Kæru félagar!
Í kjölfar afléttinga  covidfaraldursins ætlum við að hefja spjallkaffið okkar á miðvikudögum aftur. Nú þegar borgar-og sveitastjórnarkosningarnar eru framundan, höfum við í huga að fá okkar frábæra fólk sem ætla að vinna borgina, til okkar í spjallkaffi með vorinu.

Hlökkum til að sjá ykkur.
Stjórn 60+

Heiða Björg Hilmisdóttir, varaformaður Samfylkingarinnar og formaður velferðaráðs Reykjavíkur verður gestur okkar að þessu sinni og ræðir við okkur um velferðamál Reykjavíkurborgar.

Flokksstjórn Samfylkingarinnar – jafnaðarmannaflokks Íslands kaus í dag nýja stjórn Verkalýðsmálaráðs flokksins. Í framboði voru níu flokksfélagar með víðtæka reynslu af störfum í verkalýðshreyfingunni en fimm náðu kjöri.
Fundurinn var haldinn í Hljómahöllinni í Reykjanesbæ, yfirskrift fundarins var Velferð fyrir öll! 
Þau sem hlutu kjör voru sem hér segir: 

Kosning nýrrar stjórnar Verkalýðsmálaráðs markar tímamót.

Samfylkingin eflir tengslin við verkalýðshreyfinguna

Dagur B. Eggertsson, borgarstjóri, leiðir listann en hann var efstur í flokksvalinu sem haldið var nú í febrúar. Á eftir Degi á listanum koma Heiða Björg Hilmisdóttir, Skúli Helgason, Sabine Leskopf, Hjálmar Sveinsson og Guðný Maja Riba. Er sú röð í samræmi við niðurstöðu flokksvalsins.

Listinn samanstendur af fjölbreyttum hópi öflugra einstaklinga. Öll eiga þau þó sameiginlegt að brenna fyrir borgarmálin. 

Sigríður Ingibjörg Ingadóttir, formaður uppstillingarnefndar, segir að nefndin sé mjög stolt af framboðslistanum: „Hann endurspeglar fjölbreytileika borgarbúa vel og myndar öfluga liðssveit fyrir borgarstjórann okkar, Dag B. Eggertsson og alla borgarfulltrúa flokksins. Við ætlum okkur að tryggja Samfylkingunni góða kosningu í vor.“

Dagur B. Eggertsson borgarstjóri segir að á listanum sé fólk með mikilvæga reynslu af fjölbreyttum sviðum samfélagins, bæði fólk með reynslu af stjórn borgarinnar en líka ný og fersk andlit sem fengur er að. „Listinn er sigurstranglegur, hann er þéttskipaður fólki úr öllum áttum sem elskar Reykjavík og vill halda áfram að sækja fram og þróa borgina sem græna, fjölbreytta borg með öflugri þjónustu þar sem hugað er að velferð og tækifærum til framtíðar og pláss er fyrir alla“ segir Dagur.

2. Heiða Björg Hilmisdóttir, borgarfulltrúi og varaformaður Samfylkingarinnar

3. Skúli Þór Helgason, borgarfulltrúi

7. Sara Björg Sigurðardóttir, Breiðhyltingur og stjórnsýslufræðingur

 9. Ellen Calmon, borgarfulltrúi og fyrrverandi formaður ÖBÍ

10. Ragna Sigurðardóttir, unglæknir og borgarfulltrúi

11. Helgi Pétursson, formaður Landssambands eldri borgara

12. Aron Leví Beck, myndlistarmaður og málarameistari

13. Alondra Silva Muñoz, markaðsstjóri

14. Pétur Marteinn Urbancic Tómasson, lögfræðingur

15. Ólöf Helga Jakobsdóttir, matreiðslumeistari

16. Stein Olav Romslo, grunnskólakennari

17. Berglind Eyjólfsdóttir, formaður öldungaráðs Reykjavíkur

19. Thomasz Chrapek, tölvunarfræðingur og formaður ProjektPolska.is

20. Elva María Birgisdóttir, forseti Nemendafélags MH

21. Davíð Sól Pálsson, deildarstjóri á leikskóla

22. Valgerður G. Gröndal, bókmenntafræðingur og deildarstjóri á leikskóla

23. Brandur Bryndísarson Karlsson, frumkvöðull og ramtíðarfræðingur

24. Aðalheiður Franzdóttir, framkvæmdastjóri Mæðrastyrksnefndar Reykjavíkur

25. Örn Kaldalóns Magnússon, formaður DM félags Íslands

26. Hjördís Sveinsdóttir, sérfræðingur hjá Umhverfisstofnun

27. Ingiríður Halldórsdóttir, öryrki

28. Geoffrey Þ. Huntingdon-Williams, veitingamaður og tónlistarstjóri

29. Elísabet Unnur Gísladóttir, háskólanemi

30. Konráð Gylfason, framkvæmdastjóri 

31. Frigg Thorlacius, lögfræðingur hjá Umhverfisstofnun

32. Sigfús Ómar Höskuldsson, rekstrarfræðingur og knattspyrnuþjálfari

33. Ragnhildur Berta Bolladóttir, verkefnastjóri hjá Sjúkraliðafélagi Íslands

34. Rúnar Geirmundsson, framkvæmdastjóri

35. Ingibjörg Grímsdóttir, kjaramálafulltrúi hjá Eflingu

36. Jódís Bjarnadóttir, sérfræðingur í málefnum flóttafólks

37. Þóroddur Þórarinsson, þroskaþjálfi  

38. Inga Auðbjörg Straumland, formaður Siðmenntar og kaospilot

40. Hákon Óli Guðmundsson, Rafmagnsverkfræðingur

41. Barbara Bruns, ráðgjafi í málefnum innflytjenda

42. Gísli Víkingsson, sjávarvistfræðingur

43. Björk Vilhelmsdóttir, félagsráðgjafi og fyrrv. borgarfulltrúi

44. Oddný Sturludóttir, menntunarfræðingur og fyrrv. borgarfulltrúi

45. Jón Gnarr, fyrrverandi borgarstjóri

46. Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, fyrrverandi borgarstjóri

Framboðslisti Samfylkingarinnar fyrir borgarstjórnarkosningar í vor var samþykktur samhljóða á fundi Fulltrúarráðs Samfylkingarinnar í Reykjavík í gær. 

Framboðslisti fyrir borgarstjórnarkosningar

Undirbúningur fyrir bæjarstjórnarkosningarnar þann 14. maí er kominn í góðan farveg. Sóknarfærin eru til staðar til að áþreifanlegar breytingar verði á stjórnun Kópavogsbæjar eftir nánast samfellda 30 ára valdasetu helmingaskiptaflokkanna í bænum okkar.  

Þann 5. mars fór fram málefna- og greiningarfundur þar sem þátt tóku 20 manns.  Unnið hefur verið úr niðurstöðum fundarins og stefnuáherslur hafa verið skilgreindar. Núna ætlum við að vinna markvisst í sex málefnahópum og forsvarsmenn þeirra hópa hafa verið valdir.  

Fundirnir verðar haldnir í Hlíðarsmára 9, 3. hæð.
Dagskrá:

Menntasvið
24.mars fimmtudagur 19.30
Forsvarsmaður: Donata H. Bukowska

Íbúalýðræði
28. mars mánudagur kl. 17
Forsvarsmaður: Margrét Tryggvadóttir

Nú mun ekki fara framhjá okkur þegar flokkarnir byrja að velja fólk á lista sem svo munu bjóða fram krafta sína og berjast um hylli bæjarbúa og vil ég þakka öllum sem stíga skrefið að bjóða fram hugsjónir sínar og krafta. 

Það er að mörgu leiti sérkennilegt kjörtímabil að klárast sem einkennst hefur af fullmiklum átakastjórnmálum fyrir okkar litla sveitarfélag þar sem við íbúarnir erum sammála í langflestum málum. Við viljum búa hér í nánu og öflugu samfélagi í sterkri tengingu við náttúruna og sögu sveitarfélagsins. Við viljum að börnin okkar fái aðgang að fyrsta flokks menntakerfi sem hefjist að fæðingarorlofi loknu í gegnum öfluga leik-, grunn- og tónlistarskóla og að þau geti tekið þátt í íþrótta- og æskulýðsstarfi í fremstu röð. Við viljum að hér sé gott að eldast, að hér sé traust og öflug heimaþjónusta sem hjálpar okkur að búa sem lengst í eigin húsnæði og að fjölbreytt framboð sé af félagsstarfi og hreyfingu til að halda okkur líkamlega og andlega virkum á efri árum. 

Við gerð fjárhagsáætlunar fyrir árið 2022 var vandamálið orðið það augljóst að Sjálfstæðismenn misstu meirihlutastuðning við sínar hugmyndir um áframhaldandi taprekstur og skuldasöfnun bæjarsjóðs og varð til meirihluti fyrir því að hækka útsvarið til að snúa við taprekstri bæjarins, minnka skuldasöfnun og standa vörð um þjónustu við íbúa. Það er sanngjarnasta leiðin til að rétta af rekstur sveitarfélagsins þar sem við greiðum öll útsvarið í sameiningu í hlutfalli af tekjum okkar.

Í kosningabaráttunni framundan munu eflaust margir stíga á stokk og telja sig með einföldum hætti geta „hagrætt í þjónustu bæjarins“, „lækkað álögur á íbúar“ á sama tíma og þau munu brúa bilið á milli fæðingarorlofs og leikskóla og efla þjónustu við íbúa. Þetta er sama mantran og Sjálfstæðismenn hafa sagt allt kjörtímabilið en ekki gengið eftir. Það er ekki ábyrg fjármálastjórn að eyða umfram tekjur og stórauka skuldir vegna rekstrarhalla og það er ekki traustvekjandi stjórnmál að lofa að byggja sama nýja leikskólann í hverri einustu kosningabaráttu. Styðjum við góða frambjóðendur á komandi vikum en sýnum þeim líka aðhald um hvernig þau ætla að framkvæma kosningaloforð sín, hvernig á að fjármagna uppbyggingu og hvaða þjónustu á að skera niður til mæta skattalækkunum.

Guðmundur Ari Sigurjónsson – Bæjarfulltrúi Samfylkingar Seltirninga

Það er spennandi ár framundan þar sem meðal annars styttist í sveitarstjórnarkosningar sem verða haldnar sama dag og Eurovision, það verða alvöru partý það kvöld.

Við könn­umst öll við umræð­una um hvort var á und­an, eggið eða hæn­an. Það sama gildir svo sem um hug­taka­notk­un, spurn­ingin er hvort við þurfum fyrst að búa til hug­tak um fyr­ir­bæri eða eitt­hvað verður til og svo kemur orð yfir það. Kannski er hið rétta að orð kemur ein­ungis fram þegar þörf er á því, ef við erum ekki að tala um eitt­hvað eða teljum okkur ekki þurfa á því að halda, þá kemur orðið ekki eða nær aldrei flugi.

Orðið sem ég vil gefa hér vængi til að ná flugi til að verða von­andi orð árs­ins 2022, er rétt að yfir­gefa hreiðrið núna. Orðið er inn­gild­ing.

Íslensku­pró­fess­or­inn Eiríkur Rögn­valds­son hefur fjallað um nýyrði og bendir á að orðið var upp­haf­lega þýtt af Berg­lindi Rós Magnús og lýsti skóla án aðgrein­ing­ar. En lítum aðeins nánar á hug­tökin sem notuð eru í umræð­unni.

Í umræðu um inn­flytj­endur hafa verið að skil­greind þrjú hug­tök sem lýsa nálgun okkar og standa fyrir ákveðin við­horf. Þau eru:

Aðlögun má skil­greina sem til­raun til að breyta því sem er öðru­vísi í það sem fyrir er.

Í mínum (út­lenska) mál­skiln­ingi er aðlögun alltaf tengd sagn­orð­in­u“að laga“. Við þurfum að laga þegar eitt­hvað er bilað eða passar ekki. Í þessu til­felli er ég ekki Íslend­ingur eins og allir hinir (hvað sem það nú þýð­ir) og nú þarf að breyta mér og beygla þangað til ég passa inn í mót­ið. Ef við hugsum þetta svona, ef loka­tak­markið er að ég verði Íslend­ingur eins og hinir þá er ég dæmd til að mis­heppnast, því ég verð það aldrei. Í mínu til­felli þá byrj­aði ég ekki að tala íslensku fyrr en ég flutti hingað á fer­tugs­aldri, ég losna aldrei við hreim­inn eða mál­villur hér og þar. Þekk­ing og reynsla, ekki bara mín eigin heldur þjóð­ar­minni fylgja mér og ef þetta er ann­að­hvort einskis virði eða jafn­vel talið vera byrði þá er ég, og önnur sem eins er komið fyr­ir, dæmd út á jað­ar­inn.

Aðlögun gengur sem sagt út frá því að til sé eitt sam­fé­lag, eitt mynstur, ein gerð af „réttri menn­ingu“ og þar fyrir utan er lít­ill hópur sem verður að laga sig að hinum til að fá aðgang að öllu sem sam­fé­lagið býður upp á. Ein­falt er að sjá að það getur aldrei gengið upp og ef við inn­flytj­endur eigum að hafa það mark­mið að skilja við allt sem við erum eða vorum og byrja á núlli að mótast, aðlagast, ef allt það sem við höfum fram að færa er einskis virði og sam­fé­lagið lítur ein­ungis á það sem vantar í okkur þá erum við dæmd til að vera alltaf ann­ars flokks Íslend­ing­ar. Og ekki bara við en líka næstu kyn­slóð­ir.

Aðlög­unin er í raun kúg­un­ar­tæki meiri­hluta sem vill ekki sam­þykkja þau sem öðru­vísi eru, eða halda þeim fyrir utan vegna þess að þau eru þannig. Þetta er ekki endi­lega með­vit­að, engin ill­girni, ein­ungis ótti við að þurfa að laga sig að því sem er fram­andi og nýtt. Hug­myndin um aðlögun er meira að segja hugsuð sem góð­verk, að gera inn­flytj­endum kleift að taka þátt í sam­fé­lag­inu á for­sendum þess en ekki þeirra.

Fjöl­menn­ing­ar­stefnan hefur verið leið sem Ísland hefur farið að und­an­förnu, þetta er sam­fé­lag sem heldur fjöl­menn­ing­ar­há­tíðir og telur sig vera upp­lýst og fram­sækið vegna þess en hleypir samt ekki inn­flytj­endum í ábyrgð­ar­stöður eða hindrar menntun erlendra ung­menna vegna þess að þau tala ekki Norð­ur­landa­mál. Það vantar alls ekki umburð­ar­lyndi á Íslandi, það er meira að segja mjög mik­ið, vil ég segja, en þegar útlend­ingar leita sér að annarri vinnu en fyrir verka­menn rekast þeir aftur og aftur á kröfu um að tala full­komna íslensku, ensku og Norð­ur­landa­mál.  Þar með er búið að skella dyrum á vel­flesta inn­flytj­endur sem kannski hafa góða þekk­ingu og hæfi­leika til að starfa á til­teknum vett­vangi.

Þetta skref í þróun sam­fé­lags­ins okkar var kannski bara aðeins mann­legri fram­leng­ing á aðlög­un. Hér er gert ráð fyrir aðeins betri stuðn­ingi en þetta breytir í raun­inni engu um við­horf­ið: þeir sem koma utan frá þurfa að breyta sjálfum sér til þess að fá aðgang að því sem yfir­burða­sam­fé­lagið hefur fram að færa. Sem er á end­anum ein­fald­lega rétt­læt­ing á úti­lokun á þeim sem ná ekki að breyta sjálfum sér nægi­lega mik­ið, hvort sem það er vilj­andi eða ef þeir ein­fald­lega fá ekki tæki­færi til þess.

Inn­gild­ing er mæl­an­legt mark­mið um þátt­töku allra í því sem sam­fé­lag hefur upp á að bjóða í mennt­un, atvinnu­mögu­leik­um, lýð­heilsu, opin­berri stjórn­sýslu, menn­ingu, íbúa­lýð­ræði.

Þátt­taka allra í sam­fé­lag­inu er and­staða við úti­lokun og til þess að ná því mark­miði þarf að auka sýni­leika þeirra mis­mun­andi mögu­leika sem í boði eru og ryðja þarf úr vegi hindr­unum sem koma í veg fyrir að fólk nýti þessi tæki­færi.

Fjöl­breyti­leiki hefur alltaf marga kosti, felur í sér betri ákvarð­ana­töku, fleiri hug­myndir o.s.frv. Um þetta efast fáir, en það er þó van­metið í við­skipta­líf­inu að bland­aðar stjórnir af konum og körlum skila betri árangri, mis­mun­andi sjón­ar­mið eru uppi, áhættu­sækni fær á sig annan blæ og þar fram eftir göt­un­um.

Inn­gild­ing þýðir ekki að við gerum engar kröfur til dæmis varð­andi íslensku­kunn­áttu eða mann­rétt­indi sem gilda í okkar sam­fé­lagi hér. Inn­gild­ing er ein­fald­lega öðru­vísi nálg­un, annað við­horf.

Inn­gild­ing gengur út frá því að hver ein­stak­lingur fái að njóta sín til fulls og sam­fé­lagið þarf að vera þannig upp­byggt að það gerir honum það kleift. Einmitt eins og skóli án aðgrein­ingar sem snýst ekki um að sleppa til­teknu náms­efni heldur að efla kerfið svo það úti­loki eng­an.

Inngilding felur í sér að litið er á okkur öll sem verð­mæta ein­stak­linga, hvern á sinn hátt og gengur ekki út frá því að allir þurfi að vera eins til þess að hlutir gangi vel eða að sá sem er aðeins öðru­vísi sé meiri háttar trufl­un. Þetta er í raun­inni svipuð hugsun og algild hönnun er varð­andi götur og bygg­ing­ar. Ef við hönnum skóla fyrir börn sem eru ekki með hreyfi­höml­un, þá lendum við í vand­ræðum þegar eitt barn mætir í hjóla­stól. Þá er rokið upp til handa og fóta og við er bætt römpum og lyftu ef pen­ingar eru til en barnið kemst alltaf bara í hluta af bygg­ing­unni og finnur hvaða byrði það er fyrir skóla­sam­fé­lag­ið. Í dag hönnum við þá bygg­ingar frekar þannig að þetta vanda­mál kemur aldrei upp, bygg­ingin á að ganga upp fyrir alla, hvort það kemur barn með hreyfi­höml­un, sjón­skerð­ingu – eða þá annað tungu­mál.

Inn­gild­ing krefst þess ekki af ein­stak­lingum að þeir þurfi að breyt­ast í öllu til þess að fá aðgang að sam­fé­lag­inu. Inn­gild­ing raðar ekki fólki eftir verð­mætum út frá einni hug­mynd og gild­is­mati heldur lítur á fjöl­breyti­leik­ann  sem kost, jafn­vel und­ir­stöðu jákvæðrar þró­un­ar. Inn­gild­ing krefst hins vegar af kerf­inu að sé nægi­lega sveigj­an­legt að allir hafi tæki­færi til að taka þátt.

Þetta þýðir að þeir sem hafa búið hér alla ævi þeir sleppa ekki við að þurfa að læra. Heim­ur­inn breyt­ist og ekki bara vegna íbúa­sam­setn­ingar hér á landi. Við þurfum líka að læra að umgang­ast lofts­lags­breyt­ingar eða tækni­lega þró­un, það er ekk­ert öðru­vísi. Jú, það þarf stundum að breyta aðeins til þegar maður skilur að eitt­hvað er orðið úrelt eða var kannski aldrei svo snið­ugt. Það var nú fyrst pínu vesen að læra að flokka í stað­inn fyrir að henda bara öllu í sömu rusla­föt­una. En með dálitlu fram­taki þá lærist það og manni líður eig­in­lega miklu betur vit­andi að maður leggur sitt af mörkum til að bjarga umhverf­inu.

Á þennan hátt er sam­búð fólks af mörgum menn­ing­ar­heimum aldrei nein ógn við menn­ingu þeirra sem hafa búið hér alla ævi. Kannski er ein­fald­ast að slá á hræðslu þeirra með að skoða mat­ar­menn­ingu – ég kom til Íslands í fyrsta skipti 1991 var úrval á veit­inga­stöðum enn frekar fábrot­ið, það voru samt komnir ein­hverjar staðir sem buðu upp á ítalskan eða asískan mat. Svo bætt­ust fleiri og fleiri inn í þennan hóp, til dæmis tapa­s-­staðir með spænska smá­rétti. Á síð­ustu 2-3 árum hef ég tekið eftir því að fjöl­margir veit­inga­staðir bjóða nú upp á að borða frekar 2-3 smá­rétti en eina stóra mál­tíð. En úrvalið er alls ekki bara spænskt heldur er líka heil­mikið af íslenskum réttum í boði. Inn­blást­ur­inn kom að utan sem við­bót en svo gerði íslenskt sam­fé­lag – eða frekar sam­fé­lagið á Íslandi – þetta að sínu og allir græða á því, eng­inn missir neitt. Og úrvalið er orðið það mikið að allir finna eitt­hvað sem þeim líður vel með án þess að láta trufla sig af ein­hverjum stöðum sem bjóða ekki upp á upp­á­halds­mat­inn þeirra.

Við þurfum sem sagt ekki fjöl­menn­ing­ar­stefnu fyrir inn­flytj­end­ur, heldur algilda hönnun fyrir allt sam­fé­lag­ið.

Inn­gild­ing þýðir að við sættum okkur ekki bara við fjöl­breyti­leik­ann heldur skil­greinum það sem eðli­legt ástand að við erum ekki öll eins og það er ábyrgð okkar sem fara með völd að skapa rammann í kringum það svo að allir vinni.

Og hér er ég nú að ein­hverju leyti sam­mála skæð­ustu gagn­rýnendum í athuga­semda­kerf­unum sem benda á hvað hefur farið úrskeiðis á Norð­ur­lönd­unum í mál­efnum inn­flytj­enda. Því þessi hálf­kæra leið að vera góð við útlend­inga en hleypa þeim samt ekki að hefur ekki gengið upp heldur skapar tví­skipt sam­fé­lag til fram­búð­ar. Mín leið út úr því er hins vegar ekki meiri úti­lokun heldur minni – eða frekar sagt, eng­in.

Greinin birtist í Kjarnanum 2. janúar 2022.

"Við þurfum sem sagt ekki fjöl­menn­ing­ar­stefnu fyrir inn­flytj­end­ur, heldur algilda hönnun fyrir allt sam­fé­lag­ið." 

Aðlögun er búin að vera og heyrir sögunni til

Alls bárust sextán framboð til forvals Samfylkingarinnar í Reykjavík. Forvalið fer fram  helgina 12.-13. febrúar 2022, en framboðsfrestur rann út á hádegi í dag, laugardaginn 22. janúar. 

Á fundi kjörstjórnar voru öll framboð metin gild. Á sama fundi var dregið um röð frambjóðenda og verður notast við þá uppröðun í kynningarefni á vegum flokksins og á kjörseðli. 

Þessi sextán einstaklingar eru í framboði:

Kosningarétt í flokksvalinu eiga flokksfélagar og skráð stuðningsfólk Samfylkingarinnar sem hafa lögheimili í Reykjavík og eru rétt skráð 4. febrúar nk. 

Á næstu dögum munu birtast ítarlegri upplýsingar um frambjóðendur og fyrirkomulag flokksvalsins á vefsvæði Samfylkingarinnar í Reykjavík, https://xs.is/samfylking-i-reykjavik.

Kjörstjórn Fulltrúaráðs Samfylkingarinnar í Reykjavík.

Sextán frambjóðendur í flokksvali Samfylkingarinnar í Reykjavík 2022

Framboðslistinn er skipaður öflugu fólki í hverju sæti. Friðjón Einarsson, formaður bæjarráðs Reykjanesbæjar leiðir listann, Guðný Birna bæjarfulltrúi og hjúkrunarstjóri skipar annað sæti, Sverrir Bergmann Magnússon, söngvari og stærðfræðikennari, þriðja sætið og Sigurrós Antonsdóttir, hársnyrtimeistari og háskólanemi, það fjórða.

S-listi Samfylkingarinnar og óháðra í Reykjanesbæ 2022

1.      Friðjón Einarsson, bæjarfulltrúi og ráðgjafi 

2.      Guðný Birna Guðmundsson, bæjarfulltrúi og hjúkrunarstjóri        

3.      Sverrir Bergmann Magnússon, söngvari og stærðfræðikennari     

4.      Sigurrós Antonsdóttir, hársnyrtimeistari og háskólanemi  

5.      Hjörtur Magnús Guðbjartsson, kerfisstjóri 

6.      Aðalheiður Hilmarsdóttir, viðskiptafræðingur        

7.      Sigurjón Gauti Friðriksson, meistaranemi í lögfræði          

8.      Jóhanna Björk Sigurbjörnsdóttir, verkefnastjóri og fótaaðgerðafræðingur          

9.      Sindri Kristinn Ólafsson, íþróttafræðingur og knattspyrnumaður   

10.  Eydís Hentze Pétursdóttir, ráðgjafi  

11.  Styrmir Gauti Fjeldsted, bæjarfulltrúi og B.Sc í rekstrarverkfræði  

12.  Marta Sigurðardóttir, viðskiptastjóri           

13.  Magnús Einþór Áskelsson, þroskaþjálfi       

14.  Írís Ósk Ólafsdóttir, stafrænn lausnastjóri   

15.  Jón Helgason, öryggisvörður 

16.  Elfa Hrund Guttormsdóttir, teymisstjóri Geðheilsuteymis HSS

17.  Borgar Lúðvík Jónsson, skipasmiður 

18.  Katrín Freyja Ólafsdóttir, nemi í Fjölbrautaskóla Suðurnesja          

19.  Svava Ósk Svansdóttir, nemi í Fjölbrautaskóla Suðurnesja 

20.  Sveindís Valdimarsdóttir, verkefnastjóri og kennari           

21.  Guðjón Ólafsson, fyrrverandi framkvæmdastjóri 

22. Jón Ólafur Jónsson, fyrrverandi bankamaður

Fram­boðslisti Sam­fylk­ing­ar­inn­ar og óháðra í Reykja­nes­bæ fyr­ir kom­andi sveit­ar­stjórn­ar­kosn­ing­ar var samþykktur með lófataki á félagsfundi 7. mars.

Fram­boðslisti Sam­fylk­ing­ar­inn­ar og óháðra í Reykja­nes­bæ

Sterk samstaða þjóðarinnar um nauðsyn sóttvarnaraðgerða hefur verið aðalsmerki okkar í gegnum faraldurinn. Við þurfum að hafa úthald til að klára þá vakt þó vissulega hafi borið á auknu viðnámi tiltekinna einstaklinga og hópa á undanförnum mánuðum, sem er að sumu leyti skiljanlegt þegar við höfum staðið í þessari orrahríð í næstum tvö ár. En það segir líka sína sögu að smittölur hafa margfaldast og náð svimandi hæðum einmitt þegar brestir hafa komið í samstöðuna.

Þetta er ekki tíminn til að láta frjálshyggjuviðhorf ná yfirhöndinni. Við þurfum áfram að standa saman og einsetja okkur að ná faraldrinum á viðráðanlegt stig á næstu vikum með því að vera skynsöm og verja okkur og náungann fyrir smitum – og heilbrigðiskerfið gagnvart lamandi álagi með skynsamlegum sóttvörnum. Ég vil sérstaklega nota tækifærið og þakka starfsfólki og stjórnendum leikskóla, grunnskóla og frístundaheimila og félagsmiðstöðva fyrir afburða frammistöðu á árinu, fagmennsku og þolinmæði, lausnamiðaða hugsun og útsjónarsemi við að halda sem mest óskertu starfi meðan víða um lönd hefur skólum einfaldlega verið lokað um lengri eða skemmri tíma. Kennarar, skólastjórnendur og annað starfsfólk menntastofnana hefur sannarlega verið framlínustarfsfólk í lykilhlutverki engu síður en starfsfólk heilbrigðisstofnana og á þessi vaska sveit sannarlega heiður skilinn.

Á áramótum er mér efst í huga að jafnaðarhugsjónin um jöfn tækifæri allra – ekki síst barna til að nýta hæfileika sína og láta drauma sína rætast – á meira erindi en nokkru sinni. Við þurfum að gæta sérstaklega vel að því í miðjum heimsfaraldri að auka stuðning við börn með fjölþættan vanda, börn með annað móðurmál en íslensku, börn sem hafa dregist aftur úr í námi og þau sem glíma við andlega vanlíðan og veikindi.

Við höfum lagt góðan grunn á árinu með því að þétta raðir skóla- og velferðarþjónustu með samstarfsverkefninu Betri borg fyrir börn sem verður innleitt í öllum hverfum borgarinnar frá og með áramótum. Samhliða því hefur verið veitt meira fjármagni í að bæta þjónustu sálfræðinga og annarra sérfræðinga í skólaþjónustunni og mæta þannig aukinni eftirspurn barnafjölskyldna ekki síst vegna COVID-álags.

Risaskref var stigið í haust í að bæta fjármögnun grunnskólanna með nýju rekstrarlíkani sem skilar 1,5 milljörðum til viðbótar í þessa mikilvægu grunnstoð menntunar í landinu. Þarna er jafnaðarstefnan líka leiðarljós sem birtist í auknu tilliti til félagslegra aðstæðna sem mun gagnast sérstaklega skólum í hverfum þar sem efnahagsleg og félagsleg staða fjölskyldna er þrengri en annars staðar. Í desember samþykktum við í borgarstjórn að bæta enn móttöku barna með annað móðurmál en íslensku og á komandi hausti verða stofnuð tvö ný íslenskuver sem gera kleift að bjóða nemendum sem eru að flytjast til borgarinnar frá ólíkum tungumálasvæðum meiri og markvissari íslenskukennslu frá fyrsta degi.

Ný menntastefna borgarinnar hefur verið okkar siglingakort undanfarin þrjú ár og skerpt vel á forgangsröðun í málaflokknum. Ný áætlun um almennar aðgerðir var samþykkt í nóvember og þar er fyrsta að telja áherslu á loftslagsmál, vitundarvakningu og aðgerðir í skóla- og frístundastarfi með sérstakri áherslu á grunnskólana. Á því sviði höfum við tekið upp samstarf við hugbúnaðarfyrirtækið Klappir, Landvernd, Sorpu og Faxaflóahafnir um verkefnið Grænskjái, sem kortleggur kolefnisfótspor í grunnskólum og virkjar nemendur og kennara til aðgerða í nærumhverfinu. Grænskjáir hafa þegar vakið verðskuldaða athygli á erlendum vettvangi og unnu til verðlauna Framkvæmdastjórnar Evrópusambandsins á dögunum.

Aðgerðaáætlun menntastefnu geymir líka áherslu á heilbrigði, þar með talið geðrækt sem verður sífellt mikilvægara verkefni til að tryggja velferð barna í skóla- og frístundastarfi. Börnum verður að líða vel svo þeim gangi vel í skólanum.

Næsta vor göngum við til kosninga í borginni og þá verður ekki síst tekist á um það í hvers konar borg við viljum lifa. Viljum við græna borg sem tekst á við loftslagsvandann með ábyrgri og hugrakkri stefnu í samgöngu- og skipulagsmálum, borg heilbrigðis og jafnaðar sem hugar vel að menntun og velferð barnafjölskyldna? Eða viljum við fara til baka í gráa borg þar sem borgarskipulag þjónar fyrst og fremst einkabílnum með tilheyrandi mengun, umferðartöfum, dýrmætu landi undir bílastæði og þar fram eftir götunum?

Samfylkingin er tilbúin að leiða áfram samstarf meirihlutaflokkanna í borgarstjórn. Samstarf Samfylkingarinnar við Viðreisnar, Pírata og Vinstri grænna hefur verið afar farsælt á kjörtímabilinu og þar ræður ferð einlægur vilji til að gera enn betur með því að tryggja ábyrgar lausnir í loftslagsmálum, öflugar almenningssamgöngur með Borgarlínu, blómlega þétta byggð um alla borg, metnaðarfullt skóla- og frístundastarf og velferðarþjónustu í fremstu röð. Vonandi verður framhald þar á, því einstaklingshyggja nýfrjálshyggjunnar er ekki vænleg leið til að skapa gott borgarsamfélag. Samstaða og jöfnuður eru og verða áfram lykillinn að farsælli stjórn borgarinnar.

Árið 2021 hefur verið viðburðaríkt í þjóðlífinu. Faraldurinn hefur markað djúp spor í líf okkar allra og hversdagslegur veruleiki hefur tekið stakkaskiptum með stöðugum hraðprófum, sóttkví, einangrun og röskun á daglegu lífi. 

Þetta er bláköld staðreynd þrátt fyrir að reykvískir launþegar borgi lang mest í sjóðinn, bæði með útsvari sínu og tekjuskatti en í sjóðinn rennur hluti útsvarstekna sveitarfélaga auk mótframlags úr ríkissjóði. Í greinagerð með fjárhagsáætlun borgarinnar 2021 kemur fram að Reykjavíkurborg mun greiða rúmlega 50 milljarða í Jöfnunarsjóð Sveitarfélaga á næsta kjörtímabili í formi útsvars. Á sama tímabili fær borgin tæpa 27 milljarða úr sjóðnum en langstærsti hluti er framlag vegna sérþarfa fatlaðra nemenda.

Greiðsla Reykjavíkurborgar inn í sjóðinn umfram framlög eru tæplega 24 milljarðar og munar það mestu um að borgin fær ekki framlag til grunnskólanna. Í fjármálaáætlun ríkisins fyrir næsta kjörtímabil er ráðgert mótframlag ríkisins verði 93 milljarðar inn í Jöfnunarsjóð. Þar sem Reykvíkingar eru um 36% landsmanna má áætla að hluti borgarbúa í mótframlagi ríkisins sé rúmlega 33 milljarðar af þessum 93 milljörðum. Á næsta kjörtímabili munu að öllu óbreyttu reykvískir launþegar borga 83 milljarða króna inn í Jöfnunarsjóð en fá aðeins 27 milljarða úr honum. Íbúar Reykjavíkur munu niðurgreiða þjónustu annarra sveitarfélaga um rúma 56 milljarða á komandi kjörtímabili. Á sama tíma er Garðabær að þiggja meira úr sjóðnum en hann leggur inn á meðan hann fullnýtir ekki tekjustofna sína.

Til að setja tölurnar í samhengi þá kemur fram í stefnu Reykjavíkur í íþróttamálum til 2030 og forgangsröðun við uppbyggingu mannvirkja listi yfir 18 íþróttamannvirki sem samtals er áætlað kosti 20 milljarða, sem dæmi fimleika og danshús í Breiðholti, fjögur fjölnota knatthús, tennishús og keilusal. Það væri líka hægt borga frístundakortið í 100 ár fyrir þessa fjárhæð.

Reykjavíkurborg hefur gætt þess vel að börnin í borginni líði ekki fyrir þessa mismunun sem ríkisvaldið beitir þau á grundvelli búsetu og uppruna. Þessi sérkennilega afstaða Jöfnunarsjóðs er pólitísk ákvörðun og kemur harkalega niður á fjárhag borgarinnar. Fróðlegt væri að heyra útskýringar ráðherra barnamála á því af hverju hann gerði ekkert í því síðasta kjörtímabil að rétta hag barna í Reykjavík. Svo því sé líka haldið til haga hefur Framsóknarflokkurinn forðast að taka á sameiningu minni sveitarfélaga, gefið þeim of frjálsar hendur og því sitjum við uppi með of mörg, of fámenn sveitarfélög sem hafa ekki burði til að sinna verkefnum sínum.

Mikið hefur áunnist fyrir börn með annað móðurmál en íslensku undanfarin ár. Þegar ég fluttist í Breiðholtið fyrir tæpum 10 árum vakti athygli mína visst andvaraleysi í málefnum þessa viðkvæma hóps. Ég vildi sjá úrbætur, fá áheyrn og sjá breytingar en fyrsta fjölmenningarhátíðin, af þremur, var haldin í Breiðholtsskóla árið 2015. Með þeim náðum við að vekja athygli á jákvæðan hátt á þeim falda félagsauð sem er í hverfinu. Markmiðið var að tengjast betur foreldrum barnanna, virkja þau til þátttöku samhliða því að þau myndu bera strax í upphafi virðingu fyrir ólíkum uppruna, tungumálum og hvað geri þau að þeim einstaklingum sem þau eru.

Í tölulegum upplýsingum sem Skóla- og frístundasvið heldur úti má sjá línulega fjölgun fjöltyngdra barna í leik- og grunnskólum borgarinnar frá árinu 2016. Hvergi á Íslandi er fjölbreyttari samsetning íbúa en í hverfinu mínu, Breiðholti. Þegar horft er á fjölgun barna yfir sama tímabil í grunnskólum borgarinnar þá eru tæplega 3 þúsund börn á árinu 2020 með annað móðurmál en íslensku í skólum borgarinnar. Jöfnunarsjóður greiðir 130 þúsund krónur með hverju barni í öðrum sveitarfélögum en Reykjavik og því verða börn af erlendum uppruna af 390 milljónum króna bara fyrir árið 2020. Samtals frá árinu 2016 eru þetta rúmlega 1,1 milljarður króna sem börn af erlendum uppruna hafa verið sniðgengin um og fjölmennasti hópurinn býr í hverfinu mínu. Börnum hefur fjölgað út um alla borg, í leik- og grunnskólum og frístundastarfi tala fleiri en eitt tungumál heima hjá sér.

Reykjavíkurborg forgangsraðar í þágu barna

Borgin hefur síðan 2015 lyft grettistaki í málefnum barna með annað móðurmál en íslensku þrátt fyrir að vera svikin um framlag Jöfnunarsjóðs sveitarfélaga ár eftir ár. Miðja máls og læsis tók til starfa árið 2015 en það er þekkingarteymi sem fer á vettvang og veitir kennurum og starfsfólki í skóla- og frístundastarfi stuðning, ráðgjöf og fræðslu til að efla íslenskukennslu. Þetta teymi heldur meðal annars utanum verkefni Brúarsmiði sem snýst um að byggja brú milli fjöltyngdra barna, foreldra þeirra og fagfólk skóla- og frístundasviðs Reykjavíkurborgar. Á síðasta ári var samþykkt í borgarstjórn aðgerðaáætlun til næstu þriggja ára til að efla íslenskukunnáttu barna með annað móðurmál en íslensku en upphæðin í heild eru 429 m. kr. sem er um helmings hækkun á því fjármagni sem nú rennur í málaflokkinn. Tvö íslenskuver tryggja nemendum markvissa íslenskukennslu á fyrstu mánuðum þeirra í reykvísku skólaumhverfi, þannig fá nemendur, er koma nýir inn í grunnskóla í Reykjavík, markvissa íslenskukennslu í íslenskuverunum í nokkra mánuði áður en þau fara inn í almennar bekkjardeildir í sínum heimaskóla. Samhliða taka þau þátt í frístundastarfi frá fyrsta degi í sínum heimaskóla og geta byrjað að mynda vinatengsl frá byrjun skólagöngu.

Börn með annað móðurmál en íslensku hafa lengi fengið sérstaka athygli af hálfu borgarinnar. Það var því ánægjuefni að sjá þau loks nefnd sérstaklega meirihlutasáttmála nýrrar ríkistjórnarinnar. Við í borginni fögnum þeim löngu tímabæra liðsauka en betur má ef duga skal. Ekki verður áfram búið við hvernig haldið er á málefnum Jöfnunarsjóðs.

Mismunun ríkisvaldsins á grundvelli búsetu og uppruna

Við sem samfélag berum ábyrgð á því að börnum sé ekki mismunað á grundvelli búsetu og uppruna eins og núna er að gerast í boði ríkisstjórnar Katrínar Jakobsdóttur og Sigurðar Inga Jóhannssonar ráðherra sveitarstjórnarmála, sem hafa staðið vörð um að Jöfnunarsjóður snuði börnin í borginni. Einn daginn tala þau fyrir fyrir velferð og hagsmunum barna en skilja börnin í grunnskólum borgarinnar eftir og reka svo smiðshöggið á börn með annað móðurmál en íslensku.

Ef Reykjavíkurborg myndi ekki forgangsraða fjármagni í þágu barna með annað móðurmál en íslensku í gegnum skólakerfið eða vera með þátttöku verkefni eins og Frístundir í Breiðholti sætu þessi börn eftir. Það verður að enn gera betur fyrir þennan viðkvæma hóp og foreldra þeirra, annars munum við enda með tvöfalt samfélag sem nú þegar er vísir að. Tölur sem hægt er að finna á Hagstofunni styðja þetta. Börn með annað móðurmál en íslensku eru með hærra brottfall úr framhaldsskóla og eru síður líkleg til að útskrifast úr Háskóla.

Hvaða þátttakendur stjórnmálanna vilja taka ábyrgð á að búa til tvöfalt íslenskt samfélag? Ekki ég. Fyrir mér skipta öll börn máli og það er okkar sameiginlega verkefni að gæta þau fái sinn skerf af samneyslunni, hafi skýra áheyrilega rödd inn í heim stjórnmálanna, fái öll sömu tækifæri enda framtíðin þeirra.

Reykjavíkurborg er eina sveitarfélagið í landinu þar sem skólabörn og börn af erlendum uppruna fá núll krónur í framlag frá Jöfnunarsjóði sveitarfélaga. 

Jöfnunar­sjóður snið­gengur börnin í borginni þrátt fyrir 83 milljarða fram­lag borgar­búa á næsta kjör­tíma­bili

Leit um „��"

3295 niðurstöður fundust við leit að „��"

Póstlisti Samfylkingarinnar

Samfylkingin

Flokkurinn

Flýtileiðir

Um Samfylkinguna

Vertu í bandi:

Leit um „���������������������������"

3295 niðurstöður fundust við leit að „���������������������������"