sjálfstæðismanna í bæjarstjórn hafa tekið í sama streng og haldið því fram að brölt bæjarstjóra Kópavogs um byggingarréttargjald hafi alls ekki haft áhrif á feril málsins. Hefur verið látið bera á því að engin skilji málið nema Sjálfstæðismenn í Kópavogi, að málið sé afvegaleitt, hlaupið sé af stað með rangar fullyrðingar og að Samfylkingin hafi „kveikt í trúverðugleika“ sínum. Framangreind yfirferð talar sínu máli. Stjórn slökkviliðsins, hvar bæjarstjóri Kópavogs og oddviti Sjálfstæðismanna hefur sæti, virðist í öllu falli líta svo á að málið snúist einmitt um lóðina í Tónahvarfi og gjaldtöku af henni og sömuleiðis að áætlunum um stöðina hafi seinkað vegna þeirra.

Mikilvægast er að slökkvistöðin rísi og að öryggi bæjarbúa í efri byggðum verði eflt. Viðbragðstími í efri byggðum Kópavogs er of langur og lengi hefur verið beðið eftir bótum þar á. Við megum ekki við frekari töfum. Það eru margfalt ríkari hagsmunir en að bærinn fái greidd gjöld af einni eða tveimur lóðum og tefli í leiðinni í tvísýnu samstarfi sveitarfélaga á vettvangi Slökkviliðs höfuðborgarsvæðisins. Rétt væri að forgangsraða raunverulegri þjónustu við bæjarbúa fram fyrir skammtímaniðurstöðum í bókhaldi bæjarins.

Það er eðlilegt og mannlegt að snúast hugur í aðdraganda kosninga. Ég vil trúa því að mikil og hörð viðbrögð Sjálfstæðismanna við skrifum um slökkviliðsstöðina sé dæmi um það frekar en nauðvörn fyrir afstöðu sem er bæjarbúum augljóslega ekki í hag. Ef svo er á ég fastlega von á því að bæjarstjóri okkar Kópavogsbúa láti bóka á næsta stjórnarfundi slökkviliðsins að það standi ekki á bænum að afgreiða lóð fyrir slökkvistöð í Tónahvarfi, óháð greiðslu gjalda, svo hún rísi sem fyrst.

Mikilvægast er að slökkvistöðin rísi og að öryggi bæjarbúa í efri byggðum verði eflt. Viðbragðstími í efri byggðum Kópavogs er of langur og lengi hefur verið beðið eftir bótum þar á. Við megum ekki við frekari töfum.

Sann­leikur um slökkvi­stöð í Kópa­vogi

Leit um „��"

3374 niðurstöður fundust við leit að „��"

Póstlisti Samfylkingarinnar

Samfylkingin

Flokkurinn

Flýtileiðir

Um Samfylkinguna

Vertu í bandi:

Leit um „���������������������������������������������������"

3374 niðurstöður fundust við leit að „���������������������������������������������������"