Verið öll hjartanlega velkomin á opnunarhátíð kosningaskrifstofu Samfylkingarinnar á Selfossi, föstudaginn 5. sept. kl. 15. 

Húsið opnar kl. 15 og verður boðið upp á vöfflur og með því og það er enginn annar en Valdimar Guðmundsson sem mun syngja fyrir okkur eins og honum er einum lagið! 

Opnunarhátíð kosningaskrifstofu á Selfossi 

Opnunarhátíð kosningamiðstöðvar Samfylkingarinnar á Akureyri verður á laugardaginn í beinu framhaldi af stefnukynningu flokksins í Hofi. 

Boðið verður upp á léttar veitingar og verða efstu frambjóðendur flokksins í kjördæminu öll á svæðinu og til í spjall.

Endilega látið sjá ykkur og byrjum þessa kosningabaráttu af krafti!

Opnunarhátíð Samfylkingarinnar á Akureyri

Millitekjufjölskyldur fá umtalsverðan stuðning í formi barnabóta alls staðar á Norðurlöndunum nema á Íslandi.

Í Danmörku, Noregi, Svíþjóð og Finnlandi er kerfið ekki bara hugsað sem fátæktarhjálp fyrir þau allra tekjulægstu heldur sem almennt stuðningsnet, verkfæri til að létta undir með fólki sem er að ala upp börn.

Rannsóknir hafa margsýnt að sterk almenn barnabótakerfi með viðbótarstuðningi við einstæða foreldra eru best til þess fallin að draga úr barnafátækt til langs tíma. Skarpar tekjutengingar og skerðingar sem bíta snemma geta aftur á móti skapað fátæktargildru fyrir fólk í lægri tekjuhópum.

Frá árinu 1990 hefur stuðningur með hverju barni minnkað um meira en helming í hlutfalli við landsframleiðslu á Íslandi. Við í Samfylkingunni viljum snúa af þeirri braut og óskum eftir umboði kjósenda til að innleiða barnabótakerfi að norrænni fyrirmynd.

Í fyrsta lagi viljum við að barnabætur verði greiddar út mánaðarlega en ekki fjórum sinnum á ári. Þannig mun stuðningurinn nýtast betur í reglulegum heimilisrekstri og fólk eiga auðveldara með að láta enda ná saman um hver mánaðarmót.

Í öðru lagi viljum við að skerðingarmörkin verði hækkuð þannig að fleiri njóti stuðnings en áður. Markmiðið er að meðalfjölskylda með tvö börn, sem í dag fær engar barnabætur, fái 54 þúsund krónur í hverjum mánuði og einstætt foreldri um 77 þúsund krónur, miðað við núverandi verðlag og aðstæður. Með þessu drögum við úr skattbyrði lágtekju- og millitekjufólks og lækkum jaðarskatt á hverja viðbótarkrónu sem fólk vinnur sér inn.

Í þriðja lagi ætlum við að hækka greiðslur í fæðingarorlofi og fæðingarstyrk námsmanna og foreldra utan vinnumarkaðar. Þetta þarf að gerast samhliða stóraukinni uppbyggingu leigu- og búseturéttaríbúða í samstarfi við húsnæðisfélög án hagnaðarsjónarmiða, en með því drögum við úr húsnæðiskostnaði og aukum þannig enn frekar ráðstöfunartekjur barnafjölskyldna.

Þetta er raunhæft, þetta er sanngjarnt og þetta er mikilvægt en kallar á gjörbreytta forgangsröðun við landstjórnina. Við leggjum til að kjarabæturnar verði fjármagnaðar með stóreignaskatti, hærri veiðigjöldum á stórútgerðir og hertu skatteftirliti. Það hefur nefnilega verið dekrað nóg við sérhagsmunaöflin í landinu. Nú er kominn tími á almenning.

Greinin birtist fyrst á visi.is 30. ágúst.

Jóhann Páll Jóhannsson og Dagbjört Hákonardóttir skipa 2. og 3. sætið í Reykjavík norður. 

Veffundur um Loftslagsmálin og hvað þarf að gera.

Sérstakur gestur er Auður Önnu Magnúsdóttir, framkvæmdastjóri Landverndar, en auk þess mun Þórunn Sveinbjarnardóttir, oddviti Samfylkingarinnar í Suðvesturkjördæmi ræða málin. 

Umræðum stýrir Guðmundur Ari Sigurjónsson sem skiptar 4. sæti á lista flokksins í komandi kosningum.

Fylgist með streymi á Facebooksíðu Samfylkingarinnar. 

Betra líf fyrir fjölskyldur, betri kjör fyrir eldra fólk og öryrkja 

Samfylkingin leggur sérstaka áherslu á fjölskyldurnar í landinu fyrir komandi kosningar. Við boðum hærri barnabætur sem langt um fleiri fjölskyldur í landinu munu njóta. 

Eldra fólk og öryrkjar hafa dregist langt aftur úr í lífskjörum á síðustu árum og hvergi eru skerðingar í almannatryggingum jafn miklar en á Íslandi. Þessu verður að breyta!

Samfylkingin mun stíga markviss skref strax í upphafi kjörtímabilsins.   

Á Fundi fólksins munu frambjóðendur okkar ræða þessi mikilvægu mál og við bjóðum ykkur að vera með í samtalinu og spyrja spurninga. 

Helga Vala Helgadóttir – alþingiskona

Rósa Björk Brynjólfsdóttir – alþingiskona

Viðar Eggertsson – leikstjóri og eldri borgari 

Sigurður Orri Kristjánsson – stjórnmálafræðingur, ríkisstarfsmaður og íþróttafréttamaður

Heiða Björg Hilmisdóttir, varaformaður Samfylkingarinnar og formaður Velferðarráðs Reykjavíkurborgar, leiðir umræður. 

Oddný Harðardóttir, mun kynna kosningastefnu flokksins og áherslur í kjördæminu ásamt Viktori Stefáni Pálssyni og Guðnýju Birnu Guðmundsdóttur, frambjóðendum. Fundurinn verður haldinn á Park Inn By Radisson, Hafnargötu 57, 230 Keflavík, kl. 20:30.

Kynning á kosningastefnu Samfylkingarinnar

Verið öll hjartanlega velkomin á opnunarhátíð kosningaskrifstofu í Samfylkingarinnar Reykjanesbæ, föstudaginn 3. sept. kl. 17. 

Húsið opnar kl. 17 og verður boðið upp á léttar veitingar og það er enginn annar en Valdimar Guðmundsson sem mun syngja fyrir okkur eins og honum er einum lagið! 

Opnunarhátíð kosningaskrifstofu í Reykjanesbæ

Logi Einarsson, formaður Samfylkingarinnar, mun kynna kosningastefnu flokksins og áherslur í kjördæminu ásamt Oddnýju Harðardóttur oddvita kjördæmisins, Viktori Stefáni Pálssyni og Guðnýju Birnu Guðmundsdóttur, frambjóðendum. Fundurinn verður haldinn í Tryggvaskála á Selfossi kl. 19:30.

Ólgandi og síkvirkt menningarlíf er einn af hornsteinum samfélagsins og gerir þjóðina sjálfstæða og stolta. Öflugt menningarlíf er spegill þjóðar og sjálfsímyndar. Við höfum átt þeirrar gæfu að njóta að eiga frábæra listamenn sem hafa gefið okkur sterka sjálfsmynd og um leið skoðað haukfránum, gagnrýnum augum íslenskt samfélag.

Við eigum óvenju stóran hóp af listamönnum sem starfa á öllum sviðum lista og spanna allt litrófið frá dægrastyttingu til djúpköfunar. Öll eru þau þörf í þessari mikilvægu heilsteyptu mósaíkmynd þjóðarspegilsins. Örfá ná til stjarnanna og hljóta verðuga umbun. Stærstur hluti þeirra eru einyrkjar sem njóta engrar afkomutryggingar nema á stundum þegar hluti þeirra fær lágmarkslaun í takmarkaðan tíma í nafni listamannalauna. Starfsævina langa mega þau þó oftast treysta á stopula og rýra innkomu. 

Það er seigla og óbilandi tryggð við köllunina sem fær þau til að halda starfi sínu áfram án markverðar umbunar og flest vinna íhlaupastörf við allt annað til að geta brauðfætt sig og lengja þar með vinnudaginn til muna; vinna myrkranna á milli yfir hábjargræðis tímann.

Síðustu 18 mánuði hafa verið þeim einstaklega erfiðir. Þessir covid tímar hafa nánast þurrkað út afkomumöguleika þeirra sem hafa þurft að reiða sig á lifandi samskipti við að miðla list sinni og þá einkum sviðslistafólk og tónlistarmenn. Í samkomutakmörkunum og margs konar sóttvarnarkröfum hafa þau þurft að gera enda­laus ný plön og bregðast við ástand­inu af miklu hyggjuviti sem listamenn eiga þó í ríkum mæli. 
 
Sá litli hluti listamanna sem nýtur ákveðins starfsöryggis eru þeir sem eru fastráðnir hjá menningastofunum. Þeir hafa þurft að sýna ótrúlega aðlögunarhæfni við að koma á framfæri listsköpun sinni og menningarstofnanirnar þurft að laga sig að hörðum takmörkunum til að halda úti a.m.k. lágmarks starfs­semi og bjóða upp á alls kon­ar menn­ing­ar­viðburði miðað við þær tak­mark­an­ir sem hafa verið í gildi hverju sinni. Einnig hafa þau þurft að treysta á og læra ólík­ar miðlun­araðferðir. Það hefur reynt á listamennina, en ekki síður stjórnendur menningarstofnana sem hafa þurft að reyna að halda sjó í rekstri þeirra án teljandi innkomu. Stóru menningarstofnanirnar eru eins og skip sem eru við það að sökkva úti á ballarhafi. Lausráðnu listamennirnir, þar sem annars staðar, hafa þurft að sjá að baki verkefnum og um leið launum. Þeirra eyðimerkurganga hefur spannað allan 18 mánaða covid faraldurinn. Því úrræði ríkisstjórnarinnar eiga í flestum tilvikum ekki við þessa listamenn og þeir settir út á kaldan klaka með enga björgunarhringi.

Láglaunahópurinn listamenn þjóðarinnar

Listamenn á Íslandi hafa ekki verið hávær kröfuhópur meðan starfsvettvangur þeirra hefur nánast strandað á blindskeri. Hinir fáu talsmenn þeirra hafa ekki barið sér á brjóst í öllum fréttatímum og grátið hörmulegt ástand sitt og gert kröfur um að horft sé fram hjá þeirri staðreynd að við eigum í höggi við banvænan faraldur, svo starf þeirra megi blómstra þrátt fyrir allt og alla. Öðru nær. Þeir hafa sýnt þjóð sinni nærgætni og tekið á sig óbærilegar byrðar möglunarlítið, enda hefur það verið lenska meðal menningarþjóðarinnar að listamenn eigi ekki að mögla.

Það hafa þau heldur ekki gert. Þau eru nefnilega orðin svo vön listinni að lepja dauðann úr skel.

Og það er eins gott, því þessi magnaði þjóðfélagshópur er láglaunafólk upp til hópa. Ég þekki það sjálfur á eigin skinni eftir að hafa helgað megnið af 50 ára starfaldri mínum á þessum vettvangi. Nú horfi ég á kynslóðina mína, eldri listamenn, fara hver á fætur öðrum á eftirlaun – og þau ekki há. Það er þyngra en tárum taki að sjá góða listamenn, jafnvel virta langt útfyrir landssteinana, verða að lokum sára fátækt að bráð. En þau kyngja þeim beisku kjörum, rétt eins og þau hafa gert allan sinn listferil. 
 
 Við getum gert betur. Við verðum að gera betur!

Greinin birtist fyrst í Kjarnanum 28. ágúst. 

Viðar Eggertsson er leikstjóri, eldri borgari og frambjóðandi Samfylkingarinnar í 3. sæti í Reykjavíkurkjördæmi suður.

Við þekkjum brauðmolakenninguna – um að því ríkari sem auðmennirnir verða því betra sé það fyrir samfélagið í heild því að brauðmolar hrjóti af allsnægtarborðum hinna ríku niður til hinna.

Þetta er sú pæling að ranglætið borgi sig. Eiginlega var þetta afgreitt fyrir mörgun öldum með vísu sem eignuð hefur verið ýmsum kjaftforum mektarskáldum: „Það er dauði og djöfuls nauð, / er dyggðasnauðir fantar, / safna auð með augun rauð / en aðra brauðið vantar ...“

Brauð rímar við auð: og peningar – eru þeir ekki svolítið eins og hveiti? Sumum finnst skynsamlegt að það sé geymt í risastórum skemmum, og geymt þar bara og geymt. Aðrir telja að réttlætismál sé að gera hveitið upptækt og dreifa því, eða öllu heldur láta Flokkinn taka það; alræmdasta dæmið um slíkt var í Úkraínu á fjórða áratug 20. aldar á valdatíma kommúnista sem ráku bændur af jörðum sínum og þetta kornforðabúr Evrópu var tæmt til ríkisnota svo að úr varð ein hryllilegasta hungursneyð síðustu aldar og milljónir sultu í hel.

Nei. Við þurfum að skapa hvata til þess að fólk sem á öll þessi lifandis býsn af hveiti skapi eitthvað gott og hollt úr því. Til dæmis gott brauð. Þar þarf augljóslega gagnsætt og gott markaðsfyrirkomulag – hæfilega mikið ger, en ekki of mikið því þá hefast það um of. Það þarf að mæla það, líta eftir því, hafa hönd í bagga.

Það þarf með öðrum orðum stjórnvaldsákvarðanir sem ýta undir það að nota hveitið frekar en að geyma það.

Þetta er brauðgerðarkenningin. Það þarf að beinlínis að koma því svo fyrir að það borgi sig frekar að búa til brauð en að geyma hveitið í kornhlöðum. Eða svo að ég hætti nú að bögglast með þessa líkingu: það þarf að skattleggja ofsagróða; ekki eðlilegan sparnað af eðlilegum tekjum heldur ofsagróða. Það þarf að gera það eftirsóknarvert fyrir auðugt fólk að fjárfesta í grænum lausnum, grænni orku – með skattaívilnunum – en tómt tjón og tap af því að fjárfesta í grárri orku og loftslagsógn. Það þarf að virkja það afl sem í auðmagninu býr – ríkisvaldið býr yfir tækjum og tólum til að búa til auðmagnsvirkjanir – en gæta þess að það verði ekki að eyðingarafli – eins og óheftur kapítalisminn verður – eða stíflað með öllu, eins og gerist í ríkisvæðingu kommúnismans.

Jafnaðarmenn aðhyllast nefnilega brauðgerðarkenninguna.

Greinin birtisti fyrst á visi.is 30. ágúst. 

Guðmundur Andri Thorsson er þingmaður og skipar 2. sætí í Suðvesturkjördæmi.

Leit um „��"

3316 niðurstöður fundust við leit að „��"

Póstlisti Samfylkingarinnar

Samfylkingin

Flokkurinn

Flýtileiðir

Um Samfylkinguna

Vertu í bandi:

Leit um „���������������������������"

3316 niðurstöður fundust við leit að „���������������������������"