Á­byrgð ríkis­stjórnarinnar í nú­verandi verð­bólgu­á­standi og vaxta­hækkunar­um­hverfi er marg­þætt, en benda má sér­stak­lega á þrjá þætti:
Fyrir það fyrsta kynti ríkis­stjórnin undir verð­bólgunni á tímum heims­far­aldurs þegar á­kveðið var að örva hag­kerfið með ó­beinum hætti í gegnum eigna­markaði í stað þess að ráðast hratt og örugg­lega í mark­vissar að­gerðir á hlið ríkis­fjár­málanna. Kreddu­fastar og úr­eltar hug­myndir um hlut­verk ríkis­sjóðs komu okkur í þessa klemmu. For­ystu­menn ríkis­stjórnarinnar hikuðu við að beina fjár­magni þangað sem þess var þörf og út­vistuðu þess í stað björgunar­að­gerðum til Seðla­bankans. Að­gerðir sem þöndu eigna­markaði.

Í öðru lagi báru tveir af æðstu ráða­mönnum þjóðarinnar í fjár­málum, seðla­banka­stjóri og fjár­mála­ráð­herra, út þann boð­skap á síðustu árum að Ís­land væri að stíga inn í nýtt og lang­varandi lág­vaxta­tíma­bil. Fjár­mála­ráð­herra rak sína kosninga­bar­áttu haustið 2021 á þeim skila­boðum að hag­stjórnin undir hans hand­leiðslu hefði leitt af sér lágt vaxta­stig, ekki að um tíma­bundna kreppu­vexti væri að ræða. Nú­verandi staða er al­gjör for­sendu­brestur fyrir ungt fólk, lág­tekju­fólk og fjöl­skyldu­fólk sem tók á­kvörðun um að skuld­setja sig mikið fyrir dýrri eign, í boði eigna­bólu ríkis­stjórnarinnar, á for­sendum lágra vaxta sem ráða­menn eignuðu sér í að­draganda kosninga.

Í þriðja lagi hafa ytri að­stæður í heims­málum skapað sigur­vegara og tapara og varpað skýru ljósi á undir­liggjandi vanda­mál í ís­lensku sam­fé­lagi. Ís­lenskt hag­kerfi nýtur góðs af auð­linda­grein, stór­út­gerðinni, sem hefur hagnast veru­lega undan­farna mánuði vegna snar­hækkandi heims­markaðs­verðs á sjávar­af­urðum í kjöl­far stríðs og að­fanga­truflana eftir heim­far­aldur. Orku­krísan og hækkandi ál­verð hefur einnig skilað mikilli arð­semi til Lands­virkjunar. En munurinn er sá að þjóðin fær hlut sinn ó­skertan af arð­semi orkunnar í gegnum Lands­virkjun. Um það er ekki að ræða í sjávar­út­vegi. Á sama tíma eru heimili hér á landi í stöðu tapara: mörg hver hafa séð kaup­mátt sinn rýrna vegna hækkandi hús­næðis­greiðslu­byrði og hækkunar á nauð­synja­vörum.

Fókus á pólitískt um­boð, ekki ó­kjörna em­bættis­menn

Enginn vilji er aftur á móti hjá for­ystu­mönnum ríkis­stjórnarinnar til að dreifa á­batanum og dempa efna­hags­höggið, en slíkt gerist ekki sjálf­krafa í nú­verandi um­hverfi. Slíkar að­gerðir krefjast auð­vitað skýrrar pólitískrar sýnar um sann­gjarnt vel­ferðar­sam­fé­lag. Landinu er aftur á móti stýrt úr fjár­mála­ráðu­neytinu þar sem hlut­verk ríkis­ins hefur verið endur­skil­greint frá því að vera afl­vaki sam­stöðu og sam­á­byrgðar, og því að styðja við borgarana, í að draga úr bol­magni grunn­þjónustunnar, lækka skatta og hvetja til hólfa­skiptingar í sam­fé­laginu.

Seðla­banki Ís­lands vill dempa eigna­bóluna í landinu með vaxta­tólinu, en sú að­gerð er al­menn og gerir ekki greinar­mun á stöðu fólks. Skiptar skoðanir eru um á­herslur í peninga­mála­stjórn víða um heim þessa dagana. En í lok dags er Seðla­bankinn með það lög­bundna hlut­verk að stuðla að verð­stöðug­leika. Við búum því miður við sam­fé­lags­gerð þar sem ó­kjörnir em­bættis­menn í Seðla­bankanum geta haft gífur­leg á­hrif á jöfnuð með að­gerðum sínum í þágu verð­stöðug­leika, en hafa ekki um­boð til að vinna á móti þeim hliðar­á­hrifum. Það eitt og sér er efni í mikla um­ræðu. En í nú­verandi á­standi þarf að horfa til þess hvar getan, á­byrgðin og um­boðið liggur.

Al­þingi hefur vald sem Seðla­bankinn hefur ekki; til að dreifa byrðunum af vaxta­hækkunum með sann­gjörnum hætti um sam­fé­lagið. Ríkis­stjórninni ber bein­línis skylda til þess miðað við fyrr­greinda og þrí­þætta á­byrgð hennar á stöðunni: að­komu hennar að eigna­bólu, eftir ó­á­byrgar og há­pólitískar hag­stjórnar­yfir­lýsingar ráða­manna um vaxta­stigið og vegna sögu­legs vilja­leysis um að breyta sam­fé­lags­gerð sem skapar sigur­vegara og tapara.

Á þá skyldu og á­byrgð á fókusinn að vera í þing­sal Al­þingis þessa dagana. Ekki að­gerðir ó­kjörinna em­bættis­manna í Seðla­bankanum. Sam­fylkingin hefur nú þegar lagt fram þing­mál um sam­stöðu­að­gerðir vegna vaxta­hækkana og verð­bólgu sem snúa að því að dreifa á­batanum og högginu af nú­verandi efna­hags­á­standi með sann­gjörnum hætti um sam­fé­lagið: með hval­reka­sköttum á fjár­magn og stór­út­gerð sem eyrna­merkja á í vaxta­bætur og barna­bætur og með til­lögu um leigu­bremsu á meðan verð­hækkunar­kúfurinn gengur yfir.

Það er ekki hægt að fría for­ystu­menn ríkis­stjórnarinnar á­byrgð á stöðunni. Valdið sem og að­gerða­leysið í nú­verandi á­standi er þeirra.

Greinin birtist í Fréttablaðinu 28. sept. 2022.

Við stöndum frammi fyrir hröðum við­snúningi í hag­stjórn vegna eigna­bólu á hús­næðis­markaði, stríðs í Evrópu og eftir að­gerðir í heims­far­aldri.

Sigur­vegarar og taparar í boði ríkis­stjórnar Ís­lands

Gamall félagi okkar í Samfylkingunni, Sighvatur Björgvinsson, ritaði nýlega grein í þetta blað þar sem hann fór rangt með staðreyndir, meðal annars fylgistölur. Um leið og mig langar ekkert minna en að standa í stælum á opinberum vettvangi við félaga mína þá get ég heldur ekki látið það líðast að menn endurriti sögu Samfylkingarinnar eftir eigin höfði. 

Margt má segja um varnarmúrinn sem gamlir kratar hafa slegið upp í kringum fyrrverandi formann Alþýðuflokksins og kannski ber okkur að virða þeim til vorkunnar að þeir eigi ekki samleið með samtímanum. En þá kröfu verður að gera að menn geri tilraun til þess að skilja #metoo-byltinguna og áhrif hennar. Konur á öllum aldri sjá nú, margar í fyrsta sinn, tækifæri til að kasta af sér þöggunarhlekkjum samfélags sem til skamms tíma stóð saman um að trúa þeim ekki og gera lítið úr ofbeldinu sem þær hafa mátt þola. Karlar geta ekki lengur skákað í skjóli valdakerfis sem var hannað til að verja þá. Sá tími er sem betur fer að líða undir lok.

En aftur að Samfylkingunni. Á fyrsta áratug þessarar aldar var þrisvar kosið til Alþingis. Árið 2003 fékk Samfylkingin undirformennsku Össurar Skarphéðinssonar 31% fylgi en þá var Ingibjörg Sólrún Gísladóttir í fyrsta sinn í framboði fyrir flokkinn og var kandídat hennar í forsætisráðherraembættið. Árið 2007 var hún orðin formaður flokksins og þá fékk Samfylkingin 26,8% fylgi. Samfylkingin beið ekki afhroð undir forystu Ingibjargar Sólrúnar. Árið 2009 fékk Samfylkingin 29,8% en þá var Jóhanna Sigurðardóttir orðin formaður flokksins. 

Það er ömurlegt að fylgjast með svokölluðum eðalkrötum leggja lykkju á leið sína til að koma höggi á Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur. Þeir bera einir ábyrgð á því. Ég vona bara að tilvonandi formaður Samfylkingarinnar, Kristrún Frostadóttir, fái að njóta sannmælis og vil nota þetta tækifæri til að óska henni fararheilla. 

Greinin birtist í Fréttablaðinu 20. okt. 2022.

Einn frambjóðandi skilaði inn framboði til formanns Samfylkingarinnar á skrifstofu flokksins. Fresturinn rann út núna í hádeginu og er Kristrún Frostadóttir því ein í framboði til formanns Samfylkingarinnar. 

Kristrún Frostadóttir tilkynnti opinberlega að hún hygðist bjóða sig fram til formanns Samfylkingarinnar á opnum fundi í Iðnó þann 19. ágúst og skilaði inn framboði á skrifstofu flokksins með tilheyrandi undirskriftum þann 14. október. Kristrún var oddviti í Reykjavíkurkjördæmi suður til alþingiskosninga haustið 2021 og tók sæti á Alþingi að kosningum loknum.

Í lögum Samfylkingarinna segir að kjósa skuli formann á reglulegum landsfundi annað hvert ár og að kosning skuli fara fram þó að aðeins sé eitt framboð. 

Kosning formanns fer því fram á landsfundinum á föstudeginum 28. okt. frá kl. 16:30 - 17:30 og kjöri formanns lýst upp úr kl. 18:30 í hátíðarsal á Grand Hótel. 

Kristrún Frostadóttir ein í formannsframboði

Nýrri stjórnarskrá lýðveldisins Íslands sem samin yrði af íslenskri þjóð. Meirihlutinn svaraði þeirri spurningu játandi, en aðdragandi þjóðaratkvæðagreiðslunnar var samþykki Alþingis fyrir því að þjóðin fengi að greiða atkvæði í kjölfar eins lýðræðislegasta ferils sem við höfum upplifað við samningu stjórnarskrár. 

Stjórnarskráin okkar er nefnilega dönsk að upplagi. Komin frá Kristjáni IX. konungi, sem mætti reyndar ekki sjálfur með plaggið hingað til Íslands enda segir sagan að hann hafi nú haft sáralítinn áhuga á okkur Íslendingum, okkar hugðarefnum eða sjálfstæðisbaráttu okkar. Kóngurinn færði okkur ekkert skrána eins og styttan fyrir framan stjórnarráðið sýnir, heldur barst hún til Íslands löngu seinna, eða 1904, og var svo send aftur utan árið 1928. 

Frá lýðveldisstofnun hefur staðið fyrir dyrum að semja samfélagssáttmála lítillar en sjálfstæðrar þjóðar en ekki afrit af stjórnarskrá danska konungsríkisins. Fjölda nefnda hefur ekki tekist verkið allt þar til kraftur var settur í málið í stjórnartíð baráttukonunnar Jóhönnu Sigurðardóttur í forsætisráðuneytinu. Jóhanna hafði áratugum saman talað fyrir nauðsynlegum breytingum á stjórnarskrá, meðal annars því að jafna þyrfti atkvæðisrétt allra landsmanna og að auðlindir skyldu vera í eigu þjóðar og nýtingu úthlutað tímabundið, gegn gjaldi til eigenda þeirra.  

Jóhanna lagði til Þjóðfund sem var valinn með slembiúrtaki og síðar var kosið til stjórnlagaþings sem svo varð að þingkosnu stjórnlagaráði sem færði þinginu loks tillögur sínar. Tillögur stjórnlagaráðs voru bornar undir þjóðina sem samþykkti þann 20. október 2012 að leggja ætti tillögurnar til grundvallar að frumvarpi til nýrrar stjórnarskrár. Stjórnskipunar- og eftirlitsnefnd Alþingis hélt vinnunni áfram, bar frumvarpið undir Feneyjarnefndina og fleiri umsagnaraðila og lokaútgáfa frumvarps leit dagsins ljós. Þjóðin hafði samið sér stjórnarskrá í ferli sem vakið hefur athygli víða um heim. Stjórnarskrá sem stendur vörð um mannréttindi, um réttindi og réttlátan arð þjóðar yfir auðlindum sínum, stjórnarskrá sem skýrir hlutverk forseta og styrkir vald almennings gagnvart ofurefli ríkisins.  

En valdinu hugnast ekki stjórnarskrá sem stendur með fólkinu. Það sem veldur ósættinu eru miklir hagsmunir valds og fjármagns sem er samtvinnað ákveðnum stjórnmálaöflum sem ríkt hafa nánast óslitið frá lýðveldisstofnun. Góðu fréttirnar eru þær að við eigum nýja stjórnarskrá, ferlið er ekki ónýtt þótt það hiksti. Við þurfum bara nýja ríkisstjórn sem klárar verkið. 

Já, í dag er stórafmæli, sem þó er haldið í bláum skugga. Tíu ár eru frá því að þjóðin greiddi atkvæði um hvort að tillögur stjórnlagaráðs skyldu lagðar til grundvallar frumvarpi að nýrri stjórnarskrá. 

Landsfundargleði Samfylkingarinnar verður haldin laugardagskvöldið 29. okt. í Kolaportinu.

Húsið opnar kl. 18:30 og hefst maturinn kl. 19:30. Það er Laugaás sem sér um matinn.

Matseðill
Hunangsgljáðar kalkúnabringur
Vegan Wellington og tómatbasilsósa
Madeirakremsósa
Fresk ristað grænmeti með basil
Timian kryddaðar kartöflur
Ferskt blaðsalat og mangochili
Kaffi og konfekt

Tryggvi Rafnsson verður veislustjóri, Sverrir Bergmann og Elísabet Ormslev sjá um sönginn við undirspil Halldórs Gunnars fjallabróðurs og Snjólaug Lúðvíksdóttir sér um að fá okkur til að grenja úr hlátri4.

Verð fyrir hátíðarkvöldverð og skemmtun er 7.500 kr. fyrir greidda landsfundarfulltrúa en 9.000 fyrir aðra.

Húsið opnar svo fyrir aðra kl. 22 og kostar 1.500 inn við hurð, hægt verður að greiða með AUR.

Miðapantarnir og skráning í matinn hér: https://forms.gle/bGorVKYQsqxEwhj56 

Allir félagar í Samfylkingunni jafnaðarmannaflokki Íslands eiga sæti á landsfundum með málfrelsi og tillögurétti.

Við hvetjum alla til að mæta og taka þátt á þessum viðburði sem jafnframt er æðsta vald flokksins. 

Landsfundur 2022 verður að miklu leiti aðgengilegur í fjarfundi, er það sérstaklega hugsað fyrir þau sem ekki hafa tök á að vera á Grand hótel, þó við vonumst til að sjá sem flest með okkur á staðnum. Notast verður við Whova, þar verða öll landsfundargögn og upplýsingar aðgengilegar og verður fundurinn því að mestu pappírslaus. Streymt verður frá öllum helstu viðburðum í stóra salnum og verður það aðgengilegt landsfundarfulltrúum, þó verður ekki hægt að taka þátt í umræðum en hægt verður að fylgjast með þeim. Kosningar á fundinum verða rafrænar og kosið með snjalltækjum og tölvu. Landsfundarfulltrúar þurfa því að tryggja að þeir hafi gild rafræn skilríki eða íslykil fyrir landsfund, aðgang að interneti og snjalltæki eða tölvu sem hægt er að nýta til að kjósa.

Landsfundur verður haldinn dagana 28. & 29. okt. á Grand Hótel.

Dr. Katarina Barley, varaforseti Evrópuþingsins og nefndarmaður í borgara-, dóms- og innaríkisnefnd þingsins, verður gestur á landsfundi Samfylkingarinnar, sem verður haldinn á Grand hótel 28. og 29. október. 

Frá 2021 hefur Barley verið hluti af sendinefnd þingsins sem heldur utan um verkefnið Framtíð Evrópu. Í Evrópukosningunum 2019 var Barley oddviti Sósíaldemókrataflokksins í Þýskalandi (SPD) og er fulltrúi þeirra á þingu. 

Áður en Barley tók sæti á Evrópuþinginu var hún meðlimur þýska sambandsþingsins frá 2013 til 2019 og var fjölskyldumálaráðherra (2017 – 2018), félags- og atvinnumálaráðherra (2017 – 2018) og neytenda- og dómsmálaráðherra (2018 -2019). Á árunum 2015 – 2017 var hún aðalritari SPD. 

Hér er hægt að skoða heimasíðu Katarinu Barley hjá Evrópuþinginu.  

Katarina Barley varaforseti Evrópuþingsins verður gestur okkar á landsfundi

Landsfundur 2022 verður að miklu leiti aðgengilegur í fjarfundi, er það sérstaklega hugsað fyrir þau sem ekki hafa tök á að vera á Grand hótel, þó við vonumst til að sjá sem flest með okkur á staðnum. Notast verður við Whova, þar verða öll landsfundargögn og upplýsingar aðgengilegar og verður fundurinn því að mestu pappírslaus. Streymt verður frá öllum helstu viðburðum í stóra salnum og verður það aðgengilegt landsfundarfulltrúum, þó verður ekki hægt að taka þátt í umræðum en hægt verður að fylgjast með þeim. Kosningar á fundinum verða rafrænar og kosið með snjalltækjum og tölvu. Landsfundarfulltrúar þurfa því að tryggja að þeir hafi gild rafræn skilríki eða íslykil fyrir landsfund, aðgang að interneti og snjalltæki eða tölvu sem hægt er að nýta til að kjósa.

Ég þakka ykkur öllum fyrir að koma og taka þátt í þessum landsfundi - sem ég er sannfærður um að á eftir að verða fjörugur og góður - og við vinnusöm, kraftmikil og skemmtileg - eins og við erum alltaf þegar við tökum okkur til. 

Okkar bíða fjölmörg verkefni við að þróa og skerpa stefnu Samfylkingarinnar í alls konar málum og við erum að fara að kjósa okkur nýja forystu. En áður en ég vík að því öllu saman langar mig til að tala aðeins um þessa blessuðu dýrategund sem við tilheyrum víst, hinn skyni gædda mann.  

Mannkynið sker sig í ýmsu, umtalsvert frá öðrum tegundum dýraríkisins: Við getum hugsað abstrakt og við eigum mjög auðvelt með að færa þekkingu milli kynslóða - við getum lært af reynslunni og séð fyrir afleiðingar gerða okkar.  Þetta hefur fært okkur mikla yfirburði yfir aðrar tegundir. Hæfileiki okkar til hugsunar og til að finna tæknilausnir er slíkur að stundum er eins og okkur séu allir vegir færir. Samt hefur einmitt þessi hæfileiki komið okkur sem tegund og öllu lífríki jarðar á ystu nöf. 

Við getum þó enn snúið taflinu við og nýtt þekkingu okkar og tækni til að draga úr sóun og misskiptingu og minnka vistsporið. En það krefst mikillar stefnufestu og enn meira  alþjóðlegs samstarfs en áður hefur þekkst. Fyrir hvoru tveggja verður Samfylkingin að berjast af alefli, því annars getur allt farið á versta veg.

Ég er sannfærður um það, kæru félagar, að andspænis þessum risavöxnu vandamálum sé aðeins eitt svar sem dugi, og það sé jafnaðarstefnan. Hún er í eðli sínu hófsöm og skynsamleg - hefur að leiðarljósi mannúð og virðingu fyrir réttindum einstaklinganna - vill nýta hugvit og framtak einstaklinga - en þannig það nýtist í almannaþágu. 

Það er í eðli jafnaðarstefnunnar að vinna saman og mæta verkefnum dagsins og öðru fólki með jafnaðargeði. Við sem höfum jafnaðarstefnuna að leiðarljósi leitum sífellt að jafnvæginu milli þess að láta annað fólk koma okkur við - þykja vænt um annað fólk og sýna því umhyggju –  og svo hins að vera ekki að skipta okkur af því sem okkur kemur ekki við - leyfa öðru fólki að ráða því sjálft hvernig það kýs að haga lífi sínu - þó manni líki ekki endilega val þess - svo fremi sem það skaði ekki aðra. Við stöndum vörð um rétt fólks til að vera til og þroskast og dafna á eigin forsendum – en við stöndum ekki vörð um rétt fólks til að beita ofbeldi, smána og særa aðra.

Ýmsir eiga það til að hæðast að flokkum eins og Samfylkingunni, sem hafa meðal annars gert loftlags- og mannréttindarmálum hátt undir höfði og kalla það ímyndarstjórnmál. Láta þá eins og mannréttindi og lofslagsmál séu á einhvern hátt ekki raunveruleg úrlausnarefni fyrir alvöru stjórnmálamenn. 

Ekkert er fjær sanni. Þetta eru ekki jaðarmál eða afmarkaðir málaflokkar, heldur verða að vera meginþráðurinn í öllum hinum pólitíska vefnaði.  

Loftslagsmálin snúast um bráðavanda sem þarf að bregðast við með sameiginlegu átaki allsd mannkyns - og verður að móta allan hugsunarhátt til ókominnar framtíðar. En mannréttindamálin er barátta sem alltaf hefur fylgt samfélagi manna og lýkur aldrei þó hún taki vissulega stöðugt á sig nýjar birtingarmyndir. 

Við sem aðhyllumst jafnaðarstefnu viljum að einstaklingar geti notið sín og hæfileika sinna í atvinnulífinu, í skapandi greinum, í íþróttum eða á öðrum sambærilegum vettvangi. En við lítum ekki á ríkið - opinberar stofnanir sem reknar eru fyrir almannafé og í almannaþágu - sem ógn við framtak einstaklinganna. 

Ríkið er samlag sem við höfum gert með okkur kringum sameiginleg verkefni í þágu allra. Einstaklingsframtakið og hið opinbera geta vel þrifist saman.

Hlutverk hins opinbera er að halda uppi þjónustustigi við almenning og þekkingarstigi sem nýtist í almannaþágu en á ekki bara að vera auðsuppspretta á markaði. Þá sást vel í kóvid, hvaða hlutverki ríkið þarf að gegna þegar áföll ríða yfir og markaðsbrestur verður.  

Hugmyndir um hinn alvitra markað hafa aldrei staðist próf veruleikans.

En við ætlumst heldur ekki til þess að öll framleiðslutæki og allt atvinnulíf sé á hendi hins opinbera. Þarna þarf jafnvægi að ríkja. 

Við viljum ekki bara sjá öflugt atvinnulíf sem getur haldið uppi góðum lífskjörum og séð fólki fyrir gefandi og skemmtilegri vinnu.  Heldur teljum við líka að grundvallarforsenda þess að svo megi verða sé öflug og samhent verkalýðshreyfing sem stendur vörð um hagsmuni launafólks, hvort sem það birtist í launaumslaginu, lífeyrisréttindunum, lánakjörum, húsnæði, endurmenntun, aðbúnaði á vinnustað eða vöruverðinu – með öðrum orðum lífskjörin í víðum skilningi þess orðs.

Þar stöndum við í Samfylkingunni með íslensku launafólki. 

Þetta sjáum við til dæmis á þeim þingmálum sem flokkurinn hefur lagt fram á þessu þingi og mörg undanfarin þing. Við höfum lagt fram mál um að íslenska þjóðin fái sjálf að velja um það hvort haldið skuli áfram viðræðum um fulla aðild að ESB - sem er bæði risastórt kjaramál og mál sem snýst hreinlega um stöðu Íslendinga í samfélagi þjóðanna á viðsjárverðum tímum. Við höfum lagt fram tillögur um margháttaðar mótvægisaðgerðir til að verja tekjulága hópa fyrir verðbólgu, við höfum lagt fram mál um réttlæti í sjávarútvegi, um bætt kjör barnafjölskyldna, lífskjör aldraðra og öryrkja, um raforkuöryggi og greiðar samgöngur, heilbrigðisþjónustu og réttlát græn umskipti. 

Og, við höfum haldið lífinu í stjórnarskrárferlinu sem ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttir hratt af stað. Og svona má telja áfram og áfram. 

Við höfum verið óþreytandi við að leggja fram mál sem sýna fram á það hvernig við ætlum að stjórna landinu þegar við tökum við lyklunum í stjórnarráðinu. – Og ég er stoltur af okkar stefnu, áherslum og fólki.

Á meðan hafa komið fram frá ríkisstjórninni mál um að setja upp lokaðar búðir fyrir hælisleitendur og hætta svo við það, koma til móts við sveitafélög vegna kostnaðar við málefni fatlaðra – og hætta svo við það –  þannig má telja áfram og áfram. Það eina sem þessi ríkisstjórn virðist hafa komið í verk er salan á Íslandsbanka í hendur sérvalinna vildarvina á sérkjörum - sem gefur okkur merkilega innsýn í valdakerfi og fjármálaumsýslu Sjálfstæðisflokksins, sem heldur um fjármálin í þessari ríkisstjórn. 

Rauði þráðurinn í öllum okkar tillögum og verkum er jafnaðarstefnan. 

Samfylkingin er nefnilega flokkur jafnaðarfólks. Auðvitað er ekki allt jafnaðarfólk landsins innan okkar raða, en þau eru hins vegar öll velkomin.

Samfylkingin á að vera staður þar sem við sameinumst um að berjast fyrir grunngildum jafnaðarstefnunnar; frelsi, jafnrétti  og samstöðu. Við viljum að öll  séu frjáls, jafnrétthá - og sýni hver öðrum virðingu og vinarþel. 

Til að vinna saman að þessum gildum - að auka jöfnuð og réttlæti og bæta lífskjör - þurfum við ekki endilega að vera sammála um smátt og stórt. Við þurfum ekki að líta öll eins út – alls ekki – og við getum komið úr ólíkum hornum þjóðlífsins, haldið með ólíkum íþróttaliðum, hlustað á ólíka músík eða aðhyllst ólíka tómstundaiðju. Við eigum að fagna fjölbreytileikanum í okkar röðum, ólíkum aldri og kyni og þar fram eftir götunum.

Og við eigum að virða ólíka eiginleika hvert annars um leið og við finnum kraftinn í því sem sameinar okkur. Og hvað er það? Jú það er þessi brennandi löngun til þess að bæta samfélagið, bæta kjör þeirra sem búa við fátækt, bæta tækifæri fólks til að mennta sig, bæta möguleika fólks til að koma sér og sínum þaki yfir höfuðið og jafna aðstöðu fólks. Eyða því ranglæti að örfáir útvaldir geti rakað til sín auði vegna þess að þeir hafa sérstakan aðgang að nýtingu auðlinda sem þjóðin á öll.  

Þetta er ekki flókið, kæru vinnir. Það sem sameinar okkur eru hugsjónir. Við höfum að sjálfsögðu ólíkar hugmyndir um það hvernig best verði starfað í anda þeirra hugsjóna og við tökumst á um það. En við eigum alltaf að gera það af virðingu og vináttu. 

Og gleymum því ekki að  við störfum í flokki sem hefur stefnu sem er stærri en hvert og eitt okkar, var til á undan okkur öllum og mun lifa okkur öll. 

Það var þetta sem dró mig að Samfylkingunni að sínum tíma. Hugsjónirnar. En líka jarðsambandið sem þessar hugsjónir hafa hjá okkur. 

Og ekki síst fjölbreytileikinn í okkar röðum. Hér starfar verkafólk við hlið kennara, heilbrigðisstarfsfólk við hlið verkfræðinga, sjómenn við hlið forritara, ungt fólk við hlið roskinna, háskólaborgarar, atvinnurekendur, listamenn, iðnaðarmenn – og svona er hægt að telja endalaust upp, því að við endurspeglum íslenskt samfélag og erum þverskurður af íslensku samfélagi, og við eigum okkur djúpar rætur í þjóðlífinu. 

Við erum nefnilega flest komin af því stritandi alþýðufólki, sjómönnum, bændum og vinnufólki - körlum og konum - sem lifðu og störfuðu við ótrúlega óblíðar aðstæður en lögðu líka miklar fórnir á sig til þess að koma börnum sínum til mennta.

En einmitt þessi fjölbreytileiki krefst þess líka af okkur - eins og ég hef margoft nefnt á þessum vettvangi - að við sýnum hvert öðru umburðarlyndi og leggjum okkur virkilega fram um að koma vel fram við hvert annað.  

Þegar ég tók stökkið úr sveitarstjórnarmálum og bauð mig fram til Alþingis 2016 óraði mig ekki fyrir því að verða hálmstráið sem hélt Samfylkingunni inni á þingi - hvað þá verða formaður allrar hreyfingarinnar. 

En sú varð samt raunin og ég er þakklátur fyrir bæði gefandi og skemmtileg ár – þótt stundum hafi tekið á inn á milli.  

Þegar ég tók við formennsku var sjálfsmynd flokksins í molum, ágreiningur hafði tætt flokkinn í sundur og fjárhagurinn mjög erfiður að loknum kosningum. En með sameiginlegu átaki tókst að sætta sjónarmið, finna taktinn og rétta úr kútnum. 

Þá kom svo sannarlega í ljós að við erum raunveruleg fjöldahreyfing full af hæfileikaríku og hjartahlýju fólki - hvort sem það er í grasrót, hópi starfsmanna eða kjörinna fulltrúa.  Öllu þessu fólki langar mig að þakka sérstaklega fyrir samstarfið og hafa trú á að við gætum þetta.

Og þetta hafa sannarlega verið viðburðarík sex ár. 

Ég hef þrisvar komið nærri stjórnarmyndunum en gat ekki sætt mig við að leyfa Sjálfstæðismönnum að stjórna efnahagsstefnunni. Öll skiptin reyndum við að leiða saman félagshyggjuöflin, en þegar á reyndi höfðum við ekki styrkinn til þess og áhugi þeirra flokka sem kenna sig við félagshyggju á tyllidögum reyndist ekki nógu mikill.  

Ég hef því stýrt flokknum í stjórnarandstöðu og í því hlutverki höfum við verið beitt og málefnaleg. Bent á það hvernig Sjálfstæðisflokkurinn hefur neitunarvald í öllum umbótamálum og sýnt fram á það hvernig við myndum fara að í raunverulegri félagshyggjustjórn þar sem jafnaðarstefnan væri lögð til grundvallar. 

Og þó að við höfum ekki setið í ríkisstjórn eru áhrifin sem við höfum haft óumdeilanleg. Aðhald snýst um fleira en að stöðva mál; við verðum líka að vera fær um að leiða mál til betri vegar og það hefur okkur sannarlega tekist, bæði í smærri og stærri málum.  Nærtækast að nefna aðgerðir ríkisstjórnarinnar í tengslum við COVID. En við höfum líka þurft að stöðva mál s.s. ómanneskjuleg áform stjórnvalda varðandi flóttafólk . 

Loks höfum við lagt fram fjölda mála þar sem jafnaðarstefnan hefur alltaf verið rauði þráðurinn. Það má nefna hækkun örorku og ellilífeyris - sem miðar skammarlega hægt - þingsályktun um grænan samfélagssáttmála sem samþykkt var að senda til ríkisstjórnarinnar. Gríðarlega mikilvægt mál til að tryggja góð lífsskilyrði komandi kynslóða.  Svo eru líka mál þar sem greinilega hefur verið horft til við ríkisstjórnarborðið, þó vissulega hafi ríkisstjórnin talið rétt að sitja sín fingraför á þau. Má þar nefna lengingu fæðingarorlofs, sem orðið er að lögum en einnig aðgerðaráætlun í húsnæðismálum og sérstakar aðgerðir í þágu almennings vegna Covid. 

Fylgið sem við höfðum lengst af í skoðanakönnunum á síðasta kjörtímabili - um 20% á tímabili - minnkaði í pólitískri ládeyðu eftir COVID og eldgos, þegar öryggisþörf almennings réði för. Innanflokksátök skutu líka aftur upp kollinum með fyrirsjáanlegum afleiðingum. 

Fylgið úr skoðanakönnunum skilaði sér því ekki nema að litlum hluta í þingkosningunum síðustu, sem urðu okkur –  og mér auðvitað mikil persónulega vonbrigði. 

Og þar sem Samfylkingin á að vera kjölfestuflokkur - valkostur þeirra sem vilja ný vinnubrögð og nýja sýn - er bæði eðlilegt og skynsamlegt að flokkurinn kjósi sér nú nýja forystu sem tekur við keflinu, svo að við getum komið flokknum okkar á þann stað þar sem við viljum sjá hann – í ríkisstjórn.

En ég kveð samt nokkuð sáttur – Ég var kallaður útfararstjóri flokksins á sínum tíma en engin spáir flokknum dauða nú, heldur snýst gagnrýnin nú fremur um að við séum ekki enn stærri – Það er eðlilegt! 

Og nú  er ég ásamt öðrum félögum – sem stigu ölduna með mér gegnum versta storm í sögu flokksins - að skila vel rekinni hreyfingu með metnað til þess að ná lengra, í þéttu samstarfi við aðra miðjuflokka í stjórnarandstöðu sem ég hef alla tíð lagt mikla áherslu á.

Kæru félagar, við þessi kaflaskil líður mér kannski ekki ósvipað og þegar ég kláraði Menntaskólann: 

Heilt yfir hafa þetta verið skemmtileg ár. Fékk örugglega slaka einkunn í stöku áfanga  og var stundum kallaður inn á beinið en lærði samt heilmargt, sem hefur nýst mér í framhaldinu.  

En það sem stóð uppúr og kenndi mér kannski allra mest var félagsskapurinn - maður minn! 

Og eins og þá, þegar maður hlakkaði til háskólanáms og nýrra ævintýra, tekur nú við nýr og áhugaverður tími í mínu lífi, þar sem ég fæ að takast á við stjórnmál sem óbreyttur þingmaður. 

Áfram ætla ég að berjast af öllum kröftum fyrir hugsjónum jafnaðarstefnunnar og ég mun styðja nýja forystu með ráðum og dáð. 

Því eitt af því sem ég hef lært af formannstíð minni er að forysta flokksins þarf öflugt aðhald en hún þarf líka öflugan stuðning almennra flokksmanna. Við skulum því, kæru vinir, fylkja okkur öll á bakvið þau sem við treystum til þess að leiða flokkinn!    

Á dagskrá fundarins eru hefðbundin aðalfundarstörf en auk þess verða kosnir fulltrúar félagsins á landsfund Samfylkingarinnar sem haldinn verður í lok október.

Þeir sem vilja gefa kost á sér sem landsfundarfulltrúar félagsins skrái sig hér.

Skráningu lýkur 3. október (á miðnætti) og tillaga að skipan landsfundarfulltrúa verður lögð fram á aðalfundinum.

Aðalfundur Samfylkingarinnar í Reykjanesbæ verður haldinn þriðjudaginn 4. október kl. 20.00 í sal Rauða krossins á Suðurnesjum á Smiðjuvöllum 8 í Reykjanesbæ.

Samfylkingin Reykjanesbæ: Aðalfundur og kjör landsfundarfulltrúa 

Leit um „��"

3400 niðurstöður fundust við leit að „��"

Póstlisti Samfylkingarinnar

Samfylkingin

Flokkurinn

Flýtileiðir

Um Samfylkinguna

Vertu í bandi:

Leit um „���������������������������������������������������"

3400 niðurstöður fundust við leit að „���������������������������������������������������"